Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Protokolant Starszy asystent sędziego Jacek Grzegorzewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi Moniki K. na zarządzenie Wójta [...] z dnia [...] października 2025 r. [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska [...] 1. stwierdza nieważność zaskarżonego zarządzenia, 2. zasądza od Wójta [...] na rzecz M. K. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. nakazuje zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz M. K. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu.

W dniu [...] października 2025 r. Wójt Gminy, działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 737 ze zm.), zwanej dalej "u.P.o.", po zasięgnięciu opinii Kujawsko-Pomorskiego Kuratora Oświaty, wydał zarządzenie nr [...], odwołując M. K. ze stanowiska kierowniczego – Dyrektora Szkoły Podstawowej im[...]. J. S. w K. , bez wypowiedzenia. W uzasadnieniu powołano się na niewłaściwe zarządzanie placówką szkolną i łamanie prawa. Wójt wskazał, że "już od dawna organ prowadzący utracił zaufanie do tej osoby". Powołał się również na długotrwałą nieobecność dyrektorki, utrudniającą kierowanie placówką.

W zakresie naruszania przepisów prawa przez M. K. organ wskazał na:

- brak opracowania regulaminu wynagradzania nauczycieli (do czego obligowała uchwała Rady Gminy K. z dnia [...] marca 2029r. nr [...]) i mimo to przyznawanie cyklicznie nagród nauczycielom i pracownikom niepedagogicznym,

- przygotowywanie dokumentacji przebiegu nauczania (w tym arkuszy ocen, uchwał rady pedagogicznej) niezgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 25 sierpnia 2017r.,

- brak współpracy z innymi nauczycielami pełniącymi funkcje kierownicze przy sprawowaniu nadzoru pedagogicznego,

- naruszanie art. 73a u.P.o. poprzez brak rozstrzygnięć o wynikach promocji uczniów,

- przygotowywanie planów nadzoru w szkole bez oparcia się o diagnozę pracy szkoły i np. pominięcie kierunków polityki oświatowej państwa w planach nadzoru z 2022/2023 oraz 2023/2024,

- brak określenia jasnych zasad przyjmowania regulaminów i procedur, brak podpisów nauczycieli poświadczających zapoznanie się z zatwierdzonymi przepisami.

Formułując te zarzuty Wójt odniósł się bezpośrednio do wyników kontroli przeprowadzonej przez Kuratorium Oświaty [...] marca 2025r. Opisano w uzasadnieniu ww. zarządzenia zalecenia, jakie skierowano po zakończeniu kontroli i wytknięto, że M. K. nie przekazała organowi prowadzącemu informacji o wykonaniu powyższych zaleceń, co odnosi się także do sytuacji wynikających także z wcześniejszych kontroli ("wielokrotne rażące naruszenie przepisów prawa przez M. K.).

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonego zarządzenia Wójt przedstawił także inne zastrzeżenia do pracy M. K., a mianowicie wskazał, że dyrektor:

- nie przestrzegała przepisów wewnętrznych, ustanowionych przez organ prowadzący, wykazywała wielokrotnie nieznajomość ustawy o rachunkowości i ustawy o finansach publicznych,

- wielokrotnie wykazywała nieumiejętność racjonalnego gospodarowania finansami publicznymi, dokonując niepotrzebnych (zdaniem organu prowadzącego) wydatków,

- wielokrotnie wypowiadała się publicznie na temat organu prowadzącego w sposób stanowiący pogwałcenie art. 24 k.c.,

- nie chciała zatwierdzić przelewu za remont szkoły (lipiec/sierpień 2024r.),

- zorganizowała wyżywienie dzieci w 2022r. bez uzgodnienia z organem prowadzącym,

- przekraczała plany finansowe przy zatrudnianiu nowych pracowników,

- wypłacała wynagrodzenia pracownikom niepedagogicznym niezgodnie z zasadami regulaminu wynagradzania,

- nie wykazywała zainteresowania rozliczeniami odnośnie pozyskanych środków z dotacji celowych,

- przez wiele miesięcy nienależycie prowadziła gospodarkę mieniem szkoły,

- wielokrotnie utrudniała płynny obieg dokumentów między szkołą a jednostką prowadzącą,

- zawiadomiła PIP w B. o stosowaniu mobbingu przez Wójta [...] wobec jej osoby, a kontrola tego nie potwierdziła (naruszenie art. 24 k.c.),

- prowadziła dokumentację w zakresie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka z pominięciem zapisów określonych rozporządzeniem Ministra edukacji Narodowej z 24 sierpnia 2017r.,

- zatrudniała nauczycieli niezgodnie z kwalifikacjami określonymi przepisami prawa,

- na przestrzeni ostatnich lat nie zgłaszała niezwłocznie organowi prowadzącemu faktu zaistnienia wypadków w placówce,

- nie stosowała przez kilka lat instrukcji kancelaryjnej, nie zapewniała prawidłowej ewidencji powstającej w placówce dokumentacji, nie chroniła jej przed utratą,

- nie wnioskowała do organu prowadzącego o wydanie opinii przy powołaniu wicedyrektora szkoły.

Wójt sformułował nadto inne zarzuty pod adresem placówki kierowanej przez M. K., a mianowicie wskazał, że:

- dokumentacja w zakresie organizacji kształcenia uczniów niepełnosprawnych nie była prowadzona w szkole zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z 9 sierpnia 2017r.,

- kierowana przez dyrektora placówka źle udzielała pomocy psychologiczno-pedagogicznej,

- treść statutu szkoły była niezgodna z przepisami prawa,

- zapisy Regulaminu Rady Pedagogicznej nie wskazywały kompetencji opiniujących i stanowiących rady,

- w szkole brak było protokołów z obrad Rady Pedagogicznej,

- nie podejmowano działań, służących zgodnemu z przepisami prawa realizowaniu kompetencji Rady Pedagogicznej (brak uchwały o powierzeniu stanowiska wicedyrektora, brak uchwał w sprawie klasyfikacji końcowej uczniów klasy ósmej, brak uchwał w sprawie promocji uczniów, brak uchwał ws. Ustalania organizacji doskonalenia zawodowego nauczycieli, brak uchwał ws. Ustalania sposobów wykorzystania wyników nadzoru pedagogicznego, nieopiniowanie z Radą Pedagogiczną nagród przyznawanych przez dyrektora).

W ocenie Wójta dalsze zarządzanie szkołą przez M. K. (przy braku wiedzy w zakresie przepisów prawa oraz braku współpracy z dużą częścią grona pedagogicznego oraz środowiskiem lokalnym) stanowi zagrożenie dla funkcjonowania placówki.

W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na ww. zarządzenie, M. K. (reprezentowana przez radcę prawnego) sformułowała zarzuty naruszenia:

1. przepisów postępowania, tj.: art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. oraz art. 9 w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 9 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia przez organ czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, dokonanie ustaleń faktycznych w sposób powierzchowny i wybiórczy oraz poprzez zaniechanie wskazania materiału dowodowego w oparciu o który dokonano zaskarżonego rozstrzygnięcia;

2. przepisów prawa materialnego, tj.: art. 66 ust. 1 pkt 2 u.P.o. poprzez jego błędną wykładnię i błędne przyjęcie, że okoliczności wymienione w treści uzasadnienia tego zarządzenia stanowią szczególnie uzasadniony przypadek uprawniający organ do odwołania nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 2 u.P.o.,

Mając na uwadze powyższe Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego zarządzenia i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. Alternatywnie wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Na rozprawie [...] kwietnia 2026r. strony podtrzymały swoje stanowiska, Skarżąca dodatkowo sformułowała wniosek o przeprowadzenie dowodów z dokumentów dołączonych do skargi celem wykazania zasadności zarzutów wobec zaskarżonego aktu.

Postanowieniem z [...] kwietnia 2026r. oddalono wniosek o przeprowadzenie dowodów uzupełniających - uznając, że dokumenty dołączone do skargi nie są niezbędne do wyjaśnienia sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 - dalej "p.p.s.a.") - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, stosując środki przewidziane w ustawie. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6 p.p.s.a. kontrola sądu administracyjnego obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, a także akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Zaskarżony akt stanowi akt podjęty w sprawach z zakresu administracji publicznej, przy czym rozstrzyga on kwestie jednostkowe, a nie generalne czy ogólne.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Legitymacja skargowa do wniesienia skargi na zarządzenie organu gminy została uregulowana w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465), zwanej dalej "u.s.g.". W myśl tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie, w kontekście przesłanek dopuszczalności skargi wynikających z art. 101 ust. 1 u.s.g., nie ulega wątpliwości, że Skarżąca legitymuje się własnym i konkretnym interesem prawnym, gdyż zaskarżone zarządzenie dotyczy bezpośrednio sfery jej praw i obowiązków, skoro zostało wydane w sprawie jej odwołania z funkcji dyrektora placówki oświatowej.

Materialnoprawną podstawę podjęcia zaskarżonego aktu stanowiły przepisy ww. ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r., a ściślej przepis art. 66 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 u.P.o.

Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 2 u.P.o. w przypadku szkół i placówek prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego zadania i kompetencje organu prowadzącego, określone m.in. w art. 66 ust. 1 - wykonuje odpowiednio: wójt (burmistrz, prezydent miasta), zarząd powiatu, zarząd województwa.

Z kolei zgodnie z art. 66 ust. 1 u.P.o. organ, który powierzył nauczycielowi stanowisko kierownicze w szkole lub placówce:

1) odwołuje nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w razie:

a) złożenia przez nauczyciela rezygnacji, za trzymiesięcznym wypowiedzeniem,

b) ustalenia negatywnej oceny pracy lub negatywnej oceny wykonywania zadań wymienionych w art. 57 ust. 2 w trybie określonym przepisami w sprawie oceny pracy nauczycieli - bez wypowiedzenia,

c) złożenia przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny wniosku, o którym mowa w art. 56 ust. 3;

2) w przypadkach szczególnie uzasadnionych, po zasięgnięciu opinii kuratora oświaty, a w przypadku szkoły i placówki artystycznej oraz placówki, o której mowa w art. 2 pkt 8, dla uczniów szkół artystycznych prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego - ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, może odwołać nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia.

Mając na uwadze powyższe uregulowania, a w szczególności treść przepisu art. 66 ust. 1 u.P.o. należy podkreślić, że zakres swobody służącej właściwemu organowi przy odwoływaniu z funkcji dyrektora szkoły został przez ustawodawcę ograniczony wyłącznie do przypadków wskazanych w tym przepisie, których z kolei zaistnienie bądź obliguje organ powierzający nauczycielowi stanowisko kierownicze do podjęcia decyzji o jego odwołaniu (art. 66 ust. 1 pkt 1), bądź też daje temu organowi wyłącznie taką możliwość (art. 66 ust. 1 pkt 2).

W rozpoznawanej sprawie, co wynika z podstawy prawnej zaskarżonego zarządzenia Wójt Gminy odwołał Skarżącą ze stanowiska Dyrektora Szkoły Podstawowej w oparciu o przepis art. 66 ust. 1 pkt 2 u.p.o., statuujący podstawę fakultatywnego odwołania nauczyciela z funkcji dyrektora szkoły.

Z brzmienia powołanego przepisu wynika, że ustawodawca zezwala na odwołanie nauczyciela ze stanowiska dyrektora szkoły w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia, jednakże obwarowując to zdarzenie przesłanką formalnoprawną w postaci konieczności zasięgnięcia opinii Kuratora Oświaty, a także przesłanką materialnoprawną określoną, jako zaistnienie "przypadku szczególnie uzasadnionego". Przesłanka ta jako pojęcie nieostre wymagała interpretacji, a ta została już wypracowana w procesie stosowania prawa i nie budzi wątpliwości Sądu, co do desygnatów, jakie mieszczą się w tym pojęciu.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym - zarówno na gruncie analogicznie brzmiącego i obowiązującego do dnia 1 września 2017 r. art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1943 ze zm., dalej jako "u.s.o."), jak i art. 66 ust. 1 pkt 2 u.P.o. - przyjęto bowiem, że przewidziana wskazaną normą prawną instytucja jest instytucją wyjątkową, a zatem ustawodawca dopuszcza jej stosowanie (tj. odwołanie nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w czasie roku szkolnego, bez wypowiedzenia) tylko w razie zaistnienia sytuacji o takim wyjątkowym, szczególnym czy nadzwyczajnym charakterze ("w przypadkach szczególnie uzasadnionych").

Zatem nie każde naruszenie prawa może powodować odwołanie z funkcji na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 u.P.o., a tylko tak istotne (poważne, rażące) naruszenie prawa, które można zakwalifikować jako "przypadek szczególnie uzasadniony". Akcentuje się przy tym, że skoro ww. przepis wprowadza nadzwyczajny tryb odwołania osoby, której powierzono stanowisko kierownicze w szkole, to powinien być interpretowany ściśle. Artykuł 66 ust. 1 pkt 2 u.P.o. stanowi bowiem wyjątek od zasady stabilności zatrudnienia, a zatem jego wykładnia rozszerzająca jest niedopuszczalna. Wskazuje się przy tym także, że analiza art. 66 ust. 1 u.P.o. pozwala na stwierdzenie, iż odwołanie dyrektora w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia z uwagi na przypadek szczególnie uzasadniony nie może nastąpić z przyczyn wymienionych w punkcie 1 lit. b lub c ust. 1 tego artykułu, tj. w przypadku ustalenia negatywnej oceny pracy lub wykonywania zadań wymienionych w art. 57 ust. 2 u.p.o. (w zakresie prawidłowości dysponowania przyznanymi szkole lub placówce środkami budżetowymi oraz pozyskanymi przez szkołę lub placówkę środkami pochodzącymi z innych źródeł, a także gospodarowania mieniem; przestrzegania obowiązujących przepisów dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy pracowników i uczniów; przestrzegania przepisów dotyczących organizacji pracy szkoły i placówki) czyli w zakresie działalności finansowej i administracyjnej szkoły (placówki), jak też w przypadku złożenia przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny wniosku, o którym mowa w art. 56 ust. 3 u.p.o.

Muszą to być zatem inne przypadki "szczególnie uzasadnione", których ustawa wprost nie wymienia (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 sierpnia 2021 r., III SA/Gd 115/21). W orzecznictwie przyjmuje się zatem, że "przypadki szczególnie uzasadnione", o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2 u.P.o., to sytuacje, w których doszło do rażących uchybień niepozwalających na dalsze zajmowanie stanowiska, a zatem prowadzących do konieczności natychmiastowego odsunięcia osoby pełniącej funkcję kierowniczą w szkole lub placówce oświatowej od pracy na tym stanowisku w trakcie roku szkolnego. Przypadki te dotyczą sytuacji drastycznych, rażąco sprzecznych z celami powołania na stanowisko, a więc innych od tych, dla których przewidziany jest "normalny" tryb odwołania ze stanowiska z końcem roku szkolnego. Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej kwestii jest jednolite i konsekwentne (por. wyroki: z dnia 7 maja 2015 r., I OSK 2987/14; z dnia 6 sierpnia 2015 r., I OSK 901/15; z dnia 25 listopada 2015 r., I OSK 1942/15; z dnia 23 marca 2022 r., III OSK 2784/21; z dnia 2 czerwca 2022 r., III OSK 5073/21). Omawiana przesłanka dotyczy więc sytuacji, w których nie jest możliwe spełnianie przez nauczyciela funkcji kierowniczej, a konieczność natychmiastowego przerwania jego czynności zachodzi ze względu na zagrożenie interesu publicznego, gdy naruszenie prawa przez dyrektora jest na tyle istotne, że nie pozwala na dalsze wykonywanie obowiązków kierowniczych przez tę osobę, a stwierdzone w jego pracy uchybienia mogą prowadzić do destabilizacji funkcjonowania szkoły. Za szczególnie uzasadnione przypadki należy uznać zdarzenia (działania lub zaniechania) o charakterze zupełnie wyjątkowym, nadzwyczajnym (wykraczającym poza działanie rutynowe, codzienne), przy czym stwierdzone uchybienia musza być tego rodzaju, że powodują destabilizację w realizacji funkcji (dydaktycznej, wychowawczej i oświatowej) szkoły i dlatego konieczne jest natychmiastowe zaprzestanie wykonywania funkcji dyrektora, albowiem dalsze zajmowanie stanowiska dyrektora godzi w interes szkoły jako interes publiczny. Chodzi przy tym o takie zachowania, w wyniku których nie ulega wątpliwości, że dyrektor utracił zdolność wykonywania powierzonej mu funkcji z przyczyn etycznych lub rażącej niekompetencji w realizacji spoczywających na nim obowiązków. Szczególnie uzasadnione przypadki to takie, które powodują, że nie można czekać z odwołaniem nauczyciela ze stanowiska kierowniczego, lecz decyzja o pozbawieniu nauczyciela funkcji kierowniczej musi być podjęta natychmiast. Tym samym odwołanie "w szczególnie uzasadnionym przypadku" powinno być natychmiastowe lub niezwłoczne w stosunku do zdarzeń (okoliczności) je uzasadniających. Innymi słowy, powód zwolnienia musi wynikać z okoliczności nagłych, które będą miały miejsce "tu i teraz", a nie ze zdarzeń z odległej przeszłości, czy też zdarzeń przyszłych i niepewnych.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela poglądy prawne zaprezentowane w powołanych wyżej orzeczeniach.

W ocenie Sądu, z uzasadnienia zaskarżonego aktu nie wynika, aby przedstawione przez organ okoliczności stanowiły "szczególnie uzasadniony przypadek", o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2 u.P.o.

W kontrolowanym akcie przedstawiono "szereg nieprawidłowości", brak wiedzy co do przepisów prawa, brak współpracy z organem prowadzącym - które zdaniem organu łącznie wypełniają omawianą przesłankę - "przypadku szczególnie uzasadnionego". Przedmiotowe nieprawidłowości zostały ujęte w kilku odrębnych punktach. Jest oczywiste, że każdy z punktów powinien zawierać staranne i szczegółowe uzasadnienie stawianego Skarżącej zarzutu (nieprawidłowości), w tym przywołanie naruszonych przepisów prawa oraz okoliczności faktycznych, które powinny znajdować odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale.

Zdaniem Sądu, zarzuty dotyczące nieprawidłowości w prowadzeniu dokumentacji przebiegu nauczania, czy działalności wychowawczej, brak opracowania jasnych zasad przyjmowania regulaminów, nieprawidłowości w dokumentowaniu prac Rady Pedagogicznej, "nienależyte prowadzenie gospodarki mieniem szkoły", brak współpracy z innymi nauczycielami, środowiskiem lokalnym oraz organem prowadzącym nie wypełniają pojęcia "szczególnie uzasadnionego przypadku", tzn. nie wskazują na takie szczególne i wyjątkowe okoliczności, które by mogły doprowadzić do destabilizacji funkcjonowania szkoły oraz stwarzały sytuację, w której Skarżąca nie mogła by kierować szkołą. Zaskarżone zarządzenie takiego skutku dla funkcjonowania szkoły nie wykazuje. Ponadto odnośnie znaczącej części zarzutów w zaskarżonym akcie nie wyjaśniono, do jakich konkretnych przypadków się one odnoszą, w jakich datach miało dojść (w ocenie organu) do rażącego naruszenia prawa przez Skarżącą. Organ posługuje się w uzasadnieniu zarządzenia sformułowaniami nieprecyzyjnymi (np. "utrudnianie obiegu dokumentów", negatywne wypowiedzi publiczne "stanowiące o pogwałceniu art. 24 k.c.", "nieprzestrzeganie przepisów wewnętrznych", "dokonywanie niepotrzebnych wydatków", "nieznajomość ustaw", "złe udzielanie pomocy psychologiczno-pedagogicznej") lub odnosi się do zdarzeń odległych czasowo (nieprawidłowe plany nadzoru z lat 2022/2023, odmowa zatwierdzenia przelewu z 2024r., zorganizowanie wyżywienia dzieci w 2022r.). Zarzut dotyczący długotrwałej nieobecności nie określał zaś ani dat ani okresu przebywania Skarżącej na zwolnieniu lekarskim. Jest więc również niedoprecyzowany. Ponadto z uzasadnienia zarządzenia nie można wnioskować, czy np. niepodejmowanie uchwał przez Radę Pedagogiczną w zakresie w nim opisanym, przypadki nieprzestrzegania instrukcji kancelaryjnej, sformułowanie niewłaściwej treści statutu szkoły wynikały tylko z przyczyn leżących po stronie dyrektora szkoły (Skarżącej). Warto też zauważyć, że część zarzutów dotyczących naruszania przez Skarżącą przepisów prawa (w zakresie prowadzenia dokumentacji – arkuszy ocen, podjęcia stosownych uchwał przez Radę Pedagogiczną, czy sprawowania nadzoru pedagogicznego) stanowi powtórzenie zaleceń sformułowanych przez Kuratorium Oświaty po przeprowadzeniu kontroli w marcu 2025r. Wskazane naruszenia są zatem usuwalne w trybie realizacji zaleceń pokontrolnych i jak wynika z dokumentacji przedstawionej wraz ze skargą w szkole przeprowadzona została rekontrola w maju 2025r., która potwierdziła podjęcie działań zmierzających do usunięcia wcześniej stwierdzonych nieprawidłowości ("Protokół rekontroli" z [...] maja 2025r.).

W ocenie Sądu organ nie wykazał także bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy stwierdzonymi naruszeniami przepisów prawa (Prawa oświatowego i aktów wykonawczych), czy zasad prawidłowej gospodarki finansowej, a koniecznością natychmiastowego przerwania pełnienia przez Skarżącą funkcji dyrektora z uwagi na zagrożenie interesu publicznego i dalszego funkcjonowania placówki szkolnej.

Sąd pragnie końcowo podkreślić, że odwołanie dyrektora na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 u.P.o. ze stanowiska kierowniczego bez wypowiedzenia, a zatem ze skutkiem natychmiastowym, będąc środkiem szczególnie dotkliwym, powinno być - czego organ prowadzący zdaje się nie dostrzegać - stosowane wyłącznie w szczególnie uzasadnionych przypadkach, zaś wskazane w zaskarżonym zarządzeniu powody odwołania Skarżącej z funkcji dyrektora takiego charakteru nie mają. Nie można w okolicznościach sprawy przyjąć, że waga i znaczenie postawionych Skarżącej zarzutów mogły uzasadniać konieczność natychmiastowego odsunięcia Skarżącej ze stanowiska, bowiem wskazane naruszenia nie mogły zagrozić funkcjonowaniu szkoły w zakresie realizowanych przez tę placówkę funkcji dydaktycznej, wychowawczej, czy oświatowej.

Konstatując, to zdaniem Sądu gdyby nawet zgodzić się z organem, że Skarżąca pełniąc funkcję dyrektora szkoły dopuściła się wszystkich zarzucanych jej uchybień, to i tak nie można przyjąć, że którekolwiek z tych naruszeń lub wszystkie łącznie stanowią "przypadek szczególnie uzasadniony" w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 2 u.P.o. To nie ilość naruszeń (zdarzeń) konstruuje przypadek szczególnie uzasadniony, ale ich charakter. Jest on rozstrzygający. Organ nie wykazał wystąpienia zdarzeń czy też zachowań Skarżącej, które wymagałyby natychmiastowego przerwania wykonywania przez nią funkcji dyrektora szkoły.

W reasumpcji powyższych rozważań Sąd uznał, że wydając zaskarżone zarządzenie organ naruszył art. 67 ust. 1 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 2 u.P.o. poprzez błędną wykładnię i zastosowanie, bowiem przywołane przez organ okoliczności nie wypełniają pojęcia "przypadku szczególnie uzasadnionego", wskazanego w art. 66 ust. 1 pkt 2 u.P.o. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy stwierdził nieważność zaskarżonego aktu na podstawie art. 147 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącej w wysokości 480 zł (punkt 2 sentencji wyroku.).

Wobec tego, że Skarżąca była zwolniona z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego z mocy prawa na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. d p.p.s.a. Sąd orzekł o zwrocie nienależnie uiszczonego wpisu od skargi na podstawie art. 225 p.p.s.a. (pkt 3 sentencji wyroku).