Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 3 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Cz. P. I. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] W przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec 2004 roku p o s t a n a w i a: 1/ umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi; 2/ zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącego – Cz. P. I. kwotę 177 (sto siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] określającą C.P.I. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec 2004 roku w kwocie 5.883 zł.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skardze na powyższą decyzję podatnik, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności:

- art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) oraz § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 27, poz. 268 z późn. zm.) polegające na tym, że organ podatkowy błędnie określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2004 r. w kwocie 5.883 zł;

2. naruszenie przepisów postępowania, w tym w szczególności:

- art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym przyjęciu, iż w sprawie został zebrany materiał dowodowy pozwalający na jednoznaczne stwierdzenie, że podatnikowi należy określić zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec 2004 r.,

- art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady praworządności polegające na tym, że organ podatkowy dokonał nadinterpretacji cytowanych powyżej przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 27, poz. 268 z późn. zm.),

- art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej z uwagi na sposób prowadzenia postępowania kontrolnego, w szczególności tendencyjne i jednostronne gromadzenie oraz ocenę materiału dowodowego,

- art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie obowiązku dążenia do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy,

- art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego,

- art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności wyrażające się poprzez wybiórczą i pozbawioną obiektywizmu ocenę zebranego materiału dowodowego oraz zastosowanie pozaprawnych kryteriów podejmowania decyzji,

- art. 199a Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie ustalenia (interpretacji) treści stosunków obligacyjnych łączących podatnika w 2004 roku z innymi podmiotami z pominięciem zgodnego zamiaru stron, celu czynności i z pominięciem rzeczywistego stanu faktycznego.

Ponadto pełnomocnik skarżącego podniósł również zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w kwestii bezzasadności zarzutów naruszenia powołanych w skardze przepisów, podkreślając przy tym, że stanowią one powielenie zarzutów zawartych wcześniej w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Odnosząc się zaś do zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności. Zatem zobowiązanie podatkowe za marzec 2004 r. uległoby przedawnieniu z dniem 1 stycznia 2010 r. Podkreślił przy tym, że bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, może zostać przerwany (w myśl art. 70 § 3 i § 4) lub zawieszony (zgodnie z art. 70 § 2 i § 6 tej ustawy), a ponadto może także wystąpić sytuacja, że zobowiązanie wygaśnie na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 ww. ustawy.

Kierując się powyższymi ustaleniami, organ odwoławczy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie bieg terminu przedawnienia został zawieszony w dniu 23 grudnia 2009 r. w wyniku wszczęcia postępowania karnego skarbowego, które zostało zawieszone postanowieniem z dnia [...]. W dniu 7 kwietnia 2010 r. skarżący zapoznał się z zarzutami zawartymi w treści postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia [...]., nr [...]. Oznacza to zatem, że w rozpatrywanym przypadku nie doszło do przedawnienia zobowiązania i organ był uprawniony do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.

Postanowieniem z dnia 21 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie z uwagi na pytanie prawne skierowane przez Naczelny Sąd Administracyjny do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. akt I FSK 525/10, które z uwagi na ustanie przyczyny zawieszenia podjął w drodze postanowienia z dnia 17 września 2012 r. Sprawę wpisano pod nowy numer w repertorium (I SA/Łd 1089/12).

Pismem procesowym z dnia 25 września 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. poinformował, że działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnił w całości skargę C.P. I. z dnia 8 listopada 2011 r. i decyzją z dnia [...], nr [...], uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. i umorzył postępowanie w sprawie.

Mając na uwadze powyższe, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o umorzenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi.

Następnie pismem z dnia 8 listopada 2012 r. organ ten, w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 5 listopada 2012 r., wyjaśnił, że skarżący nie złożył skargi na wskazaną powyżej decyzję autokontrolą, w związku z tym jest ona prawomocna.

Zarządzeniem z dnia 14 listopada 2012 r. Sąd zobowiązał pełnomocnika skarżącego do zajęcia, w terminie 7 dni, stanowiska w kwestii wniosku Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie.

Pismem z dnia 23 listopada 2012 r. pełnomocnik skarżącego poinformował, że wyraża zgodę na umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie i wnosi o zasądzenie na rzecz strony skarżącej od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

W myśl art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej – "p.p.s.a.", organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swej działalności uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.

Uwzględnienie skargi w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie wymienionego powyżej przepisu oznacza wyeliminowanie decyzji będącej przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego z obrotu prawnego.

W rozpoznawanej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w oparciu o cytowany przepis w drodze decyzji autokontrolnej z dnia [...] uwzględnił skargę i uchylił własną – zaskarżoną decyzję z dnia [...], nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. i umorzył postępowanie w sprawie.

W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał, że zmiana jego stanowiska w tej sprawie spowodowana jest orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. P 30/11 (Dz. U z 2012 r., poz. 848). W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 z późn. zm.) w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, wynikającą z art. 2 Konstytucji RP. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że zastrzeżenia Trybunału co do konstytucyjności art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa dotyczą tego, iż ustawodawca wiąże niekorzystne dla podatnika skutki prawne w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia ze zdarzeniem

(tj. wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe), o którym podatnik nie jest informowany.

W ocenie organu taka sytuacja wystąpiła w rozpatrywanej sprawie, strona nie wiedziała bowiem o wszczęciu dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe, którego podejrzenie popełnienia wiąże się z niewykonaniem zobowiązania za marzec 2004 r.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności organ odwoławczy wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie.

Przedstawione powyżej działanie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., polegające na uwzględnieniu skargi o oparciu o wskazana argumentację, oznacza, że postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe i w konsekwencji podlega ono umorzeniu.

Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż cofnięcie skargi lub śmierć strony.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348, ze zm.).

(MSi)