Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie : AWSA Dorota Dąbek sprawozdawca NSA Wiesław Kisiel Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2006 r sprawy ze skargi W. K. oraz K. K. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 4 czerwca 2003 r Nr : [...] w przedmiocie opinii sanitarnej skargę oddala

Uzasadnienie.

W dniu [...] kwietnia 2003r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] postanowieniem nr [...] , działając na podstawie art. 3 ustawy z 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz art. 106 i 123 kpa., pozytywnie zaopiniował projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji pn. "budowa wjazdu i zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] (działka nr [...] ) na teren realizowanej na działkach numer [...] i [...] stacji paliw płynnych wraz z LPG w m. [...] , ul. [...] ", z zastrzeżeniami dotyczącymi zastosowania szczelnych i nienasiąkliwych powierzchni zjazdów, zapewnienia prawidłowego odprowadzenia wód opadowych z terenu zjazdów oraz przedłożenia projektu budowlanego inwestycji do uzgodnienia wraz z raportem oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu wyjaśniono, że postępowanie zostało wszczęte w czasie obowiązywania Rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji zgodnie z którym drogi wojewódzkie są zaliczone do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, a zjazdy z drogi są jej elementem. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wskazuje, by planowane zjazdy usytuowane były w obszarze zalewowym rzeki [...] . Budowa zjazdu jako elementu drogi wojewódzkiej przy zapewnieniu prawidłowego odprowadzenia wód opadowych nie spowoduje zanieczyszczenia i zagrożenia dla środowiska. W uzasadnieniu powołano się na też na treść przedstawionego raportu oddziaływania na środowisko projektowanej inwestycji opracowanej przez uprawnionego biegłego A. K., z której wynika, że projektowana inwestycja nie powinna powodować istotnych zmian stanu środowiska pod warunkiem spełnienia założeń projektowych, raportu oddziaływania na środowisko i przewidzianych tym postanowieniem zastrzeżeń.

Postanowienie to zostało wydane po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w wyniku bowiem złożonego przez W. i K. K. zażalenia na wcześniejsze postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego zostało ono uchylone do ponownego rozpatrzenia postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2003r. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] ze względu na wady w ustaleniu kręgu stron postępowania.

Na opisane wcześniej postanowienie z dnia [...] kwietnia 2003r. zażalenie wnieśli W. i K. K. zarzucając, że projektowana inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zwrócili też uwagę, że w trakcie realizacji stacji benzynowej został wykonany wysoki nasyp i zlikwidowano przydrożny rów odprowadzający wody opadowe z ich gruntów, czym nie zajął się Inspektor Sanitarny zastrzegając tylko prawidłowe odprowadzenie wód opadowych z tereny zjazdu.

W wyniku rozpoznania zażalenia Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] postanowieniem z dnia 4 czerwca 2003r., nr [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu powtórzono argumentację organu I instancji dotyczącą zaliczenia przedmiotowej inwestycji do mogących pogorszyć stan środowiska. Odnosząc się do zarzutów zażalenia podkreślono, że opiniowana inwestycja nie dotyczy budowy stancji, lecz budowy zjazdu i wjazdu do stacji z drogi wojewódzkiej. To zaś uznać należałoby za zgodne z miejscowym planem, który dopuszcza w tym miejscu lokalizację obiektów infrastruktury technicznej, skoro urządzanie i modernizacja dróg jest zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami urządzeniem infrastruktury technicznej. Podkreślono ponadto, że z dołączonego raportu oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia z 2002r. wynika, że przy przyjętych rozwiązaniach technologicznych i technicznych projektowana inwestycja nie powinna stanowić zagrożenia dla ludzi i środowiska, a nadto, że rozwiązania techniczne nie są przedmiotem tego postępowania, lecz postępowania na etapie projektu budowlanego.

W skierowanej do sądu administracyjnego skardze na powyższe postanowienie W. i K. K. powtórzyli argumenty podnoszone w odwołaniu dotyczące sprzeczności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Uważają, że przedmiotowa sprawa dotyczyć winna nie tylko samego zjazdu i wjazdu z drogi, ale całej stacji, albowiem z art. 34 ust. 3 prawa budowlanego wynika, że projekt budowlany powinien zawierać m.in. układ komunikacyjny, a pozwolenie na budowę dotyczyć ma całego zamierzenia budowlanego. W ocenie skarżących nieprawidłowe jest też powołanie się w zaskarżonym postanowieniu na interpretację wynikającą z ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawa ta dotyczy bowiem zupełnie innych materii, pojęcie infrastruktury technicznej użyto w niej bowiem dla potrzeb określenia udziału w kosztach budowy tych urządzeń. Powtórzono też argument zażalenia dotyczący podniesienia terenu stacji paliw, czym zablokowano odpływ wód opadowych.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej odrzucenie z powodu jej wniesienia po terminie.

W toku postępowania skarżący przedstawili dodatkowe pisma dotyczące innych postępowań toczących się w związku z planowaną inwestycją budowy stacji paliw, w odpowiedzi zaś na pytanie Sądu Burmistrz Miasta Bochnia poinformował, że akta sprawy dotyczące ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania zostały przekazane do prokuratury.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga w niniejszej sprawie została złożona w 2003r., a więc przed dniem 1 stycznia 2004r. W konsekwencji podlega rozpoznaniu zgodnie z wyżej wskazaną zasadą.

Niniejsza skarga została wniesiona w przepisanym terminie 30 dni od dnia doręczenia zaskarżonego postanowienia, albowiem skuteczne doręczenie nastąpiło [...] czerwca 2003r., natomiast wbrew twierdzeniom organu skarga została wniesiona do sądu w dniu [...] lipca 2003r. (data nadania), a nie w dniu [...] lipca 2003r. Dlatego Sąd nie uwzględnił wniosku zawartego w odpowiedzi na skargę o jej odrzucenie.

Podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa nie są w ocenie sądu uzasadnione.

Stanowiące podstawę zaskarżonego postanowienia wówczas obowiązujące przepisy ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r., nr 15, poz. 139) oraz wykonawcze w stosunku do nich przepisy Rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz.U. nr 93, poz. 589) wprowadzały w odniesieniu do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, a taki charakter ma planowana w niniejszej sprawie inwestycja "budowa wjazdu i zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] (działka nr [...]) na teren realizowanej na działkach numer [...] i [...] stacji paliw płynnych wraz z LPG w m. [...], ul. [...] obowiązek oceny oddziaływania na środowisko na każdym etapie postępowania inwestycyjnego. Zgodnie z tą zasadą, na podstawie przepisu art. 40 ust. 4 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, istniał obowiązek uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla takiej inwestycji z powiatowym inspektorem sanitarnym. Przepis art. 40 ust. 4a tej ustawy stanowił, że takie uzgodnienia są podejmowane przez powiatowego inspektora sanitarnego na podstawie ocen oddziaływania na środowisko, sporządzanych przez biegłych z listy wojewody.

W przedmiotowej sprawie zatem podstawą dokonywanego przez organy inspekcji sanitarnej uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu winien być "Raport oddziaływania na środowisko" sporządzony przez biegłego A. K.. Do tego też sprowadziło się w istocie przedmiotowe postępowanie. Za nieuzasadnione uznać należy zatem zarzuty podniesione w skardze dotyczące niezgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, albowiem wykraczają one poza zakres niniejszego postępowania. Ocena zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego powinna być dokonana w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, przedmiotem natomiast niniejszego postępowania jest jedynie ocena zamierzonej inwestycji z punktu widzenia jej oddziaływania na środowisko. Organ nadzoru sanitarnego winien zatem ograniczyć się jedynie do oceny zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia wymogów sanitarnych. Nie ma natomiast kompetencji do oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to bowiem należy do kompetencji organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z tego punktu widzenia za wykraczające poza uprawnienia orzekającego w niniejszej sprawie Inspektora Sanitarnego uznać należy stwierdzenie zawarte w końcowej części uzasadnieniu decyzji organu II instancji dotyczące oceny zgodności przedmiotowego zamierzenia z miejscowym planem. W ocenie sądu jednak to uchybienie nie miało żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia Inspektora w niniejszej sprawie w rozumieniu art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Nietrafne są również argumenty skargi postulujące konieczność objęcia niniejszym postępowaniem nie tylko samej inwestycji dotyczącej zjazdu i wjazdu z drogi wojewódzkiej na teren stacji paliw, ale całej inwestycji stacja paliw. Ponownie bowiem podkreślić należy, że niniejsze postępowanie toczące się na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest jedynie etapem wstępnym poprzedzającym postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. Natomiast przepisy, na które powołują się skarżący dotyczą już kolejnego etapu – uregulowanej w ustawie prawo budowlane procedury uzyskiwania pozwolenia na budowę. Ich zastosowanie zatem w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne.

Na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia nie wpływają też argumenty skargi dotyczące tego, że organ administracyjny pominął fakt, ze nastąpiło podniesienie terenu stacji paliw i zasypano rów do odprowadzania wód opadowych. Należy po raz kolejny powtórzyć, że w niniejszym postępowaniu ocenie mogła podlegać tylko planowana inwestycja zjazdu z drogi, a nie budowy stacji. W zaskarżonym zaś postanowieniu organ administracyjny dostrzegł problem ukształtowania stosunków wodnych związanych z budową zjazdu i zawarł warunek zapewnienia prawidłowego odprowadzania wód opadowych z terenu zjazdu. Realizacja zaś tego warunku winna być uwzględniona na późniejszym etapie procesu inwestycyjnego, to jest na etapie sporządzania projektu i uzyskiwania decyzji pozwolenia na budowę. Inspektor Sanitarny wprowadził zresztą dodatkowo obowiązek przedłożenia mu projektu do uzgodnienia, a zatem zapewnił sobie możliwość sprawdzenia realizacji tego obowiązku już na etapie sporządzania projektu budowlanego.

Mając na uwadze przytoczone argumenty należy stwierdzić, że zarzuty skargi nie są uzasadnione, a zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga została oddalona.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.