Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr.), Stanisław Marek Pietras, Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 maja 2016 r. sprawy ze skargi P. G. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby uchyla zaskarżony rozkaz personalny

II SA/Wa 1920/15

UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] października 2015 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania P.G. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355, ze zm.) uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalił datę zwolnienia na dzień [...] sierpnia 2015 r., w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

W uzasadnieniu rozkazu personalnego organ podał, że wnioskiem z dnia [...] lutego 2015 r. Komendant Miejski Policji w K. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o zwolnienie [...] P. G. - policjanta Ogniwa [...] Wydziału Sztab Policji Komendy Miejskiej Policji w K., ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż w dniu [...] stycznia 2015 r. do Komendy Miejskiej Policji w K. wpłynął wyrok Sądu Okręgowego w C. [...] Wydział Karny Odwoławczy z dnia [...] grudnia 2014 r. (sygn. akt [...]), który zapadł między innymi w stosunku do [...] P.G.

Z przedmiotowego wyroku wynikało, iż Sąd Okręgowy po rozpoznaniu sprawy [...] P.G. (oskarżonego o to, że w 2005 r. udzielił A. K. i M. D. korzyść majątkową w kwocie [...] zł w zamian za pośrednictwo w "załatwieniu" przyjęcia go do służby w organach Policji, polegające na bezprawnym wywarciu, poprzez wręczenie korzyści majątkowej, wpływu na decyzje osób pełniących funkcje publiczne zajmujących się w Policji rekrutacją do służby tj. o przestępstwo z art. 230a § 1 Kk) na skutek apelacji wniesionej od wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] kwietnia 2014 r. (sygn. akt [...]) uchylił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji przyjmując, że czyn przypisany oskarżonemu stanowi wypadek mniejszej wagi i wyczerpuje znamiona art. 230a § 2 Kk i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 Kpk w zw. z art. 101 pkt 4 Kk umorzył postępowanie wobec wymienionego.

Wnioskodawca wskazał ponadto, iż przy ocenie postawy [...] P. G. nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż orzeczeniem nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] czerwca 2014 r. została mu wymierzona kara dyscyplinarna ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Powyższe było natomiast między innymi skutkiem popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym, iż w dniu [...] maja 2014 r. bez zgody dyżurnego zaprzestał wykonywania zleconych mu zadań służbowych i samowolnie opuścił przydzielony mu do patrolowania rejon, a następnie udał się w inny sektor gdzie zasnął w oznakowanym radiowozie naruszając tym samym wizerunek formacji, w której pełni służbę.

Wobec powyższego Komendant Miejski Policji w K. uznał, że dalsze kontynuowanie służby przez [...] P.G. nie jest możliwe bez uszczerbku dla ważnych interesów służby.

Po dokonaniu analizy stanu faktycznego Komendant Wojewódzki Policji w K. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia wymienionego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Następnie na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, organ I instancji pismem z dnia [...] lutego 2015 r. wystąpił do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji [...] P. G. z uwagi na ważny interes służby.

W piśmie z dnia [...] marca 2015 r. Związek wskazał, iż nie wnosi zastrzeżeń co do trybu zwolnienia policjanta ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

W dniu [...] marca 2015 r. do organu I instancji wpłynął, złożony przez pełnomocnika strony, wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków P. T. i T.N. na okoliczność wzorowego sprawowania służby przez [...] P. G.

Komendant Wojewódzki Policji w K. postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nie uwzględnił żądania strony w zakresie złożonych wniosków dowodowych.

Komendant Wojewódzki Policji w K. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. zwolnił [...] P.G. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy o Policji z dniem [...] kwietnia 2015 r. Decyzji tej, zgodnie z treścią art. 108 § 1 Kpa, organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

W dniu [...] maja 2015 r. wpłynęło do Komendy Wojewódzkiej Policji w K. odwołanie [...] P.G. od przedmiotowego rozstrzygnięcia. Koperta zawierająca daną przesyłkę została utracona w niewyjaśnionych okolicznościach.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Komendant Główny Policji stwierdził niedopuszczalność wniesionego odwołania.

Komendant Główny Policji wskazał, iż Komendant Wojewódzki Policji w K. nie dokonał prawidłowego doręczenia decyzji, co oznacza, że decyzja nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nie jest wiążąca dla strony i organu, a tym samym, że nie została wprowadzona do obrotu prawnego. Stosownie bowiem do art. 110 Kpa organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Bezspornie więc egzystencja prawna decyzji rozpoczyna się dopiero w chwili jej doręczenia, a nieprawidłowe doręczenie jest równoznaczne z jej nieistnieniem w obrocie prawnym. Załatwienie sprawy polega bowiem na wydaniu i doręczeniu stronie decyzji (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2009 r. sygn. akt III SAB/Wa 33/09, LEX nr 565832). Warunkiem natomiast skuteczności wniesienia odwołania jest zachowanie ustawowego terminu do jego dokonania. Żeby jednak przesądzić kwestię, czy odwołanie zostało złożone w terminie, należy znać datę doręczenia decyzji stronie,

Uwzględniając powyższe organ I instancji przesłał ponownie rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] kwietnia

2015 r. [...] P.G. Przedmiotowa decyzja została skutecznie doręczona w dniu [...] sierpnia 2015 r.

W dniu [...] sierpnia 2015 r. policjant złożył, z zachowaniem ustawowego terminu, odwołanie od wymienionej decyzji, wnosząc o uchylenie tej decyzji w całości, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Rozpatrując przedmiotową sprawę w postępowaniu odwoławczym Komendant Główny Policji wskazał na treść art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby.

Pojęcie ważnego interesu służby nie zostało w ustawie sprecyzowane ani też bliżej określone. Jednakże zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie przyjmuje się, że na podstawie cytowanego przepisu można zwolnić ze służby tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, przy czym przesłanka ważnego interesu służby powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę.

Komendant Główny Policji, wskazał, że stoi na stanowisku, iż policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Ten pogląd znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Obowiązki policjanta reguluje między innymi zawarta w art. 27 ust. 1 tej ustawy rota ślubowania. Każdy policjant przed przyjęciem do służby ślubuje pilnie przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych, a także strzec honoru i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Zgodnie z przepisem art. 58 ust. 1 ustawy o Policji, policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania.

Podkreślić należy, że Policja jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest jedną z tych instytucji, która dysponuje bardzo dolegliwymi dla obywateli środkami realizacji władzy państwowej. Szczególna rola tej formacji i jej zhierarchizowana struktura wymaga, dla skutecznego i prawidłowego działania, bezwzględnego przestrzegania prawa oraz innych norm i zasad obowiązujących w życiu społecznym. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz konieczność budowania związanego z działalnością Policji zaufania społecznego. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerowanie w sferę wolności i praw obywatelskich. Dlatego też, policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien unikać wszelkich sytuacji w służbie i poza służbą, które godziłyby w dobre imię Policji. W konsekwencji już samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby".

Organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że wobec [...] P.G. toczyło się postępowanie karne. Sąd Okręgowy w C. [...] Wydział Karny Odwoławczy na skutek apelacji wniesionej od wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] kwietnia 2014 r. (skazującego wymienionego na karę 8 lat pozbawienia wolności z jej warunkowym zawieszeniem na okres 2 lat) uchylił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji, przyjmując, że czyn przypisany oskarżonemu stanowi wypadek mniejszej wagi i wyczerpuje znamiona art. 230a § 2 Kk i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 Kpk w zw. z art. 101 pkt 4 Kk umorzył postępowanie wobec wymienionego (przedmiotowy wyrok Sądu Okręgowego w C. jest prawomocny).

W ocenie organu, na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie nie może mieć zatem wpływu fakt, że postępowanie karne wobec wymienionego zostało umorzone z uwagi na przedawnienie karalności. Podkreślenia bowiem wymaga, że zdolność funkcjonariusza Policji do dalszego pełnienia służby należy oceniać nie tylko z punktu widzenia niekaralności czy stanu zdrowia, ale również przez rzutujący na postawę zawodową pryzmat etyczno-moralny, związany z koniecznością posiadania nieposzlakowanej opinii (art. 25 ustawy o Policji), bez której nie jest możliwe prawidłowe wykonywanie zawodu zaufania publicznego, jakim jest zawód policjanta. W konsekwencji powyższe nie stoi na przeszkodzie dokonaniu przez organ administracji pełnej i obiektywnej oceny postawy policjanta w stosunku, do którego zapadł wyrok o umorzeniu postępowania z uwagi na przedawnienie karalności pod kątem czy spełnia on określone warunki w zakresie postawy etyczno-moralnej niezbędnej do pełnienia funkcji publicznej.

Organ ponownie zaznaczył, że służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej. Pełniący ją funkcjonariusze podlegają określonym wymogom, a skoro policjant traci nieposzlakowaną opinię, to organ ma podstawy do przyjęcia, że ważny interes służby przemawia za podjęciem decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji.

Uwzględniając wszystkie opisane wyżej okoliczności, organ stwierdził, że ocena postawy [...] P.G. w sposób istotny odbiega od społecznego wzorca policjanta. Wymieniony utracił bowiem przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu, powołanej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego, do której podstawowych zadań należą między innymi ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców, współdziałanie z policjami innych państw oraz ich organizacjami międzynarodowymi.

Pozostawanie pod zarzutem wręczenia korzyści majątkowej i brak wyroku uniewinniającego, powoduje utratę zaufania do policjanta, jako osoby zaufania publicznego, a tym samym skutkuje niedopełnieniem jednej z zasadniczych przesłanek pełnienia służby w Policji. Powyższe przesądza o braku wiarygodności skarżącego, dowodząc tym samym, iż nie daje on rękojmi prawidłowego, zgodnego z rotą złożonego ślubowania, wypełnianiu misji policjanta.

Dalej organ stwierdził, że niezbędnym jest również wskazanie, iż w niniejszym postępowaniu organ administracji nie jest zobowiązany do udowodnienia policjantowi dokonania zarzucanego mu w zakończonym postępowaniu karnym, z uwagi na przedawnienie karalności, czynu. Stosowne postępowanie w tej sprawie zostało już bowiem przeprowadzone w trybie przepisów Kodeksu postępowania karnego i zakończyło się prawomocnym wyrokiem.

W świetle powyższego, w ocenie organu, zwolnienie [...] P.G. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji należy uznać za decyzję prawidłową i słuszną.

Dodatkowo organ podkreślił, iż orzeczeniem nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] czerwca 2014 r. została mu wymierzona kara dyscyplinarna ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

Uwzględniając powyższe, organ stwierdził, iż upływ czasu nie może w przedmiotowej sprawie skutkować odstąpieniem od ochrony ważnego interesu służby, tym bardziej, że [...] P.G. swoją aktualną postawą (popełnienie przewinień dyscyplinarnych) tylko dodatkowo potwierdza, że nie daje właściwej rękojmi wykonywania zawodu zaufania publicznego. Pozostawienie skarżącego w służbie w zdecydowany sposób wpłynęłoby na pogorszenie wizerunku Policji, która mogłaby być postrzegana jako formacja tolerująca w swoich szeregach ludzi, co do których istnieje podejrzenie sprzeniewierzenia się wartościom, które w sposób bezwzględny powinny być przez tę formację chronione. Wpłynęłoby to także w sposób co najmniej demotywujący, a niekiedy nawet demoralizujący, na innych policjantów, od których wymaga się, aby sprostali stawianym im wysokim wymaganiom etyczno-moralnym.

W ocenie organu, w rozpatrywanej sprawie koniecznym jest również zaznaczenie, że działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza, jak wynika z art. 7 Kpa, załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków.

Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów strony organ wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w K. w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie, bowiem - stosownie do art. 107 § 3 Kpa, wskazał motywy, jakimi kierował się wydając zaskarżony rozkaz personalny. Zauważył, że konkretyzacja prawa nie dokonuje się w uzasadnieniu, a w rozstrzygnięciu decyzji, zaś rolą uzasadnienia wynikającą z art. 107 § 3 Kpa jest objaśnienie toku myślenia prowadzącego do zastosowania przepisu prawnego w sprawie. Wydaje się, że w tym znaczeniu uzasadnienie rozkazu personalnego nr [...] spełniło swoją rolę. Niezależnie od powyższego wskazania wymaga, że ewentualne nieprawidłowości uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego zostały konwalidowane przez organ II instancji w niniejszej decyzji.

Organ stwierdził też, że Komendant Wojewódzki Policji w K. zasadnie nadał zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są wykładni ścisłej. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do wskazanego pojęcia należy podkreślić, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 Kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 1998 r., sygn. akt V SA 686/97). W przedmiotowej sprawie nadanie zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności uwzględnia ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania. Powyższe czyni koniecznym niezwłoczne rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem, który z przyczyn pozamerytorycznych nie może kontynuować służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów.

W świetle powyższego rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] kwietnia 2015 r. organ uznał za decyzję prawidłową i zasadną, natomiast zarzuty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie.

Stosownie do art. 110 Kpa organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od dnia jej doręczenia. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, iż decyzja wywołuje określone w niej skutki prawne dopiero od dnia doręczenia lub ogłoszenia stronie. Organ wyjaśnił, że rozstrzygnięciu Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o zwolnieniu wymienionego ze służby z dniem [...] kwietnia 2015 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Wobec powyższego należało na nowo określić datę zwolnienia [...] P.G. ze służby w Policji. Datę tę określono na dzień [...] sierpnia 2015 r., (uwzględniając brzmienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 186/13), czyli na dzień doręczenia zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. [...] P.G.

Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi P. G. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący zarzucił orzeczeniu naruszenie:

1) art. 138 § 1 pkt 2 kpa, poprzez uchylenie rozkazu organu I instancji jedynie w części dotyczącej daty zwolnienia na dzień [...] sierpnia 2015 r., a w pozostałej części utrzymaniu w mocy zaskarżonego rozkazu personalnego, gdy organ powinien uchylić w całości rozkaz personalny i umorzyć postępowanie administracyjne w I instancji z uwagi na dopuszczenie się przed organ I instancji naruszenia art. 162 § 1 pkt. 1 kpa w zw. z art. 110 kpa, a mianowicie nie doręczenia rozkazu personalnego w określonym terminie, co skutkowało jego wygaśnięciem.

2) art. 110 kpa, poprzez doręczenie rozkazu organu II instancji w dniu [...] października 2015 roku, z jednoczesnym ustaleniem w nim zwolnienia skarżącego z dniem [...] sierpnia 2015 r., a tym samym doręczenie go już po dacie zwolnienia ustalonej przez ten organ, a także wadliwym przyjęciu w tym rozkazie, że za datę kolejnego zwolnienia ze służby należało przyjąć datę doręczenia rozkazu na dzień [...] kwietnia 2015r., co w konsekwencji powodowało, że rozkaz personalny (decyzja) stał się niewykonalny

w momencie jego doręczenia.

3) art. 7 kpa w zw. z art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt. 4 kpa w zw. z art. 15 kpa, poprzez naruszenie zasady praworządności i zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Wniósł o rozpatrzenie niniejszej skargi, poprzez uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości, jak również poprzedzającego jego wydanie rozkazu personalnego organu I instancji w całości — (art. 145 § 1 pkt. 1) lit. c p.p.s.a).

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i powołał argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd, stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analizując niniejszą sprawę pod tym kątem Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżonym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2015 r., Komendant Główny Policji uchylił rozkaz Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] kwietnia 2015 r. w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalił datę zwolnienia na dzień [...] sierpnia 2015 r. W pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji.

Do wydania zaskarżonego rozkazu personalnego doszło z naruszeniem art. 110 kpa.

Zgodnie z art. 110 kpa organ administracji publicznej, który wydał decyzję, związany jest od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej.

Przepis ten wyraża zasadę związania organu administracji publicznej wydaną przez siebie decyzja administracyjną, która w aspekcie proceduralnym oznacza, że powstaje ona z chwilą jej doręczenia lub ogłoszenia stronie (art. 109 kpa) i trwa do czasu uchylenia lub zmiany takiej decyzji w sposób przewidziany w kodeksie. Warunkiem związania organu wydaną przez niego decyzją jest doręczenie lub ogłoszenie decyzji stronie zgodnie z przepisami kodeksu. Użyte w art. 110 kpa pojęcie "wydania decyzji" i "doręczenia decyzji" są pojęciami normatywnymi, które wymagają wyjaśnienia. Pojęcia "wydania decyzji" nie można rozumieć jako wydania decyzji adresatowi w znaczeniu w jakim używa się pojęcia wydanie do wydania rzeczy. Wydanie decyzji jest czynnością procesową organu administracji publicznej, polegającą na podpisaniu decyzji zawierającej wymagane prawem elementy. W związku z tym datą wydania decyzji przez organ administracji publicznej, jest data podpisania decyzji przez osobę upoważnioną do jej wydania, przy czym w razie wątpliwości, datą podpisania jest data umieszczona na decyzji.

Należy podkreślić, że z kolei koncepcja "wejścia decyzji do obrotu prawnego" jest związana z prawidłowym tj. zgodnym z przepisami prawa doręczeniem decyzji, czyli dokonaniem czynności doręczenia polegającej na uzewnętrznieniu woli organu wobec podmiotu zewnętrznego wobec organu i to niekoniecznie nawet wobec jej adresata. Wydanie decyzji i jej doręczenie powoduje związanie organu, o którym mowa w art. 110 kpa. Wchodzi do obrotu i wywołuje skutki prawne również decyzja doręczona wadliwie np. z naruszeniem przepisów o doręczeniach, z pominięciem niektórych stron, bądź ich pełnomocników. Podkreślić należy, że nie jest dopuszczalne ponowne poprawne dokonywanie doręczenia w miejsce wcześniejszego wadliwego. Nie jest też dopuszczalne przykładowo ponowne dokonywanie tej czynności wobec stron pominiętych przy wcześniejszym akcie doręczenia. Czynność doręczenia decyzji polegająca na skierowaniu jej do podmiotów usytuowanych na zewnątrz organu musi mieć charakter jednorazowy. Przyjęcie innej koncepcji godziłoby w zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, określoną w art. 16 kpa. Zgodnie z tą zasadą decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy są ostateczne. Wynikająca z powyższej normy zasada, ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji wynikających z niej skutków prawnych. Stwarza domniemanie mocy obowiązującej decyzji polegające na tym, że decyzje obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję. Jeżeli strony którym doręczono ,nawet z naruszeniem obowiązujących w tym zakresie przepisów, nie wniosły odwołania, decyzja staje się ostateczna, a jej wzruszenie może nastąpić w ramach trybów nadzwyczajnych. Umożliwienie organowi ponownego doręczenia decyzji w miejsce wcześniejszego wadliwego prowadziłoby do skutków niemożliwych do zaakceptowania w świetle zasad postępowania administracyjnego. Takie kolejne doręczenie umożliwiałoby uruchomienie trybu zwykłego odwoławczego już po uzyskaniu przez decyzję administracyjną cech ostateczności.

Podkreślić należy, że czynności doręczenia decyzji po jej wydaniu mają charakter jednorazowy i wywołują określone skutki prawne wobec wszystkich stron postępowania i to niezależnie od ich udziału w sprawie czy prawidłowości dokonanego doręczenia.

W sprawie niniejszej rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r., został wysłany do pełnomocnika P.G. listem poleconym, bez zwrotnego potwierdzenia odbioru.

W dniu [...] maja 2015 r wpłynęło do Komendy Wojewódzkiej Policji w K. odwołanie P. G. od przedmiotowego rozkazu.

W dniu 14 lipca 2015 r. wpłynęło do organu pismo pełnomocnika P. G., że nie jest już pełnomocnikiem skarżącego.

Następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., na podstawie art. 134 kpa organ stwierdził niedopuszczalność odwołania.

Jak wynika z akt administracyjnych rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] kwietnia 2015 r. został doręczony pełnomocnikowi P.G. Jest to okoliczność między stronami bezsporna. Nie można jedynie ustalić precyzyjnie daty jego doręczenia. Nie ulega wątpliwości, że w takiej sytuacji wątpliwości powinny być interpretowane na korzyść skarżącego. Ponadto należy zwrócić organowi uwagę, że żaden przepis obowiązujące prawa nie zabrania, aby strona posiadająca pełnomocnika sama mogła wnieść środek zaskarżenia.

Konkludując rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., został doręczony pełnomocnikowi P. G., a więc wszedł do obrotu prawnego. Ponowne doręczenie ww. rozkazu personalnego P.G. zostało dokonane z naruszenie art. 110 kpa, a tym samym w sensie procesowym zaskarżony rozkaz personalny został dokonany z naruszeniem art. 110 kpa, w wyniku bezpodstawnego ponownego doręczenia rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.