Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 5 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant specjalista Aneta Brzezińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2013 roku sprawy ze skargi T. M. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiej Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie obniżenia policjantowi dodatku służbowego postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne.

Orzeczeniem z dnia [...]., nr [...] Komendant Miejski Policji w Ł. uznał mł. asp. T. M. winnym zarzucanych mu czynów i wymierzył karę dyscyplinarną nagany.

Od powyższego orzeczenia T. M. wniósł odwołanie.

Orzeczeniem z dnia [...]., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

Rozkazem personalnym z dnia [...]., nr [...] Komendant Miejski Policji w Ł. obniżył, z dniem 1 kwietnia 2013r. mł.asp. T. M. dodatek służbowy przyznany na czas nieokreślony o 50 %, tj. z kwoty 480 zł do kwoty 240 zł miesięcznie

Od powyższego rozkazu personalnego strona złożyła odwołanie.

Po rozpatrzeniu odwołania, Komendant Wojewódzki Policji w Ł. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...]. uchylił zaskarżony rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...].i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komendant Miejski Policji w Ł. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...]. w oparciu o treść art. 6f w zw. z art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2011r., nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. nr 152, poz. 1732 ze zm.) obniżył mł. asp. T. M. z dniem 1 czerwca 2013r. dodatek służbowy przyznany na czas nieokreślony o 50%, tj. do kwoty 240 zł miesięcznie.

Od powyższego rozkazu personalnego T. M. złożył odwołanie, w którym podniósł nieadekwatność orzeczonej kary dyscyplinarnej nagany do wysokości obniżonego dodatku służbowego. Wniósł o obniżenie dodatku służbowego o 20%.

Rozkazem personalnym z dnia [...]., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. uchylił zaskarżony rozkaz Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...]r., nr [...] w części dotyczącej daty obniżenia policjantowi dodatku służbowego, ustalił datę obniżenia dodatku służbowego na dzień 1 lipca 2013r., a w pozostałej części utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 9 ust. 5 cyt. rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. W myśl § 8 ust. 8 pkt 1 cyt. rozporządzenia, dodatek obniża się w granicach od 20% do 50% otrzymywanej stawki w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną.

W rozpoznawanej sprawie orzeczeniem nr [...] z dnia [...]. Komendant Miejski Policji w Ł. uznał T. M. winnym zarzucanego czynu i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany. Strona w dopuszczalnym terminie wniosła odwołanie od powyższego orzeczenia. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] roku utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Powyższe orzeczenie jest w ocenie organu prawomocne i podlega wykonaniu. Ukaranie natomiast policjanta karą dyscyplinarną nagany rodzi po stronie organu obowiązek obniżenia dodatku służbowego.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucając naruszenie art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości i dopuszczenie dowodów z akt postępowania dyscyplinarnego oraz w sprawie obniżenia dodatku służbowego. W uzasadnieniu skargi wskazując na błędy i niedbałe rozpatrzenie sprawy podkreślił, że orzeczona kara dyscyplinarna nagany jest w katalogu kar najniższą z kar, adekwatną do popełnionego czynu, natomiast obniżenie dodatku służbowego o 50% w sytuacji gdy istnieje możliwość jego obniżenia w przedziale od 20% do 50% jest w ocenie skarżącego nieadekwatne do orzeczonej kary. Zdaniem skarżącego granica obniżenia stawki dodatku służbowego powinna uwzględniać rodzaj wymierzonej kary.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji organ zauważył, że wyrokiem dnia 6 czerwca 2013r., sygn. akt III SA/Łd 417/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę T. M. na orzeczenie KWP w Ł. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie orzeczenia kary dyscyplinarnej nagany. W ocenie organu powyższe orzeczenie pozostaje bez wpływu na ocenę legalności rozkazu personalnego o obniżeniu dodatku służbowego.

Na rozprawie w dniu 5 listopada 2013r. skarżący poparł wniesioną skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Regulacja art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oznacza zatem, że między daną sprawą sądowoadministracyjną a innym postępowaniem, o którym stanowi cyt. przepis istnieć musi związek tego rodzaju, że wynik, toczącego się już postępowania, będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona. Innymi słowy rozstrzygnięcie w tej drugiej sprawie wtedy tylko upoważniać będzie do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, kiedy podjęte w niej rozstrzygnięcie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, która ma być zawieszona (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. akt II GZ 27/12, LEX nr 1136610).

Celowość zawieszenia postępowania na podstawie przepisu art. 125 § 1 p.p.s.a. pozostawiona została ocenie sądu. Podkreśla się przy tym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że uznanie to nie może być dowolne. Stąd też obowiązkiem sądu jest rozważenie, a w konsekwencji i wyjaśnienie przesłanek uzasadniających zawieszenie postępowania w sprawie.

Ekonomia procesowa, a także względy sprawiedliwości, mogą przemawiać za potrzebą zawieszenia postępowania w razie, badania przez Naczelny Sąd Administracyjny kwestii, która była rozstrzygana w zaskarżonym orzeczeniu. Zadaniem sądu administracyjnego jest bowiem kontrola zgodności z prawem działalności administracji publicznej oraz jednolitość orzecznictwa. Wobec tego zjawiskiem wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt II FZ 821/12, LEX nr 1223295).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że

przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...]., Nr [...] o obniżeniu dodatku służbowego, będący konsekwencją orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...]., nr [...] o uznaniu T. M. winnym zarzucanego czynu i wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany. Strona w dopuszczalnym terminie wniosła odwołanie od powyższego orzeczenia. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. orzeczeniem z dnia [...]., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Po rozpoznaniu skargi T. M. na powyższe orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie uznania winnym popełnienia zarzucanego czynu i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 6 czerwca 2013r., sygn. akt III SA/Łd 417/13 oddalił skargę. Wyrok jest nieprawomocny. Od powyższego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która została zarejestrowana pod sygn. akt I OSK 2478/13.

Wobec powyższego, zdaniem Sądu, z uwagi prejudycjalny charakter sprawy o sygn. akt III SA/Łd 417/13, względem przedmiotowego postępowania celowym jest zawieszenie postępowania. Rozstrzygnięcie bowiem jakie zapadnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym będzie miało wpływ na wynik postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie. Wzgląd zatem na jednolitość orzecznictwa sądowego oraz ekonomię procesową przemawia za tym, by do czasu rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt I OSK 2478/13, postępowanie w niniejszej sprawie zostało zawieszone.

Z tych względów, Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.

e.o.