Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lutego 2026 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 16 września 2025 r. nr WINB.WOA.7722.194.2025 w przedmiocie obowiązku przedłożenia oceny technicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (słownie pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej w skrócie: "PINB") postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2025 r., nr [...], znak: [...], na podstawie art. 81c ust. 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (aktualny publikator: Dz. U. z 2025 r. poz. 418 z późn. zm., dalej w skrócie: "p.b."), nałożył na A. M. (dalej: "Skarżąca") obowiązek dostarczenia oceny technicznej instalacji gazowej lokalu nr [...] przy ul. [...] w K., będącym jej własnością, która zawierać będzie likwidację niekorzystnych zdarzeń w postaci zamurowania części instalacji od szachtu do kuchenki gazowej oraz zakreślił na dzień 30 września 2025 r. termin wykonania zobowiązania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że zgodnie z dotychczasowymi ustaleniami w lokalu doszło do przebudowy instalacji gazowej połączonej z przeniesieniem kuchenki, wykonaniem rozwidleń i przedłużeń instalacji oraz częściowego jej zabudowania, jak też możliwej nieadekwatności rozwiązań w zakresie sprawnej wentylacji. Sama instalacja została częściowo wkuta w ścianę i zakryta, co jest niezgodnie z § 164 i § 165 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j.: Dz. U. 2022 r. poz. 1225, dalej w skrócie: "RW").

W zażaleniu z dnia 18 sierpnia 2025 r. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika podała, że dokonane przez PINB oględziny lokalu zostały błędnie wykonane, m.in. zaniechano zapoznania się z dokładną budową instalacji gazowej, sposobem jej położenia i zakrycia, nie doszło również do pogłębionych badań za pomocą urządzeń do wykrywania metalu, jak też nie skorzystano z pomocy osoby posiadającej wiadomości specjalne. Jej zdaniem, wymiany rur gazowych ze stalowych na miedziane nie można zakwalifikować jako przebudowy, jak też nie wystąpiła przesłanka "powstania uzasadnionych wątpliwości", o których mowa w art. 81c ust. 2 p.b. Na poparcie zarzutów dołączyła do zażalenia kopię dokumentów, w tym: ocenę stanu technicznego instalacji gazu z miesiąca sierpnia 2025 r., protokół przeglądu instalacji gazowej, inwentaryzację instalacji gazowej z dnia 13 sierpnia 2025 r., protokół próby szczelności oraz dokumentację fotograficzną. Wobec powyższego domagała się uchylenia postanowienia PINB i umorzenia postępowania administracyjnego.

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach (dalej: "ŚWINB") postanowieniem z dnia 16 września 2025 r., nr WINB.WOA.7722.194.2025, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (podany publikator: Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 81c ust 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025r. poz. 418 z późn. zm., dalej w skrócie: "p.b."), uchylił postanowienie PINB z dnia 5 sierpnia 2025 r. w zakresie zakreślenia terminu wykonania zobowiązania, wyznaczając nowy termin na dzień 30 października 2025 r., a w pozostałym zakresie utrzymał je w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że w dniu 3 kwietnia 2025 r. PINB wszczął postępowanie w przedmiocie nieodpowiedniego stanu przewodów kominowych w lokalu nr [...] przy ul. [...] w K., którego właścicielem jest Skarżąca. W toku postępowania dokonał oględzin lokalu, pozyskał kopie protokołów przeglądów kominowych i instalacji gazowej, rzutów piętra budynku i rysunków powykonawczych. Przeprowadzone czynności kontrolne doprowadziły do ujawnienia nieprawidłowości w postaci: zabudowy płytą meblarską części łazienki i objęcie tą zabudową otworu wentylacyjnego, uszczelnienie uszczelką plastikową otworów drzwiowych i krawędzi skrzydeł drzwiowych, oraz przebudowy instalacji gazowej. Postępowanie w zakresie nieodpowiedniego stanu przewodów kominowych zostało umorzone decyzją nr [...] z dnia 5 sierpnia 2025 r. Odnosząc się do zarzutów zażalenia ŚWINB uznał, że zachodzą uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego lokalu należącego do Skarżącej, w zakresie prawidłowości działania instalacji gazowej i towarzyszącej jej wentylacji. Obecnie wciąż kwestią otwartą pozostaje ostateczna kwalifikacja prawna robót budowlanych, które dotyczyły instalacji gazowej. Zwrócił uwagę, że PINB niewłaściwie cytuje przepisy p.b., bowiem art. 29 ust. 3 lit. d) mówi o instalowaniu instalacji gazowych a nie ich przebudowie jako urządzeń budowlanych (por. art. 29 ust. 4 pkt 1 lit. d) p.b.). Zakwestionowane postanowienie PINB nie jest merytorycznym rozstrzygnięciem kończącym postępowanie, dlatego uchybienie to nie ma wpływu na jego prawidłowość. W lokalu Skarżącej, oprócz częściowej wymiany rur gazowych ze stalowych na miedziane doszło do wykonania rozdzielenia i wydłużenia instalacji, celem jej rozprowadzenia do przemieszczonych urządzeń odbiorczych, stąd też należy przyjąć, że roboty te wykraczały ponad zakres rozumiany jako remont. Zatem ustalenia wymaga, czy wykonane prace stanowiły przebudowę istniejącej instalacji (która - nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani jej zgłoszenia - art. 29 ust. 4 pkt 1 lit. d) p.b.) lub już rozbudowę (która może wymagać uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę). Dopiero wszechstronne rozważenie całokształtu okoliczności faktycznych przyniesie rozwiązanie tego zagadnienia. Wykonanie robót budowlanych, które nie wymagają uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę lub ich zgłoszenia, nie zwalnia z obowiązku ich wykonania zgodnie ze sztuką budowlaną oraz z zachowaniem obowiązujących przepisów prawa, w tym spełnienia wymogów określonych w przepisach RW. ŚWINB w uzasadnieniu postanowienia zauważył, że dołączenie przez pełnomocnika Skarżącej kopii szeregu dokumentów, w tym sporządzonych po wydaniu postanowienia przez PINB, powinno skutkować dokonaniem ich analizy pod kątem przydatności do zbadania stanu faktycznego instalacji w lokalu i w razie potrzeby wezwaniem do przedłożenia oryginałów oraz ewentualnie zmodyfikowaniem postanowienia w razie uznania części kwestii za wyjaśnione (por. str. 6 zdanie 3 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, akta administracyjne bez numeracji). Niezależnie od powyższego, ŚWINB zauważył, że pomimo, że z zasady postanowienie PINB odpowiada prawu, to z uwagi na konieczność dochowania terminu wykonania nałożonego nim obowiązku, niezbędnym było jego uchylenie wyłącznie w tym zakresie.

W skardze z dnia 23 września 2025 r., na powyższe postanowienie ŚWINB, Skarżąca reprezentowania przez pełnomocnika, zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, jak również procesowego, zwłaszcza art. 6-7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez błędne ustalenie, że instalacja gazowa jest zabudowana tymczasem biegnie ona na zewnątrz ściany (za meblami). Dodatkowo brak ustosunkowania się do dołączonych dokumentów wykonanych przez osoby posiadające stosowne uprawnienia (wymienionych na str. 6 i 7 skargi). Domagała się uchylenia obu wydanych w sprawie postanowień i zwrotu kosztów postępowania ewentualnie skierowania sprawy do ponownego rozpoznania, celem uzupełnienia postępowania dowodowego i przeprowadzenia wizji lokalu, zwłaszcza zamontowanej instalacji gazowej, a także dokonania jednoznacznych ustaleń, czy jest ona częściowo zabudowana, czy też jest całkowicie na zewnątrz ściany, przez co nie powoduje wystąpienia niekorzystnych zdarzeń.

W odpowiedzi na skargę ŚWINB wniósł o jej oddalenie, nie ustosunkowując się do zawartych w niej zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei, przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej w skrócie: "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Tym samym, ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem (por. uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09).

Dodatkowo, sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem, Sąd orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonego aktu, decyzji lub postanowienia, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Wyjaśnienie to jest konieczne z uwagi na uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w zakresie złożonych wraz z zażaleniem załączników oraz treść odpowiedzi na skargę.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, bowiem przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 p.p.s.a.). Oznacza to, że w przypadku skargi na takie postanowienie organu administracji publicznej skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.

Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie ŚWINB z dnia 16 września 2025 r., którym uchylone zostało postanowienie PINB z dnia 5 sierpnia 2025 r. w zakresie zakreślenia terminu wykonania zobowiązania i wyznaczono w tym celu nowy termin na dzień 30 października 2025 r., a w pozostałym zakresie utrzymano je w mocy.

Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wskazać należy, że zgodnie z art. 81 ust. 1 p.b. do podstawowych obowiązków organów architektoniczno-budowlanych i nadzoru budowlanego należy nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego.

Stosownie do art. 81c ust. 2 p.b. organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1, tj. na uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia. Przy czym podkreślić należy, że postanowienie, o którym mowa w art. 81c ust. 2 p.b. ma charakter dowodowy, co oznacza, że postępowanie, w którym jest ono podejmowane, stanowi część innego, już toczącego się postępowania przewidzianego w prawie budowlanym bądź jest elementem wyjaśniania przez organ okoliczności, które mogłyby uzasadniać wszczęcie takiego postępowania, zatem służy wyjaśnieniu kwestii technicznych i ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Reguluje kompetencje kontrolne organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, umożliwiające wykonywanie przez te organy zadań określonych w przepisach, poprzez pozyskanie opinii i ekspertyz, sporządzonych przez osoby posiadające wiadomości specjalne, celem porównania stanu faktycznego z wzorcem wynikającym z dyspozycji norm prawa budowlanego (zob.: Z. Niewiadomski (red.), Prawo budowlane. Komentarz, wyd. 10, 2021, System Informacji Prawnych Legalis).

Nałożenie wskazanego obowiązku, polegającego na dostarczeniu stosownej oceny technicznej czy ekspertyzy w formie postanowienia nie rozstrzyga sprawy co do istoty i nie kończy postępowania w sprawie (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 31 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 527/21). Ze względu na to, że w przywołanym przepisie ustawodawca posłużył się pojęciami nieostrymi takimi jak: "uzasadnione wątpliwości" oraz "odpowiednie ekspertyzy" zarówno określenie zakresu żądanej przez organ oceny technicznej, czy ekspertyzy, jak i uzasadnienie podjętych działań w trybie komentowanego przepisu muszą być oparte na szczegółowej analizie stanu faktycznego konkretnej sprawy i wymagają wyczerpującego uzasadnienia (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 lipca 2025 r. sygn. akt II SA/Gd 1345/24).

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 marca 2025r. sygn. akt II OSK 1890/22, przepis art. 81c ust. 2 p.b. powinien być wykorzystywany tylko w sytuacjach wyjątkowych, kiedy organy nadzoru budowlanego nie są w stanie przy użyciu posiadanej wiedzy i środków, którymi dysponują, rozstrzygnąć powstałych wątpliwości. Wskazuje na trzy kategorie przesłanek nałożenia obowiązku dostarczenia odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Dotyczą one uzasadnionych wątpliwości organu co do: jakości wyrobów budowlanych, jakości wykonywanych robót budowlanych i stanu technicznego obiektu budowlanego. Oznacza to, że właściwy organ administracji publicznej powinien wskazać czego wątpliwości dotyczą, wyjaśnić z jakich powodów uznał je za "uzasadnione", a ponadto powinien precyzyjnie określić zakres (ekspertyzy) oceny technicznej (zob.: D. Sypniewski (red.), Prawo budowlane. Komentarz, SIP Lex, oraz wyrok NSA z dnia 10 lutego 2021 r. sygn. akt II OSK 1336/18).

Ekspertyzy i oceny techniczne mają na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy, a nie zastępowanie organów nadzoru budowlanego w wykonywaniu ich ustawowych obowiązków. To na organach nadzoru budowlanego spoczywa obowiązek dokonania oceny wykonanych robót pod kątem ich zgodności z obowiązującymi przepisami, jak też sformułowania zaleceń w zakresie doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem, na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego.

Pamiętać bowiem należy, że w świetle zasad postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym główny ciężar inicjatywy dowodowej i odpowiedzialności za ustalenie okoliczności faktycznych ponosi organ administracji, w konsekwencji jego celem przy nałożeniu obowiązku jest uzyskanie takich informacji o obiekcie budowlanym, które wymagają posiadania wiedzy specjalistycznej z zakresu budownictwa, wykraczającej poza kompetencje merytoryczne jego pracowników. Dlatego też, za skorzystaniem z rozwiązania zawartego w art. 81c ust. 2 p.b., muszą przemawiać nie jakiekolwiek wątpliwości tylko uzasadnione (por. wyrok NSA z dnia 7 listopada 2023 r. sygn. akt II OSK 1405/22 i wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 3 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Go 988/21). Nakładając obowiązek dostarczenia ekspertyzy organ w istocie dopuszcza dowód z opinii biegłego. Przeprowadzenie tego dowodu ma służyć uzyskaniu informacji na temat stanu technicznego obiektu budowlanego oraz czynności jakie należy w związku z ustalonym stanem technicznym podjąć (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 października 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1324/21).

W tym miejscu zaznaczyć przyjdzie, że organy nadzoru budowlanego posługują się przy wykonywaniu swoich ustawowych zadań wyspecjalizowanymi pracownikami posiadającymi ponadprzeciętną wiedzę z zakresu budownictwa, którzy mogą samodzielnie dokonywać ustaleń w przedmiocie "stanu technicznego". Omawiany przepis, który faktycznie przerzuca na stronę koszty ustalenia stanu technicznego obiektu winien być stosowany tylko wówczas, gdy wiedza pracowników organu nadzoru budowlanego i środki, którymi dysponują, nie będą wystarczające do samodzielnego poczynienia ustaleń faktycznych niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia (por. wyroki NSA z dnia: z 10 września 2013 r. sygn. akt II OSK 917/12 i 30 sierpnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2778/19). Dopiero sytuacja, w której zgromadzony materiał dowodowy zrodziłby "uzasadnione wątpliwości", których organ nie byłby w stanie samodzielnie usunąć, dawałaby podstawę do zastosowania powyższego unormowania (por. wyroki NSA z dnia: 12 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 865/10; 15 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 353/11; 13 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1331/10).

W tym miejscu należy zaznaczyć, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, obowiązkiem organu II instancji jest ponowna ocena całego zebranego materiału dowodowego, ewentualnie jego uzupełnienie, albowiem dokonuje po raz drugi w całości rozstrzygnięcia tej samej sprawy, a nie jedynie oceny prawidłowości postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji.

Obowiązkiem II instancji jest ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem nie tylko ustalonych już okoliczności faktycznych i prawnych, ale także tych, które zaistniały na etapie postępowania odwoławczego i mają wpływ na jej wynik. Nie może poprzestać na zdarzeniach i wnioskach, które pojawiły się w toku postępowania przed organem I instancji. Powyższe oznacza, że organ II instancji nie powinien przejawiać całkowitej bierności w postępowaniu wyjaśniającym, lecz powinien zasadniczo orzekać z uwzględnieniem stanu faktycznego istniejącego na dzień wydania własnego rozstrzygnięcia.

Stosownie do treści art. 136 § 1 k.p.a. może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi I instancji. W ocenie Sądu kluczowe znaczenie ma w tym przypadku użyte przez ustawodawcę określenie "dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów", celem rozstrzygnięcia nie tylko nieistotnych, ale również doniosłych prawnie wątpliwości.

Równocześnie art. 81c ust. 4 p.b. stanowi, że w razie niedostarczenia w wyznaczonym terminie żądanych ocen lub ekspertyz albo w razie dostarczenia ocen lub ekspertyz, które niedostatecznie wyjaśniają sprawę będącą ich przedmiotem, organ administracji architektoniczno-budowlanej lub nadzoru budowlanego może zlecić wykonanie tych ocen lub ekspertyz albo wykonanie dodatkowych ocen lub ekspertyz na koszt osoby zobowiązanej do ich dostarczenia.

Tymczasem ŚWINB w kontrolowanej sprawie dopuścił się mogących mieć istotny wpływ na jej wynik, naruszeń przepisów k.p.a. oraz nie wyjaśnił istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, mimo ich zasygnalizowania w końcowej części uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, co stanowi naruszenie między innymi art. 77 § 1 i § 4 k.p.a., który wymaga, aby organ administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, tylko znane z urzędu fakty nie wymagają dowodu, ale należy je zakomunikować stronie.

Stwierdzenia poczynione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia są wewnętrznie ze sobą sprzeczne i mają charakter bardzo ogólny oraz nie czynią zadość obowiązkom, w zakresie ustosunkowania się do zarzutów zawartych w zażaleniu.

W rozpatrywanej sprawie w aktach sprawy znajduje się protokół z przeprowadzonej próby szczelności instalacji gazowej z dnia 30 sierpnia 2023 r. i ocena techniczna z sierpnia 2025 r., dostarczone przez pełnomocnika Skarżącej przesyłką pocztową z dnia 20 sierpnia 2025 r. wraz z pismem przewodnim z dnia 18 sierpnia 2025 r., stanowiącym zażalenie na postanowienie PINB z dnia 5 sierpnia 2025 r. (k.9-39 akt administracyjnych).

Posiadając powyższe dokumenty ŚWINB z jednej strony uznał, że nadal ustalenia wymaga, czy wykonane prace stanowiły przebudowę istniejącej instalacji (por. art. 29 ust. 4 pkt 1 lit. d) p.b.), czy też już rozbudowę (por. art. 29 ust. 4 pkt 2 lit. b) p.b.). Zagadnienie to nie zostało rozstrzygnięte. Nadto, akcentował, że dopiero wszechstronne rozważenie całokształtu okoliczności faktycznych przyniesie rozwiązanie tego zagadnienia. Jednocześnie wywiódł w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że dołączenie przez pełnomocnika Skarżącej kopii szeregu dokumentów, w tym sporządzonych po wydaniu postanowienia przez PINB, powinno skutkować dokonaniem ich analizy pod kątem przydatności do zbadania stanu faktycznego instalacji w lokalu i w razie potrzeby wezwaniem do przedłożenia oryginałów oraz ewentualnie zmodyfikowaniem postanowienia w razie uznania części kwestii za wyjaśnione (por. str. 6 zdanie 3 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia). Zaraz też dokonał oceny, że z zasady postanowienie PINB odpowiada prawu, stąd też mimo zaznaczonych powyżej wątpliwości i braku ustosunkowania się do argumentów zawartych w zażaleniu, jak też całościowej analizy zebranego materiału dowodowego w zakresie wskazanych przez Skarżącą okoliczności, uznał za prawidłowe uchylenie tylko części objętego zażaleniem postanowienia PINB, wyłącznie co do dochowania terminu wykonania nałożonego obowiązku. Takie postępowanie nie zasługuje na aprobatę.

W tym stanie sprawy doszło do naruszenia omówionych powyżej przepisów prawa materialnego, tj. art. 81 ust. 1 i art. 81c ust. 2 p.b., a także przepisów postępowania, zwłaszcza art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 126, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rolą organu II instancji przy ponownym rozpatrzeniu zażalenia Skarżącej będzie zweryfikowanie, czy organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne, oraz poddanie analizie zarzutów i argumentów zawartych w zażaleniu, a także uwzględnienie przedstawionej powyżej wykładni przepisów p.b.

Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono jak w punkcie 2, na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a, mając na uwadze wysokość uiszczonego wpisu sądowego (500,- zł.), oraz uwzględniając wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącej, ustalone stosownie do treści § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964).

Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: www.orzeczenia.nsa.qov.pl.