II SA/Łd 145/26 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-03-26	
Data wpływu	2026-02-24	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi	
Sędziowie	Tomasz Porczyński /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi
Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Odrzucono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 53 § 1, art. 58 § 1 pkt 6 i § 3, art. 232 § 1 pkt 1 i § 2; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 10 ust. 1 i ust. 2, art. 14 ust. 1, art. 16 ust. 1 i ust. 2; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2025 nr 0 poz 1691; art. 14 § 1a, art. 39 § 1-3, art. 104 § 1, art. 107 § 1, art. 109, art. 110; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks  postępowania administracyjnego	
Sentencja
Dnia 26 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. J. na decyzję Komendanta Straży Miejskiej w Z. z dnia 22 stycznia 2026 roku nr SM.5632.4.2026 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącego P.J. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi, zaksięgowaną 9 lutego 2026 roku, pod pozycją [...].	
Uzasadnienie
Pismem z 8 lutego 2026 r. P. J. zaskarżył do sądu administracyjnego decyzję Komendanta Straży Miejskiej w Z. z 22 stycznia 2026 r., nr SM.5632.4.2026, w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z 11 marca 2026 r. organ administracji został wezwany do jednoznacznego sprecyzowania – w terminie 7 dni – w jaki sposób doręczono skarżącemu zaskarżoną do Sądu, w szczególności do wskazania, czy zaskarżona decyzja była przesłana skarżącemu drogą elektroniczną – zwykłym mailem, czy w inny sposób.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z 19 marca 2026 r. organ administracji poinformował, że zaskarżona do Sądu decyzja została wysłana skarżącemu 22 stycznia 2026 r. zwykłą pocztą elektroniczną na adres email: [...]@gmail.com. Jednocześnie poinformowano, że organ nie otrzymał na pocztę elektroniczną informacji zwrotnej o odebraniu przesłanej 22 stycznia 2026 r. korespondencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga P.J. jest niedopuszczalna.

Stosownie do przepisu art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026., poz. 143 ze zm.) – w skrócie: "p.p.s.a." – skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.).

Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że decyzja Komendanta Straży Miejskiej w Z. z 22 stycznia 2026 r., nr SM.5632.4.2026, została wysłana do skarżącego na wskazany przez niego adres email.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że podstawę prawną decyzji Komendanta Straży Miejskiej w Z. z 22 stycznia 2026 r., nr SM.5632.4.2026, stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902) – dalej: "u.d.i.p." oraz przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z2025 r. poz. 1691) – w skrócie: "k.p.a.".

Co do zasady postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej jest postępowaniem z zasady odformalizowanym i uproszczonym. Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Z kolei ustęp 2 powołanego wyżej artykułu stanowi, że informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku.

Jak wynika zatem z powyższego ustawa nie określa żadnej formy ani też ram wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej może więc przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest przedmiotem wniosku. Skuteczność zgłoszenia żądania udostępnienia informacji publicznej nie może być zatem oceniana według reguł obowiązujących w klasycznym postępowaniu administracyjnym. Dlatego za wniosek uznawać należy również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną i to nawet gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny. Innymi słowy za wniosek pisemny uznawać należy również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną, a wobec braku szczególnych wymagań formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o istocie takiego wniosku rozstrzygać winna jego treść.

Również co do zasady udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Najczęściej załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej odbywa się w formie czynności materialno-technicznej poprzez udostępnienie żądanej informacji, bądź poinformowanie, że podmiot nie posiada żądanej informacji publicznej bądź, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, ewentualnie, że istnieje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji. Skoro zatem odpowiedź organu w tym przedmiocie powinna nastąpić w formie określonej we wniosku, to w sytuacji wskazania przez wnioskodawcę, aby odpowiedź na wniosek została przesłana zwykłą pocztą elektroniczną, podmiot zobowiązany powinien z takiej właśnie formy skorzystać.

Sprawa wygląda natomiast zgoła odmiennie w sytuacji odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji. Wówczas adresat wniosku zobowiązany jest do wszczęcia z urzędu postępowania jurysdykcyjnego i zakończenia go poprzez wydanie decyzji administracyjnej przewidzianej w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Z przepisu art. 16 ust. 2 u.d.i.p. wynika wprost, że do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Pod pojęciem "stosowania przepisów k.p.a. do decyzji" nie należy jednak rozumieć jedynie wymogu stosowania przepisów wprost odnoszących się do tej formy działania administracji publicznej (np. art. 107 § 1 k.p.a.), ale także nakaz stosowania wszelkich przepisów regulujących procedurę, która kończy się wydaniem decyzji (art. 104 § 1 k.p.a.), a więc obejmującą formę wydania decyzji (art. 14 § 1a k.p.a.), tryb doręczenia decyzji (art. 109 k.p.a.) i związaną z tym zasadą związania organu wydaną decyzją (art. 110 k.p.a.).

Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami sprawy należy prowadzić i załatwiać na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej. Zatem decyzje administracyjne – jako podstawowa forma załatwienia sprawy – utrwalone w postaci papierowej opatruje się podpisem własnoręcznym. Natomiast decyzje utrwalone w postaci elektronicznej opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym lub kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną organu administracji publicznej ze wskazaniem w treści pisma osoby opatrującej pismo pieczęcią (art. 14 § 1a w zw. z art. 104 § 1 k.p.a.).

Decyzję doręcza się stronom na piśmie (art. 109 § 1 k.p.a.), natomiast organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej (art. 110 § 1 k.p.a.). Z kolei w myśl art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, zwany dalej "adresem do doręczeń elektronicznych", chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu albo w siedzibie organu (§ 1). Dopiero w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem: 1) przez operatora wyznaczonego z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, albo 2) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (§ 2). Natomiast w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1 i § 2 pkt 1, organ administracji publicznej doręcza pisma: 1) przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2025 r. poz. 366, 820 i 1456), albo 2) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.

Ze skutkiem doręczenia decyzji wiąże się bezpośrednio skutek wejścia decyzji do obrotu prawnego, zatem brak zastosowania reguł, o których mowa w art. 39 k.p.a. oznacza, że decyzja nie została stronie doręczona, a więc nie weszła do obrotu prawnego.

Innymi słowy decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej nie może być po prostu zeskanowana i przesłana w formie pliku .pdf na adres zwykłej poczty elektronicznej, bowiem wówczas ani jej postać elektroniczna ani sposób doręczenia nie odpowiada prawu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej stwierdzić należy, że przed wniesieniem skargi do Sądu na adres zwykłej poczty elektronicznej P.J. został przesłany jedynie skan oryginału decyzji sporządzonej w postaci papierowej. Tym samym zaskarżona decyzja de facto nie została doręczona skarżącemu zgodnie z wymogami kodeksu postępowania administracyjnego.

Oznacza to, że skarga P.J. z 8 lutego 2026 r. została złożona do sądu przedwcześnie, tj. zanim rozpoczął swój bieg termin, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a.

Skarga wniesiona przed rozpoczęciem biegu terminu do jej złożenia jest skargą niedopuszczalną, co uniemożliwia merytoryczne jej rozpoznanie i tym samym przesądza o konieczności jej odrzucenia.

Stosownie natomiast do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Postanowienie w przedmiocie zwrotu wpisu może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 232 § 2 p.p.s.a.).

Z tych wszystkich względów sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 postanowienia.

O zwrocie kwoty uiszczonej tytułem wpisu sądowego od skargi orzeczono w pkt 2 postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.