Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 2323/20 w sprawie ze skargi M.G. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 13 sierpnia 2020 r. nr DPS-WPO.456.37.2018.KK w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M.G. na rzecz Komisji Nadzoru Finansowego 1800 (słownie: tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 lutego 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2323/20, oddalił skargę M.G. (dalej: skarżący) na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego (dalej: Komisja, KNF) z 13 sierpnia 2020 r., nr DPS-WPO.456.37.2018.KK, w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych.

Sąd orzekał w następujących okolicznościach sprawy:

Komisja Nadzoru Finansowego decyzją z 13 lipca 2018 r., nr DPS-WPAI.456.28.2018.IF.1, nałożyła na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10 000 zł wobec stwierdzenia, że skarżący naruszył art. 69 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 87 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 512, ze zm.), w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 615), gdyż nie dokonał w terminie zawiadomienia o zmniejszeniu w dniu 4 lipca 2013 r. posiadanego łącznie z podmiotem zależnym udziału poniżej 5% ogólnej liczby głosów w spółce A. (obecnie H.).

Zaskarżoną decyzją z 13 sierpnia 2020 r., nr DPS-WPO.456.37.2018.KK, Komisja na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r., poz. 256; dalej: k.p.a.), w związku z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r., poz. 180 ze zm.; dalej: ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym), art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 623 ze zm.; dalej: ustawa o ofercie), w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 615; dalej: ustawa zmieniająca) oraz art. 58 ust. 2 ustawy zmieniającej w zw. z art. 69 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 87 ust. 5 pkt 1 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, uchyliła w całości decyzję Komisji z 13 lipca 2018 r. oraz nałożyła na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8 500 zł wobec stwierdzenia naruszenia przez skarżącego art. 69 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 87 ust. 5 pkt 1 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej poprzez niedokonanie w terminie zawiadomienia o zmniejszeniu w dniu 4 lipca 2013 r. posiadanego łącznie z podmiotem zależnym udziału w ogólnej liczby głosów w spółce poniżej 5 %.

II.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 lutego 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2323/20, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę M.G.

Sąd I instancji wskazał na ustalenia organu, zgodnie z którymi spółka H. w W. jest spółką notowaną w alternatywnym systemie obrotu na rynku New Connect. Jej akcjonariusz – W. zbył posiadane akcje, w wyniku czego liczba akcji spółki H. posiadana przez spółkę W. zmniejszyła się z 11,3834% ogólnej liczby głosów do 3,4976% ogólnej liczby głosów. Wskazano, że skarżący był w całości właścicielem G., która była w całości właścicielem spółki W. Zdaniem Sądu skarżący bezsprzecznie był więc w niniejszej sprawie podmiotem dominującym w rozumieniu art. 4 pkt 14 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej. Wskazano także, że wykonując obowiązek informacyjny wynikający z przepisu art. 69 ustawy o ofercie skarżący jako pełnomocnik spółki W. złożył w dniu 8 lipca 2013 r. zawiadomienie, jednocześnie przesyłając tożsame zawiadomienie spółce H. potwierdzające dokonanie obowiązku wynikającego z przepisu art. 69 ust. 1 ustawy o ofercie.

W ocenie Sądu zasadnie organ stwierdził, iż w powyższych okolicznościach zawiadomienie z 8 lipca 2013 r. nie zawierało pełnej treści, która wypełniałaby obowiązek skarżącego jako podmiotu dominującego, osobiście zobowiązanego do złożenia stosownego zawiadomienia Komisji. Zawiadomienie to wyczerpywało bowiem wyłącznie obowiązek informacyjny ciążący na spółce W., w której imieniu występował skarżący jako jej pełnomocnik. Podkreślono, że w zawiadomieniu z 8 lipca 2013 r. jako nadawcę wskazano wyłącznie spółkę W. Skarżący był zaś w piśmie wskazany wyłącznie jako jej pełnomocnik, a nie jako osoba składająca zawiadomienie w swoim własnym imieniu. Zdaniem Sądu niemożliwe było – jak domagał się tego skarżący – uwzględnienie jego intencji, obejmującej wypełnienie obowiązku w imieniu spółki W., jak i w imieniu własnym. Powodem tego był w ocenie Sądu brak stosownego oświadczenia, świadczącego o intencjonalnym działaniu skarżącego w dwóch wyżej wskazanych rolach, a zatem wyraźnego wskazania w samym zawiadomieniu z 8 lipca 2013 r., że zawiadomienie poza spółką W. (działającą przez pełnomocnika, którym był skarżący) składa także osobiście M.G. mający status podmiotu dominującego.

Odnosząc się do zarzutu nieproporcjonalności nałożonej kary Sąd stwierdził, że Komisja w sposób wyczerpujący – i nie budzący zastrzeżeń – wyjaśniła te kwestię w zaskarżonej decyzji, wskazując zarówno na przesłanki zaostrzające i łagodzące odpowiedzialność skarżącego w świetle ustawowych przesłanek wymiaru kary, jak i jego aktualną sytuację materialną.

Sąd wskazał również, że instytucja przedawnienia z art. 189g k.p.a, została wprowadzona nowelizacją z dnia 7 kwietnia 2017 r., tj. ustawą o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw. Zastosowanie zaś tej instytucji, podobnie jak innych wprowadzonych nowelizacją, określa przepis intertemporalny art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. W przypadku postępowań administracyjnych, które zostały wszczęte i niezakończone ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie nowelizacji, tj. przed dniem 1 czerwca 2017 r. należy zastosować przepisy k.p.a. w brzmieniu dotychczasowym, czyli w brzmieniu sprzed nowelizacji (za wyjątkiem przepisów art. 96a-96n, które regulują zastosowanie instytucji mediacji). Mając na względzie, że postępowanie administracyjne w rozpatrywanej sprawie zostało wszczęte w październiku 2015 r., Sąd stwierdził, że zastosowanie znalazły przepisy k.p.a. sprzed nowelizacji, które nie przewidywały możliwości przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Ponadto w ocenie Sądu do kar pieniężnych nakładanych na podstawie przepisów ustawy o ofercie nie ma zastosowania instytucja przedawnienia zobowiązań podatkowych określona w art. 68 § 1 i 68 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 1325; dalej: o.p.). W związku z powyższym Sąd stwierdził, że zarzut skargi powołujący się na instytucję przedawnienia nie zasługiwał na uwzględnienie.

III.

Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zwrot na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący wniósł o przeprowadzenie rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono:

a) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 184 Konstytucji RP poprzez wybiórcze wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz nieprzedstawienie przez Sąd I instancji własnego stanowiska w rozpoznawanej sprawie, nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli i nierozpoznanie wszystkich twierdzeń i argumentów podniesionych przez skarżącego w treści skargi, czego wyrazem jest nieodniesienie się przez Sąd do poszczególnych twierdzeń i argumentów skarżącego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, co skutkowało niezasadną aprobatą przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustaleń faktycznych poczynionych przez organ I i II instancji i w istocie uniemożliwia skarżącemu poznanie motywów rozstrzygnięcia i uniemożliwia merytoryczną polemikę z treścią rozstrzygnięcia i kontrolę instancyjną wyroku;

b) naruszenie przepisu art. 145 § 1 lit. a w zw. z art. 69 ust. 1 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej poprzez zaniechanie uwzględnienia skargi, pomimo że organ II instancji nieprawidłowo uznał, iż skarżący naruszył przepis art. 69 ust. 1 w zw. z art. 87 ust. 5 pkt 1 ww. ustawy poprzez niedokonanie w terminie zawiadomienia o zmniejszeniu w dniu 4 lipca 2013 r. łącznie posiadanego z podmiotem zależnym udziału poniżej 5% ogólnej liczby głosów w spółce, podczas gdy skarżący, działając w imieniu W. dopełnił ciążącego na nim z mocy ustawy obowiązku poprzez zawiadomienie o zmianie posiadanego udziału;

c) naruszenie przepisu art. 145 § 1 lit. a w zw. z art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej poprzez zaniechanie uwzględnienia skargi, pomimo że organ II instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną mimo dokonania przez skarżącego w terminie zawiadomienia o zmniejszeniu w dniu 4 lipca 2013 r. łącznie posiadanego z podmiotem zależnym udziału poniżej 5% ogólnej liczby głosów w spółce i błędnie przyjął, iż wymierzona decyzją kara finansowa ma wymiar proporcjonalny w stosunku do wagi i skali naruszenia, skali korzyści uzyskanych i strat unikniętych przez podmiot dopuszczający się naruszenia, jej celu represyjnego, prewencji indywidualnej i ogólnej, sytuacji finansowej skarżącego, czasu trwania nieprawidłowości oraz gotowości skarżącego do wnikliwego wyjaśnienia sprawy, a także przyczyn naruszenia;

d) naruszenie przepisu art. 145 § 1 lit. c w zw. z art. 68 § 1 o.p. w zw. z art. 4 § 1 o.p. poprzez zaniechanie uwzględnienia skargi, pomimo że organ II instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną, mieszczącą się w kategorii administracyjnych kar pieniężnych oraz nieopodatkowaną należnością budżetową, mimo jej przedawnienia, podczas gdy 5-letni termin przedawnienia dla wydania przez organ decyzji (nieostatecznej) w tym przedmiocie rozpoczął bieg w dniu 11 lipca 2013 r., zaś decyzja Komisji Nadzoru Finansowego z 13 lipca 2018 r., sygn. akt DPS-WPAI.456.28.2018.IF.1, oraz decyzja Komisji Nadzoru Finansowego z 13 sierpnia 2020r., sygn. akt DPS-WPO.456.37.2018.KK, wydane i doręczone zostały po upływie 3-letniego terminu przewidzianego art. 68 § 1 o.p. w zw. z art. 4 § 1 o.p.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów przedstawiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

IV.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komisja wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej jako niemającej usprawiedliwionych podstaw oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego odpowiednio zgodnie z art. 184 oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a.

V.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowo-administracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej.

Zarzuty kasacyjne w niniejszej sprawie kwestionują zgodność z prawem orzeczenia Sądu I instancji oddalającego skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z 13 sierpnia 2020 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że nietrafny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 p.p.s.a w związku z art. 45 ust. 1 i art. 184 Konstytucji RP.

Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić trzeba, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może bowiem być skutecznie postawiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09; wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt. II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z 22 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 481/14). Niemożliwe jest natomiast kwestionowanie w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika jakie okoliczności faktyczne Sąd I instancji wziął pod uwagę, jak zostały one ocenione i dlaczego uznane zostały za stanowiące prawidłową podstawę do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych. To wszystko czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. niezasadnym.

W ocenie NSA niezasadny jest także zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 lit. a w związku z art. 69 ust. 1 ustawy o ofercie.

Przypomnieć należy, że H. w W. jest spółką notowaną w alternatywnym systemie obrotu na rynku New Connect. Jej akcjonariusz – W. zbyła posiadane akcje, w wyniku czego liczba akcji H. posiadana przez W. zmniejszyła się z 11,3834 % ogólnej liczby głosów do 3,4976 % ogólnej liczby głosów. W ramach ustawowego obowiązku informacyjnego skarżący jako pełnomocnik W. złożył 8 lipca 2013 r. zawiadomienie, jednocześnie przesyłając tożsame zawiadomienie A. (obecnie H.).

Według art. 69 ust. 1 ustawy o ofercie, kto osiągnął lub przekroczył 5%, 10%, 15%, 20%, 25%, 33%, 33 1/3%, 50%, 75% albo 90% ogólnej liczby głosów w spółce publicznej albo posiadał co najmniej 5%, 10%, 15%, 20%, 25%, 33%, 331/3%, 50%, 75% albo 90% ogólnej liczby głosów w tej spółce, a w wyniku zmniejszenia tego udziału osiągnął odpowiednio 5%, 10%, 15%, 20%, 25%, 33%, 33 1/3%, 50%, 75% albo 90% lub mniej ogólnej liczby głosów - jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić o tym Komisję oraz spółkę, nie później niż w terminie 4 dni roboczych od dnia, w którym dowiedział się o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów lub przy zachowaniu należytej staranności mógł się o niej dowiedzieć, a w przypadku zmiany wynikającej z nabycia akcji spółki publicznej w transakcji zawartej na rynku regulowanym - nie później niż w terminie 6 dni sesyjnych od dnia zawarcia transakcji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo uznał za zgodne z prawem zastosowanie ww. przepisu w niniejszej sprawie.

Skarżącego zasadnie uznano za podmiot dominujący w rozumieniu art. 4 pkt 14 lit. a ustawy o ofercie, bowiem był on w całości właścicielem G., zaś G. była w całości właścicielem W., która zbyła udziały A. (obecnie H.). W związku z tym skarżący jako podmiot dominujący wobec W., powinien zawiadomić KNF o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów. Zgodnie bowiem z art. 87 ust. 5 pkt 1 ustawy o ofercie, obowiązek dokonania zawiadomienia ciąży na podmiocie dominującym. W niniejszej sprawie ciążył on zatem także na skarżącym, który powinien spełnić powyższy obowiązek we własnym imieniu.

Prawidłowo w tej sprawie przyjęto, że skarżący nie wypełnił ciążącego na nim ustawowego obowiązku informacyjnego ani wobec KNF ani A. (tj. obecnie H.). Zasadnie bowiem organ uznał, co trafnie zaakceptował Sąd I instancji, że zawiadomienie z 8 lipca 2013 r. wyczerpywało wyłącznie obowiązek informacyjny ciążący na W., w której imieniu występował skarżący jako jej pełnomocnik. Treść zawiadomienia z 8 lipca 2013 r. wyraźnie wskazywała, że zawiadomienia dokonała tylko W.. Z żadnego elementu tego zawiadomienia nie dało się wyprowadzić wniosku, że było on składane nie tylko przez skarżącego jako pełnomocnika w imieniu W., ale też że skarżący złożył go we własnym imieniu jako podmiot dominujący. Trafnie zatem stwierdzono, że działanie skarżącego jako pełnomocnika W. było wypełnianiem obowiązku informacyjnego jedynie przez mocodawcę, a nie przez skarżącego osobiście.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie doszło także do zarzucanego naruszenia przepisu art. 145 § 1 lit. a w związku z art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie. Sąd I instancji zasadnie ocenił, że wydając zaskarżoną decyzję organ administracji publicznej nie naruszył granic uznania administracyjnego, a nakładając kary pieniężne w wysokości wskazanej w zaskarżonej decyzji uwzględnił dyrektywy ich wymiaru w relacji do wszystkich okoliczności sprawy. Zauważyć należy, że Sąd I instancji odniósł się do stanowiska organu w zakresie wysokości nałożonej kary pieniężnej, podkreślając, iż organ szeroko uzasadnił dlaczego wymierzył karę w wysokości wskazanej w zaskarżonej decyzji w granicach określonych w ustawie. Wskazał na wynikające z ustawy przesłanki wymiaru kary wyjaśniając dlaczego po dokonaniu analizy i oceny tych przesłanek doszedł do przekonania, że kara powinna być na skarżącego nałożona w tej właśnie wysokości. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie podważył skutecznie poglądu Sądu I instancji, że zawarte w zaskarżonej decyzji uzasadnienie dotyczące wymiaru kary nie jest dowolne. Nie doszło zatem do zarzucanego skargą kasacyjną przekroczenia granic uznania administracyjnego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest w niniejszej sprawie zasadny również zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 lit. c w związku z art. 68 § 1 o.p. w związku z art. 4 § 1 o.p.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych, że przepis art. 68 § 1 o.p. nie znajduje zastosowania do administracyjnych kar pieniężnych (por. m.in. wyroki NSA z: 8 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 3815 r., 20 września 2019 r., sygn. akt II GSK 2392/17; 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 1248/17; 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 3767/17; 25 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1524/12), w tym również do kar za naruszenie obowiązków informacyjnych.

Zgodnie z art. 68 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Przepis ten ma zastosowanie do zobowiązań podatkowych powstających w drodze doręczenia decyzji, ale mających swoją podstawę w obowiązku podatkowym, a więc w jeszcze nieskonkretyzowanej powinności podatkowego świadczenia pieniężnego, mającej swoje źródło w zaistnieniu zdarzenia określonego w ustawie podatkowej (art. 4 o.p.). Zastosowanie art. 68 § 1 o.p. w sprawach kar pieniężnych nakładanych na podstawie ustawy o ofercie nie byłoby adekwatne. Ustawa o ofercie nie jest ustawą podatkową, a decyzja administracyjna, którą KNF nałożyła na skarżącego karę pieniężną, nie stanowi konkretyzacji obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 69 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, lecz administracyjną sankcję za niewypełnienie tego obowiązku w ustawowym terminie. Nieadekwatność regulacji zawartej w art. 68 § 1 i art. 68 § 2 o.p. w stosunku do samoistnych, sankcyjnych kar pieniężnych, których podstawą są delikty administracyjne, wyklucza odpowiednie zastosowanie do tych kar instytucji przedawnienia zobowiązań podatkowych powstających w drodze decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Ustawa o ofercie nie odsyła w żadnym zakresie do przepisów o.p., przewidując ustalanie tych kar według przepisów k.p.a., a to oznacza, że przepisy o.p. nie mogły mieć do tej kary zastosowania. Zgodnie zaś z treścią art. 2 § 1 pkt 1 o.p. przepisy tej ustawy mają zastosowanie do podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu, ale tylko w sytuacji, gdy są one określone w postępowaniu podatkowym przez organy podatkowe. KNF nie jest takim organem ze względu na to, że w postępowaniu przed tym organem nie stosuje się o.p. Zatem wykładnia systemowa prowadzi do przyjęcia, że nietrafny jest zarzut nieuwzględnienia przedawnienia z ordynacji podatkowej.

Mając powyższe na uwadze, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (j.t. Dz. U. z 2023r., poz. 1935). Zasądzona kwota stanowi zwrot kosztów udziału w rozprawie przed NSA oraz wniesienia w terminie określonym w art. 179 p.p.s.a. odpowiedzi na skargę kasacyjną przez profesjonalnego pełnomocnika organu, który występował przed Sądem pierwszej instancji (por. uchwałę NSA z dnia 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12).