Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, , , po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 maja 2026 r. sygn. akt I SA/Wr 281/26 odrzucające skargę R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 2 lutego 2026 r. nr 0201-IOA.4103.2.2026 w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od II do XII 2022 r. postanawia oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem z dnia 5 maja 2026 r., sygn. akt I SA/Wr 281/26, odrzucił skargę R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca", "spółka") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 2 lutego 2026 r. nr 0201-IOA.4103.2.2026 w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2022 r.

Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 26 marca 2026 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi poprzez uiszczenie kwoty 100 zł, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535, dalej: "rozporządzenie"), w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.

Jednocześnie w dniu 30 marca 2026 r. Sąd I instancji wezwał spółkę do złożenia dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej lub jego uwierzytelnionego odpisu (nr KRS spółki) zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Odpis zarządzenia i wezwania został doręczony skarżącej w dniu 7 kwietnia 2026 r., wobec czego termin do wykonania uzupełnienia braków formalnych upływał w dniu 14 kwietnia 2026 r. W wyznaczonym terminie skarżąca nie uiściła wymaganej kwoty 100 zł oraz nie przedłożyła dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i sposób reprezentacji strony skarżącej.

W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 5 maja 2026 r., sygn. akt I SA/Wr 281/26 na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.

Od powyższego postanowienia spółka wniosła zażalenie. Skarżąca nie podniosła w nim zarzutów podważających prawidłowość ustaleń faktycznych Sądu I instancji ani nie zakwestionowała skuteczności doręczenia wezwań oraz faktu niewykonania wynikających z nich obowiązków procesowych.

Podniosła natomiast, że uchybienie obowiązkom procesowym miało charakter incydentalny i nie było wynikiem świadomego zaniechania, lekceważenia obowiązków procesowych ani rezygnacji z prowadzenia sprawy. Wskazała, że niedopełnienie tych czynności nastąpiło na skutek zaangażowania spółki w inne postępowania związane z ochroną jej majątku, w szczególności postępowanie egzekucyjne dotyczące istotnego składnika majątku przedsiębiorstwa.

Skarżąca argumentowała również, że pozostaje zainteresowana merytorycznym rozpoznaniem sprawy, której przedmiot ma istotne znaczenie dla jej sytuacji prawnej i majątkowej, a odrzucenie skargi wyłącznie z przyczyn formalnych prowadzi do ograniczenia jej konstytucyjnego prawa do sądu. Wskazała ponadto, że po wydaniu zaskarżonego postanowienia podjęła działania zmierzające do uiszczenia należnych opłat oraz uzupełnienia dokumentacji dotyczącej reprezentacji spółki.

Powołując się na powyższe twierdzenia, wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do dalszego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu I instancji jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. zasadą postępowania przed sądami administracyjnymi jest ponoszenie przez strony kosztów związanych z ich udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stosownie do art. 220 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata, zaś w myśl § 3 tego przepisu, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których – mimo uprzedniego wezwania – nie uiszczono wymaganego wpisu, podlegają odrzuceniu.

Obowiązek uiszczenia wpisu sądowego ma charakter formalny i jest niezależny od oceny zasadności skargi oraz podniesionych w niej argumentów. Wynika on wprost z przepisów prawa procesowego, a jego niewykonanie, pomimo prawidłowego wezwania, rodzi skutek w postaci odrzucenia skargi (por. postanowienie NSA z 11 września 2012 r., II GZ 291/12).

W realiach niniejszej sprawy Sąd I instancji zasadnie przyjął, że zostały spełnione przesłanki odrzucenia skargi określone w art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżąca została skutecznie wezwana zarówno do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, jak i do usunięcia jej braków formalnych poprzez przedłożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi oraz sposób reprezentacji strony skarżącej, tj. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego albo jego uwierzytelnionego odpisu. Wezwania zawierały jednocześnie pouczenie o skutkach niewykonania nałożonych obowiązków. Bezsporne pozostaje również, że w wyznaczonym terminie skarżąca nie uiściła należnego wpisu oraz nie przedłożyła umocowania do działania w imieniu strony.

Argumentacja przedstawiona w zażaleniu nie podważa powyższych ustaleń. Skarżąca nie kwestionuje ani prawidłowości doręczenia wezwań, ani faktu niewykonania wynikających z nich obowiązków w zakreślonym terminie. Co więcej, sama przyznaje, że nie wykonała zobowiązania Sądu, jednocześnie wskazując, iż uchybienie to było wynikiem znacznego zaangażowania w inne postępowania dotyczące ochrony majątku spółki. Podnosi przy tym, że uchybienie miało charakter incydentalny i nie wynikało z lekceważenia obowiązków procesowych.

Okoliczności te pozostają jednak bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Przedmiotem kontroli w postępowaniu zażaleniowym jest bowiem prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji, a nie przyczyny, dla których strona nie wykonała obowiązków procesowych w wyznaczonym terminie. Skoro skarżąca nie wykonała obowiązków wynikających z prawidłowo doręczonych wezwań, brak było podstaw do odstąpienia od zastosowania konsekwencji procesowych określonych w art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Bez znaczenia dla oceny zasadności zażalenia pozostają również okoliczności podnoszone przez skarżącą dotyczące znaczenia sprawy dla jej sytuacji majątkowej oraz działań podjętych już po wydaniu zaskarżonego postanowienia. W postępowaniu zażaleniowym ocenie podlega prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji według stanu istniejącego w chwili jego wydania. Skoro w tej dacie skarżąca nie uiściła wpisu sądowego ani nie usunęła braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. było uzasadnione.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Bartosz Wojciechowski (spr.)

sędzia NSA