Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Ol 76/07 w zakresie odrzucenia skarg A. i P. K. na uchwałę Rady Gminy D. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę A. i P. K. wniesioną na uchwałę Rady Gminy D. z dnia [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że na mocy zarządzenia z dnia 12 lutego 2007 r. A. K. i P. K. wezwani zostali do przedłożenia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, dokumentu potwierdzającego wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Pomimo otrzymanego wezwania, P. K. nie nadesłał żądanego dokumentu w wyznaczonym terminie, w wyniku czego jego skarga odrzucona została na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej. p.p.s.a.. Z kolei pełnomocnik A. K. złożył do Sądu odpowiedź z informacją, z której wynikało, że reprezentowana przez nią strona zwracała się do Wójta Gminy w D. o usunięcie niezgodności - pismem z dnia 18 października 2006 r.

Zdaniem Sądu I instancji A. K. nie wezwała skutecznie organu gminy do usunięcia naruszenia prawa, co stanowiło wymóg formalny rozpoznania jej skargi w przedmiotowej sprawie. Jak bowiem wynika z redakcji pisma z dnia 18 października 2006 r. strony skarżące (w tym A. K.) domagały się jedynie wyjaśnienia "interesujących ich kwestii" a przede wszystkim tego czy działalność wskazanych w piśmie firm pozostaje w zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi D.

Uznając, iż skarżąca nie spełniła wymogu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, Sąd odrzucił skargę A. K. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniosła A. K. zaskarżając je w całości i opierając ją na zarzucie naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zdaniem strony skarżącej Sąd błędnie ustalił, że tryb poprzedzający złożenie skargi - poprzez wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa - nie został wyczerpany w przedmiotowej sprawie. Wprawdzie bowiem pismo z dnia 18 października 2006 r. nie zawierało wezwania, o jakim mowa, wprost lecz dotyczyło ono wielu zarzutów co do obszaru objętego postępowaniem planistycznym. Ponadto, jak wskazał autor skargi kasacyjnej podkreślił, że skarżąca nie posiada kwalifikacji prawniczych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna.

Przede wszystkim jednak podkreślić należy, że sąd administracyjny bada z urzędu, czy skarga została wniesione przez stronę, ponieważ jest to jedna z przesłanek jej dopuszczalności. Kolejnym istotnym obowiązkiem sądu jest ustalenie - w przypadku gdy jeden akt lub czynność została zaskarżona przez kilka osób - tego czy ich interes prawny jest wspólny czy też skarżących łączy jedynie wspólny cel zaskarżenia. Składając skargę na uchwałę Rady Gminy D. z dnia [...] Sąd potraktował wniesione przez A. i P. K. pisma jako osobne skargi, bez analizy, czy w niniejszej sprawie jako właściciele jednej nieruchomości (oboje zamieszkali pod tym samym adresem) występują w obronie wspólnego interesu prawnego (tzw. współuczestnictwo materialne). Ustalenie to wywołuje konkretne skutki fiskalne wobec stron postępowania. Dla ustalenia takiego nie może mieć ponadto znaczenia okoliczność, że jeden ze współuczestników materialnych występuje przez ustanowionego przez siebie pełnomocnika a drugi działa osobiście w sprawie.

W pierwszej więc kolejności wojewódzki sąd administracyjny winien dokonać takiej analizy, która pozwalałaby stwierdzić, że wniesione przez A. i P. K. pisma, stanowią odrębne skargi.

Odnośnie natomiast zarzutu podniesionego w skardze kasacyjnej a dotyczącego naruszenia w skarżonym postanowieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podzielić należy stanowisko kasacji.

Istota niniejszej sprawy sprowadza się do tego, czy sposób redakcji pisma z dnia 18 października 2006 r. mógł wpłynąć na jego kwalifikację a zatem czy było to wezwanie do usunięcia naruszenia w myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.).

Stosownie do powyższego przepisu, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Trzeba podkreślić, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pełni jedynie funkcję zastępczą wobec środka zaskarżenia i z tego względu nie podlega tak daleko idącym rygorom formalnym przewidzianym dla tych pierwszych.

Przypomnieć należy, że w petitum skargi wniesionej w przedmiotowej sprawie skarżący zawarli wniosek o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy D. z dnia [...] zmieniającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w części obejmującej obszar gminy oznaczony symbolem 18M, z uwagi na niedochowanie procedury planistycznej. Tego samego terenu dotyczą uwagi zawarte przez skarżącą w piśmie z dnia 18 października 2006 r. Treść tego pisma wskazuje jednoznacznie argumentację dla poparcia odwołania od skarżonej uchwały. Wskazuje to na to, iż skarżąca strona niewątpliwie miała na uwadze naruszenie własnego interesu prawnego a zatem stwierdzić należy, iż przedmiotowe pismo koresponduje ze zgłoszonymi w skardze zarzutami w stopniu na tyle istotnym, iż nie daje to podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w oparciu o argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.

Z tej przyczyny orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia na mocy art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a.