Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. NSA Jerzy Solarski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 8 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1281/12 w sprawie ze skargi G. G. na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1281/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie /dalej: WSA/, po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. G. na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie /dalej: Dyrektor RZGW/ z dnia [...] maja 2012 r.

Nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej - skargę oddalił.

W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną:

decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Nr [...] Starosta Piaseczyński udzielił Gminie Lesznowola pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę urządzeń wodnych, tj. rowu melioracyjnego nr [...] położonego w obiekcie W. od km 0+520 do km 0+6570 oraz na odprowadzanie do niego wód opadowych,

a postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] sprostował z urzędu błędy pisarskie w tej decyzji. Kolejnym postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] Starosta z urzędu sprostował błąd pisarski w postanowieniu z dnia [...] marca 2012 r., zastępując numery działek ,, [...]" w wierszu 12 na str. 1 postanowienia, numerami "[...]".

W zażaleniu G. G. zarzucił niewłaściwe zastosowanie art. 113 § 1 K.p.a. i sprostowanie w drodze postanowienia błędnego numeru ewidencyjnego działki, podczas gdy nie jest to oczywista pomyłka, a błąd merytoryczny.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. Dyrektor RZGW, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, art. 148 § 2 oraz art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: K.p.a.), utrzymał w mocy postanowienie Starosty z dnia [...] marca 2012 r. wskazując, że organ I instancji w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania błędnie wpisał numery działek "[...]" zamiast "[...]", a w postanowieniu Nr [...] numery "[...]" zamiast prawidłowo "[...]". Tymczasem z dokumentów wynikało, że wnioskodawca wystąpił o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego m. in. na wykonanie trzech przepustów na działkach nr [...] oraz na działce nr [...], jednak w trakcie postępowania zrezygnował z wykonania przepustu na ostatniej z wymienionych działek. Ponieważ Starosta udzielił pozwolenia wodnoprawnego zgodnie z wnioskiem, wymieniona w zawiadomieniu działka nr [...] oraz uwzględniona później w postanowieniu Nr [...] działka nr [...], nie były przedmiotem postępowania, a więc fakt ich wpisania w wydane akty administracyjne nie miał żadnego wpływu na tok postępowania administracyjnego i treść wydanej decyzji. Wpisanie zatem w zaskarżonym postanowieniu działki nr [...] nie stanowiło błędu merytorycznego, lecz jedynie błąd pisarski.

W skardze G. G. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 113 § 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie i sprostowanie, jako oczywistej omyłki, doniosłego błędu merytorycznego w postaci błędnego oznaczenia nieruchomości gruntowych, których postępowanie administracyjne dotyczyło, co miało istotny wpływ na wynik postępowania oraz art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor RZGW wniósł o jej oddalenie.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA oddalił skargę i wskazał na utrwalony w orzecznictwie pogląd, że sprostowaniu w trybie art. 113 §1 K.p.a. podlegają wyłącznie błędy i omyłki nieistotne, a taki błąd pisarski stanowiło błędne oznaczenie działki w treści postanowienia Starosty Piaseczyńskiego z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...], prostującego oczywistą omyłkę pisarską w decyzji własnej z dnia [...] lutego 2012 r. Analiza treści tej decyzji w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje bowiem, iż nie rozstrzygała ona w zakresie działki nr [...]. Tym samym należało uznać, że poprzez błędne wpisanie tego numeru, który nie figuruje w decyzji, przy sporządzaniu treści postanowienia doszło do oczywistej omyłki pisarskiej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w toku postępowania wnioskodawca wstępnie domagał się wydania decyzji także dla działki [...] (a nie [...]), lecz na skutek zmiany wniosku w dniu [...] grudnia 2011 r., potwierdzonej [...] stycznia 2012 r. (data wpływu pism do organu), inwestor odstąpił od realizacji inwestycji na tej działce, co nie zostało jednak uwzględnione w zawiadomieniu wszczynającym postępowanie (również z dnia [...] stycznia 2012 r.). Okoliczność ta jednak wbrew zarzutom skarżącego nie może mieć wpływu na treść zaskarżonych postanowień, gdyż decyzja Starosty z dnia [...] lutego 2012 r. (którą otrzymał również skarżący), w rozstrzygnięciu której doszło do błędu co do daty wniosku wszczynającego postępowanie, nie odnosi się do działki nr [...]. Tym samym był to oczywisty błąd pisarski, który organ właściwie zweryfikował w trybie art. 113 § 1 K.p.a. Błędne powołanie w zaskarżonym postanowieniu oprócz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. - art. 145 § 1 pkt 4, art. 148 § 2 oraz art. 149 § 3 K.p.a. dotyczących postępowania wznowieniowego nie miało wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż z całokształtu sprawy, w tym treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w sposób nie budzący wątpliwości wynikało, że podstawę orzekania w sprawie stanowił art. 113 § 1 K.p.a.

W skardze kasacyjnej G. G., reprezentowany przez adwokata, zaskarżył wyrok WSA w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) zarzucił naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 113 § 1 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, a przez to niewłaściwe zastosowanie,

- art. 145 §1 pkt 1 c w zw. z art. 3 §1 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie środków adekwatnych do stwierdzonych uchybień organu administracyjnego.

W uzasadnieniu wskazano, że w przedmiotowej sprawie dopiero po uzyskaniu kilku postanowień organu administracyjnego prostujących "omyłki pisarskie" i po konsultacji z pełnomocnikiem skarżący mógł uzyskać pełną wiedzę na temat postępowania, którym objęta jest należąca do niego nieruchomość (kolejne postanowienia prostujące "oczywiste omyłki" całkowicie "zaciemniły" mu jego przedmiot i zakres). Okolicznością, która dodatkowo wyklucza możliwość traktowania nieprawidłowego oznaczenia nieruchomości jako omyłki pisarskiej jest odstęp czasu, tj. kilkanaście dni, jakie upłynęły pomiędzy otrzymaniem przez skarżącego zawiadomienia o wszczęciu postępowania (z błędnymi informacjami m.in. co do miejscowości, której dotyczyło, nieruchomości i daty wniosku), a datą otrzymania decyzji z dnia [...] lutego 2012 r.; mogło to żywić przekonanie, że sprawa najprawdopodobniej w ogóle nie dotyczy należącej do niego nieruchomości. Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku doprowadziło do sytuacji, w której wobec ewidentnych naruszeń art. 113 § 1 K.p.a. (usunięcie błędu merytorycznego rozstrzygnięcia), zaskarżone postanowienia organów administracyjnych obu stopni zostały utrzymane w mocy. Każda omyłka pisarska lub błąd tego typu powinien być oceniany na tle konkretnego przypadku; jeżeli nieprawidłowe użycie wyrazu wprowadza stronę w błąd co do podstawowych informacji w zakresie przedmiotu postępowania, to stanowi to błąd merytoryczny, który nie może być usunięty w trybie art. 113 § 1 K.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do przepisu art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny podstaw powołanych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna oparta została wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, przy czym uzasadnienie wniesionego środka zaskarżenia sprowadza się wyłącznie do wywodów odnoszących się do art. 113 § 1 K.p.a. poprzez "jego błędną wykładnię, a przez to niewłaściwe zastosowanie". Argumentacja natomiast mająca wykazać trafność zarzutu, rozciąga się na zawiadomienie o wszczęciu postępowania, poprzez kolejne czynności podejmowane w jego toku, które dla strony skutkowały brakiem wiedzy w zasadniczej kwestii a mianowicie, czy nieruchomość skarżącego kasacyjnie objęta jest postępowaniem wszczętym na wniosek Gminy Lesznowola. W ocenie skargi kasacyjnej, w trybie art. 113 § 1 K.p.a. doszło do usunięcia błędu merytorycznego, który przez Sąd uznany został jako "oczywista omyłka".

Stosownie do przepisu art. 113 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Z unormowania tego wynika, że przedmiotem sprostowania w trybie określonym tym przepisem są "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". Nie analizując szczegółowo wymienionych przepisem tym przypadków uprawniających do sprostowania stwierdzić należy, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Natomiast oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie względnie dodanie jakiegoś wyrazu.

W rozpoznawanej sprawie usunięcie numeru działki "[...]" trafnie ocenione zostało jako "oczywista omyłka", gdyż takie sprostowanie w żadnym wypadku nie skutkowało zmianą merytoryczną rozstrzygnięcia a stanowiło jedynie usunięcie zbędnego wyrazu /numeru/. Jeśli chodzi o rozstrzygnie, to jest nim decyzja Starosty Piaseczyńskiego nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., udzielająca pozwolenia wodnoprawnego Gminie Lesznowola na przebudowę urządzenia wodnego – rowu nr [...], którego przebieg precyzyjnie w rozstrzygnięciu określono, m.in. poprzez wskazanie działek o konkretnych numerach. Podkreślić w tym miejscu należy, że w decyzji tej w żadnej jej części /ani w rozstrzygnięciu, ani w uzasadnieniu/, nie pojawia się działka o numerze "[...]". Natomiast w decyzji tej błędnie wskazano datę złożenia wniosku przez Gminę Lesznowola, wszczynającego przedmiotowe postępowanie: zamiast dzień "[...] grudnia 2011 r." – wpisano datę "[...] grudnia 2012 r.". To właśnie ten błąd został sprostowany postanowieniem Nr [...], w którym to postanowieniu prawidłowo nawiązano do decyzji Starosty Piaseczyńskiego Nr [...], jednakże w sposób zupełnie zbędny, nie mający zresztą żadnego znaczenia dla treści tej decyzji, w komparycji postanowienia prostującego zapisano, że decyzja prostowana dotyczy działek nr "[...]". W tym miejscu powtórnie zaakcentować należy, że decyzja Nr [...] nie dotyczyła działki nr [...], a jedynie pozostałych działek. Zatem kontrolowane zaskarżonym wyrokiem postanowienie prostujące postanowienie Nr [...], poprzez wykreślenie z opisu decyzji nr [...] wyłącznie działki "[...]", w żaden sposób nie dotykało rozstrzygnięcia, którym jest decyzja Starosty Piaseczyńskiego z dnia [...] lutego 2012 r. Nr [...]. Decyzją tą nie udzielono bowiem pozwolenia wodnoprawnego w odniesieniu do działki nr [...]. Stąd też sprostowanie postanowienia Nr [...] prostującego decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., trafnie zakwalifikowane zostało jako "oczywista omyłka" w rozumieniu art. 113 § 1 K.p.a. Wobec tego zarzut naruszenia ostatnio wymienionego przepisu jest nieusprawiedliwiony.

W świetle powyższego nie może odnieść zamierzonego skutku również zarzut dotyczący naruszenia art. 145 §1 pkt 1 c w zw. z art. 3 §1 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie środków adekwatnych do stwierdzonych uchybień organu administracyjnego, który to zarzut nie został zgodnie z wymaganiami ustawowymi w jakikolwiek sposób uzasadniony.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił, w oparciu o przepis art. 184 P.p.s.a.