Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 3 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" Spółka z o. o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2014 roku nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nakładającej karę pieniężną w związku z wykonywaniem transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji p o s t a n a w i a: przekazać sprawę według właściwości do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.

"[...]" Spółka z o. o. z siedzibą w K. (dalej też jako skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2014 roku nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2011 roku nr [...], którą nałożono na skarżącą karę pieniężną w związku z wykonywaniem transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji na podstawie art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.). Przepis art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2011 r., stanowił, iż kto wykonuje między innymi przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15 000 złotych.

Przepis niniejszy stanowił zatem podstawę do nakładania kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Jednocześnie wskazać należy, iż w stanie prawnym do 31 grudnia 2011 r. obowiązywał również art. 92a ustawy o transporcie drogowym, który dotyczył odpowiedzialności kierującego pojazdem, a także przedsiębiorcy lub podmiotu realizującego przewóz drogowy, za naruszenia wskazane w art. 92a ust. 1, gdzie orzekanie w sprawie grzywny następowało w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia.

W dniu 30 maja 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. Nr 89, poz. 506 z późn. zm). Stosownie do treści § 1 rozporządzenia, rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 z późn. zm. ) przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Przepis o wskazanej treści obowiązywał do dnia 12 czerwca 2012 r.

W dniu 13 czerwca 2012 r. weszło w życie rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 maja 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. § 1 otrzymał następujące brzmienie: "Rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.".

W tym miejscu wskazać należy, iż nowelizacja Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego była konsekwencją zmiany ustawy z dnia 7 września 2001 r. o transporcie drogowym, która weszła w życie od 1 stycznia 2012 r. W rozdziale 11 znowelizowanej ustawy o transporcie drogowym dotyczącym kar pieniężnych, to art. 92a stał się podstawą do nakładania kary pieniężnej w trybie administracyjnym, natomiast art. 92 stał się podstawą do orzekania o odpowiedzialności za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia (kara grzywny).

Podsumowując wskazać należy, iż zastosowanie literalnej wykładni obecnie obowiązującego § 1 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego doprowadziłoby do sytuacji, w której przekazaniu do wojewódzkich sądów administracyjnych, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę, podlegałyby wyłącznie sprawy związane z nałożeniem kary pieniężnej w drodze decyzji wydanych na podstawie art. 92a ustawy o transporcie drogowym po 1 stycznia 2012 r., bowiem do 31 grudnia 2011 r. decyzje w tym przedmiocie wydawane były na podstawie art. 92 cyt. ustawy.

Zauważyć należy, iż przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 kwietnia 2011 r. zawierają uregulowania mające na celu usprawnienie i przyspieszenie rozpatrywania szeroko rozumianych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego przez wojewódzkie sądy administracyjne. Oczywistym następstwem przekazania spraw z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostałym, właściwym według rozporządzenia miejscowo ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania strony wojewódzkim sądom administracyjnym będzie szybsze rozpoznanie spraw w postępowaniu sądowoadministracyjnym I instancji, dogodniejszy dla stron dostęp do sądów rozpoznających ich sprawy i pełniejsza realizacja konstytucyjnej zasady prawa do sądu, która obejmuje również prawo do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) – tak też wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 października 2012 r. sygn. akt II GZ 355/12.

Jednocześnie podkreślenia wymaga, że przepis § 1 przedmiotowego rozporządzenia, należy zastosować, gdy sprawa ma związek z nałożoną karą za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu. Sprawy, o których mowa w tym przepisie traktuje się bowiem szeroko, także jako sprawy pośrednio powiązane z wymierzeniem kary za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, takie jak egzekucja wymierzonych kar, czy też odmowa stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu kary (por. orzeczenia NSA w sprawach o sygn. akt II GZ 415/11, II GZ 419/11, II GZ 422/11).

Reasumując uznać należy, iż przedmiotowa sprawa dotycząca odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, którą nałożono na skarżącą karę pieniężną w związku z wykonywaniem transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji na podstawie art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2011 r.), podlega przekazaniu na podstawie §1 rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

Strona skarżąca ma siedzibę w K., gmina J., powiat [...], województwo [...].

Zgodnie z przepisem § 1 pkt 14 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 ze zm.), wojewódzkim sądem administracyjnym właściwym dla obszaru województwa [...] jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.

Wobec powyższego na podstawie art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), postanowiono jak w sentencji.