Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. Spółki z o.o. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Po 515/14 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. Spółki z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. postanowieniem z dnia 18 listopada 2014 r. odmówił M. Spółce z o.o. w K. wstrzymania objętej skarga tej spółki decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.

Sąd I instancji wskazał, że skarżąca we wniesionej skardze sformułowała żądanie wstrzymania opisanej decyzji podatkowej argumentując, że jej wykonanie grozi spółce niepowetowaną stratą w postaci faktycznej likwidacji spółki – zaprzestania prowadzenia przez nią działalności gospodarczej z uwagi na całkowity brak środków pieniężnych koniecznych do bieżącego funkcjonowania.

Wskazując na przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), Sąd I instancji wskazał, że przy rozpoznawaniu wniosku wziął pod uwagę nie tylko okoliczności wskazane we wniosku ale również okoliczności znane mu z urzędu obejmujące dane zwarte we wniosku skarżącej spółki o przyznanie jej prawa pomocy. Wynikało z nich, że skarżąca od 2011 r. nie prowadziła działalności gospodarczej, nie posiadała rachunków bankowych, kapitału zakładowego i środków trwałych. Sąd Rejonowy w K. postanowieniem z dnia 27 czerwca 2011 r. umorzył postępowanie upadłościowe skarżącej wobec braku majątku pozwalającego na zaspokojenie kosztów postępowania. Z ujawnionych w KRS danych wynikało, że spółka ma zaległości podatkowe w kwocie 300.000 złotych i jednocześnie nie prowadzi postępowania likwidacyjnego. Nie przedłożyła uchwały wspólników, co do dalszego istnienia spółki jak również nie złożyła wniosku o wykreślenie jej z KRS. W tych okolicznościach Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji rodzić będzie niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Spółka faktycznie nie prowadzi działalności gospodarczej z uwagi na brak środków pieniężnych, wobec czego wykonanie zaskarżonej decyzji nie doprowadzi do zaprzestania i tak już nieprowadzonej działalności. Również twierdzenia skarżącej o jej likwidacji nie były przekonujące w ocenie Sądu I instancji skoro faktycznie nie prowadząc działalności skarżąca nadal formalnie funkcjonuje w obrocie prawnym.

M. Spółka z o.o. K. zażaleniem zaskarżyła postanowienie Sąd I instancji zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na żądającym wstrzymania aktu administracyjnego. Podkreślić należy, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno, zatem wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 182/12 "obowiązkiem sądu jest ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.". Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności decyzji, zatem strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12).

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wniosek skarżącej spółki o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w P., sformułowany w wywiedzionej przez stronę skardze nie mógł zostać uwzględniony już z powodu uchybienia przez skarżącą opisanemu wyżej obowiązkowi wynikającemu z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca domagając się bowiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji poza wskazaniem na okoliczność spowodowania niepowetowanej straty w postaci likwidacji spółki nie przedstawiła szerszego uzasadnienia wskazującego na możliwość zaistnienia takich okoliczności jak również nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów na poparcie podniesionej we wniosku tezy o możliwości zaprzestania prowadzenia działalności w związku z wykonaniem decyzji podatkowej. Oznacza to, że postanowienie Sądu I instancji odmawiające udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej jest co do zasady prawidłowe.

Podzielić należy również argumentację Sądu I instancji zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, która przemawiała za niezasadnością wniosku spółki. Rację ma Sąd I instancji, posiłkując się informacjami znanymi mu z urzędu, ujawnionymi przez stronę w związku z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy, że skoro spółka faktycznie, bo od 2011 r., nie prowadzi działalności gospodarczej, nie posiada środków trwałych, kapitału zakładowego oraz rachunków bankowych to wykonanie decyzji podatkowej nie spowoduje zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, a w następstwie również likwidacji spółki. Trafnie również Sąd I instancji wskazał, że nie można przyjąć, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje likwidację skarżącej spółki, skoro nie prowadząc działalności formalnie nadal funkcjonuje ona w obrocie prawnym.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.