Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zirk - Sadowski, Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędzia del. WSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Protokolant Tomasz Grzybowski, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 października 2009 r. sygn. akt I SA/Rz 661/09 w sprawie ze skargi B. W. S. A. z siedzibą w J. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 12 lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz B. W. S. A. z siedzibą w J. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi

1.Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt I SA/Rz 661/09, którym Sąd uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 12 lutego 2009 r. wydaną dla B. W. S.A. z siedzibą w J. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

2.Wnioskiem z dnia 18 listopada 2008 r. B. W. Spółka Akcyjna z siedzibą w J. (zwana dalej Spółką), zwróciła się do Ministra Finansów o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej opodatkowania nieodpłatnego wydania materiałów związanych z prowadzonym przedsiębiorstwem oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia tych materiałów, wydawanych następnie kontrahentom wnioskodawcy.

Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży parkietu panelowego. W celu zwiększenia sprzedaży przekazuje nieodpłatnie swoim kontrahentom regały służące do ekspozycji towarów produkowanych i sprzedawanych przez niego oraz inne przedmioty o podobnym przeznaczeniu, tzn. np.: kasetony świetlne z nadrukiem, banery, tablice informacyjne, odzież z logo firmy, kalkulatory z logo firmy i inne gadżety reklamowe o wartości jednostkowej powyżej 5 zł (dalej: "materiały"). Na "materiałach" wyeksponowane są znaki towarowe wnioskodawcy. "Materiały" są udostępniane kontrahentom, jednak pozostają własnością wnioskodawcy a kontrahenci mogą z nich korzystać wyłącznie w zakresie uregulowanym umową pomiędzy stronami, wyłącznie do prezentacji towarów Spółki.

W złożonym w dniu 26 stycznia 2009 r. piśmie uzupełniającym wnioskodawca wskazał, że przekazywanie "materiałów" dotyczy dwóch sytuacji:

- "materiały" - regały/kasetony świetlne z nadrukiem służące ekspozycji towarów (dalej: "kasetony"), są udostępniane kontrahentom w celu ekspozycji towarów dostarczanych przez Spółkę, przy czym własność "kasetonów" przysługuje wyłącznie Spółce, kontrahent nie może w żaden sposób rozporządzać "kasetonami" i zobowiązany jest do ich zwrotu, jedynie w przypadku rozwiązania porozumienia handlowego.

- przedmioty o przeznaczeniu reklamowym - banery, odzież z logo firmy, kalkulatory z logo firmy i inne rzeczy o wartości jednostkowej powyżej 5 zł, (dalej: "banery"), są przekazywane nieodpłatnie bez zastrzeżenia prawa własności i bez obowiązku zwrotu. Jedynym przeznaczeniem "banerów" jest spełnienie założeń reklamowych.

W związku z opisanym wyżej stanem faktycznym Spółka sformułowała pytania: czy nieodpłatne przekazanie "materiałów" powinno w niniejszej sytuacji podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?, oraz czy pomimo nieodpłatnego przekazania "materiałów", wnioskodawca zachowa prawo do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie przedmiotowych "materiałów"?

Odnośnie pierwszego z zagadnień, Spółka stanęła na stanowisku, iż w przypadku obu typów materiałów ("kasetony" i "banery") ich przekazanie ma związek z prowadzeniem przedsiębiorstwa przez Spółkę i z tego względu działań podejmowanych przez wnioskodawcę nie można uznać za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT: dostawę towarów bądź świadczenie usług. Uzasadniając swe stanowisko Spółka wskazała, iż z art. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, wynikają dwie niezależne od siebie przesłanki wyłączające opodatkowanie danej czynności podatkiem od towarów i usług: brak przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel oraz nieodpłatne przekazanie towarów na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem. Przekazane "kasetony" pozostają własnością Spółki, nie zostaje zatem przeniesione prawo do rozporządzania rzeczami jak właściciel. Celem przekazania tych materiałów jest zwiększenie sprzedaży towarów produkowanych przez Spółkę, a zatem działania podejmowane przez wnioskodawcę w zakresie udostępnienia "kasetonów" bez wynagrodzenia mają związek z prowadzonym przedsiębiorstwem. Natomiast w przypadku przekazania "banerów" występuje oczywisty związek z prowadzonym przedsiębiorstwem. Aspekt reklamowy zapewnia zamieszczenie na rzeczach przekazywanych kontrahentom znaków towarowych Spółki.

Odnośnie drugiego z pytań, Spółka stanęła na stanowisku, iż nie traci uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu obu typów "materiałów".

3.Minister Finansów w interpretacji z dnia 12 lutego 2009 r., uznał stanowisko Spółki za prawidłowe odnośnie kwestii: opodatkowania czynności nieodpłatnego przekazania "kasetonów", prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu "kasetonów", prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu "banerów".

Za nieprawidłowe organ uznał stanowisko wnioskodawcy w zakresie opodatkowania czynności nieodpłatnego przekazania "banerów". Organ oceniając stanowisko wnioskodawcy całościowo, należy je uznać za nieprawidłowe.

Organ przytoczył treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, ust. 2 i 3, oraz ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT, i stwierdził, że wynika z nich, iż opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega nie tylko nieodpłatne przekazanie towarów na cele niezwiązane z prowadzonym przedsiębiorstwem, ale także nieodpłatne przekazanie wszelkich towarów związanych bezpośrednio z prowadzonym przedsiębiorstwem, niestanowiących jednak próbek, prezentów o małej wartości, czy też drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych. Dla opodatkowania danej czynności nieodpłatnego przekazania istotne jest to, czy podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności w całości lub w części.

6.Pismem z dnia 25 lutego 2009 r. Spółka wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa poprzez wydanie interpretacji uwzględniającej jej stanowisko przedstawione we wniosku.

7.W odpowiedzi na ww. wezwanie, Minister Finansów podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w interpretacji indywidualnej.

Skarga do Sądu pierwszej instancji

8.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Spółka, wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów:

- art. 7 ust. 2 i ust. 3 ustawy o podatku VAT poprzez ich niewłaściwą interpretację polegającą na błędnym przyjęciu, że nieodpłatne przekazanie towarów na potrzeby związane z prowadzonym przedsiębiorstwem stanowi odpłatną dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,

- art. 121 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej Ordynacją podatkową, poprzez nieprecyzyjne i niejasne uzasadnienie interpretacji, a także ograniczenie się w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa do lakonicznego stwierdzenia, że orzeczenia sadów administracyjnych powołane przez Spółkę, nie stanowią źródła powszechnie obowiązującego prawa.

W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2007 r. (sygn. akt I FPS 5/06), nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem dotyczy stanu prawnego obowiązującego do dnia 31 maja 2005 r. Uzasadniając swe stanowisko Spółka przywołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2008 r. (sygn. akt I FSK 600/07), w którym stwierdzono m.in., iż w świetle art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o podatku VAT, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2005 r., nie stanowi dostawy przekazanie przez podatnika bez wynagrodzenia towarów należących do jego przedsiębiorstwa, na cele wiążące się z tym przedsiębiorstwem, nawet jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z nabyciem tych towarów. Według Skarżącej, cel przekazania towarów (prowadzenie przedsiębiorstwa) ma istotny wpływ na opodatkowanie tego typu czynności podatkiem od towarów i usług. Ponadto Skarżąca zarzuciła, iż organ błędnie powołał się na art. 88 ust.1 pkt 2 ustawy o VAT, który został uchylony z dniem 30 listopada 2008 r.

9.W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji.

Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji

10.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że interpretacja narusza art. 7 ust. 2 i ust. 3 ustawy o VAT, oraz przepisy postępowania podatkowego.

W ocenie Sądu I instancji, analiza treści art.7 ust.2 i 3 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2005r., który ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, nie pozwala na przyjęcie, że za odpłatną dostawę towarów należy uznawać także przekazanie towarów bez wynagrodzenia na cele związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem. Brak w przepisach ustawowych podstawy prawnej dla opodatkowania takiej darowizny na cele związane z działalnością przedsiębiorstwa oznacza, że - stosownie do treści art.217 Konstytucji RP - pozostaje ona poza zakresem opodatkowania.

Wskazał, że stanowisko takie prezentowane jest również w orzecznictwie NSA, w szczególności w wyroku 7 sędziów NSA z dnia 23 marca 2009 r., sygn. akt I FPS 6/08.

Zarówno z treści art. 5 ust. 6 VI Dyrektywy, jak i z odpowiadającego co do treści przepisu art. 16 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. wynika, że wykorzystanie przez podatnika towarów stanowiących część majątku jego przedsiębiorstwa do celów prywatnych jego lub jego pracowników, przekazanie ich nieodpłatnie albo bardziej ogólnie użycie ich do celów innych niż prowadzona przez niego działalność, jeśli podatek od wartości dodanej od powyższych towarów lub ich części podlegał w całości lub w części odliczeniu, jest uznawane za odpłatną dostawę towarów. Jednakże za taką dostawę nie jest uznawane wykorzystanie do celów działalności przedsiębiorstwa podatnika towarów stanowiących prezenty o niskiej wartości i próbki. W ocenie Sądu, choć przepisy art.7 ust.2 i ust.3 ustawy o VAT, nawiązują do treści powyższych dyrektyw, to należy zauważyć, że nie nastąpiła całkowita implementacja przepisów dyrektyw na grunt polskiego ustawodawstwa.

Sąd I instancji uznał, że literalne brzmienie art.7 ust.2 i 3 ustawy o VAT (od 1 czerwca 2005r.) nie pozwala wywieść, że nieodpłatne przekazanie przez podatnika towarów na cele związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem podlega opodatkowaniu VAT, jako zrównane z odpłatną dostawą. Zastosowanie wykładni prowspólnotowej pozostawałoby w sprzeczności z gramatycznym brzmieniem art.7 ust.2 i3 ustawy o VAT i prowadziłoby do niedopuszczalnej wykładni contra legem.

11.Za uzasadniony Sąd uznał zarzut niewłaściwego uzasadnienia interpretacji. Nie wynika z niej w sposób czytelny, w jakim zakresie stanowisko wnioskodawcy zostało uznane za prawidłowe lub też błędne.

Ponadto według Sądu I instancji, interpretacja narusza art.121 Ordynacji podatkowej, wyrażającego zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Realizacji tej zasady nie służy ograniczenie się w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu - odnośnie przywołanych przez skarżącą na poparcie swego stanowiska orzeczeń sądów - do stwierdzenia, że nie wiążą one organu w rozpatrywanej sprawie. W ocenie Sądu, nie kwestionując faktu, iż rzeczywiście organ w niniejszej sprawie nie był związany orzeczeniami sądów wydanymi w innych sprawach, powołanie ich przez skarżącą powoduje, że argumentacja sądu na temat wykładni konkretnego przepisu staje się argumentacją podatnika w rozpatrywanej sprawie. Jeśli zatem organ nie podziela tej argumentacji, obowiązany jest szczegółowo się odnieść do uzasadnienia tych orzeczeń, ustosunkować się do wyrażonych tam poglądów i wyjaśnić dlaczego ich nie podziela.

Skarga kasacyjna

12. Minister Finansów w skardze kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o VAT, poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że nieodpłatne przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele związane z tym przedsiębiorstwem nie stanowi dostawy towarów nawet jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów.

W ocenie Ministra Finansów, opodatkowaniu podatkiem VAT podlega nie tylko nie tylko nieodpłatne przekazanie towarów na cele niezwiązane z prowadzonym przedsiębiorstwem, ale także nieodpłatne przekazanie wszelkich towarów związanych bezpośrednio z prowadzonym przedsiębiorstwem, niestanowiących jednak próbek, prezentów o małej wartości, czy też drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych. Dla opodatkowania danej czynności nieodpłatnego przekazania istotne jest jednak to, czy podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności w całości lub w części.

Minister Finansów zarzucił ponadto naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 146 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz,1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) w zw. z art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez uchylenie zaskarżonej indywidualnej interpretacji i przyjęcie, że zaskarżona interpretacja została niewłaściwie uzasadniona. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, interpretacja spełnia wymogi wskazane w art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, gdyż zawiera negatywną ocenę stanowiska wnioskodawcy, wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym zatem powinien zapaść wyrok oddalający skargę na zasadzie art. 151 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Minister Finansów wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi I instancji, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i oddalenie skargi, a także zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

13.W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Spółki wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego

14. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna jest niezasadna. Przybliżając ramy prawne sporu należy przypomnieć, że sporny w niniejszej sprawie przepis art. 7 ust. 2 ustawy o VAT stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, w szczególności: 1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia; 2) wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny - jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części. Redakcja powyższych przepisów nie jest doskonała, zwłaszcza jeśli się przytoczy przepis ust. 3 tegoż artykułu. W stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 czerwca 2005 r. norma ta określa, że przepisu ust. 2 nie stosuje się do przekazywanych drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek. Natomiast w pierwotnym brzmieniu ustawa o VAT stanowiła w art. 7 ust. 3, że przepisu ust. 2 nie stosuje się do przekazywanych prezentów o małej wartości i próbek, jeżeli ich przekazanie (wręczenie) wiązało się bezpośrednio z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem.

15. Dokonując interpretacji analizowanej normy prawnej, w pierwszej kolejności należy posłużyć się wykładnią gramatyczną. Z literalnego brzmienia części wstępnej art. 7 ust. 2 tej ustawy wynika wprost, bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych, że odnosi się on do takiego przekazania towarów, które nastąpiło wyłącznie na cele inne niż związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem. Oznacza to, że przepis ten pomija takie nieodpłatne przekazania towarów, które zostały dokonane na cele związane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podatnika. Czynności wymienione w ust. 2 w punktach 1 i 2 zostały podane jedynie jako przykłady (gdyż poprzedza je sformułowanie "w szczególności") wskazanego w części wstępnej tego ustępu przekazania towarów na cele inne niż związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem. W konsekwencji również wymienione w pkt 2 omawianego ustępu "wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny" to tylko takie przekazanie towarów, które zostało dokonane na cele inne niż związane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podatnika. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej przepis ten nie dotyczy każdego nieodpłatnego przekazania towarów przez przedsiębiorcę. Posłużenie się przez ustawodawcę sformułowaniem "na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem" oznacza, że dla określenia przedmiotu opodatkowania w przypadku nieodpłatnego przekazania towarów istotnym jest cel tego przekazania. Skoro wyniki wykładni gramatycznej są jednoznaczne, niedopuszczalne jest sięganie do pozostałych rodzajów wykładni.

Należy również podkreślić, że zmiana treści art. 7 ust. 3 ustawy o VAT, która miała miejsce z dniem 1 czerwca 2005 r. usunęła wcześniejsze wątpliwości interpretacyjne. Zasadnicza zmiana tego przepisu polegała na usunięciu z niego końcowego fragmentu, który expressis verbis odwoływał się do bezpośredniego powiązania określonej czynności, przekazania wymienionych towarów, z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem, czyli celami działalności gospodarczej podatnika. Zmiana art. 7 ust. 3 ustawy o VAT w istotny sposób wpływa na wykładnię normy ust. 2 tego artykułu.

16. Na marginesie, pomimo braku zarzutów skargi kasacyjnej, ale odnosząc się do jej uzasadnienia, należy zwrócić uwagę na sprzeczności wykładni art. 7 ust. 2 i ust. 3 ustawy o VAT z postanowieniami art. 16 Dyrektywy 2006/112/WE (poprzednio art. 5 ust. 6 Szóstej Dyrektywy). Niewątpliwie mamy do czynienia z wadliwością w zakresie implementacji zapisów dyrektywy, na co zwrócił uwagę Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Zachodzi bowiem zawężenie zakresu przedmiotowego opodatkowania w porównaniu do unormowań zakreślonych w prawie wspólnotowym. Celem art. 5 ust. 6 Szóstej Dyrektywy (obecnie art. 16 dyrektywy 2006/112/WE) było objęcie opodatkowaniem również tych nieodpłatnych przekazań towarów, które związane były z prowadzonym przedsiębiorstwem.

Jednakże w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyrażany jest pogląd, że organy państwa członkowskiego w żadnym wypadku nie mogą powoływać się na bezpośrednią skuteczność dyrektywy wobec osób fizycznych i prawnych i nakładać na nie - przez stosowanie wykładni zgodnej z celami dyrektywy - obowiązków z niej wynikających, które jednak nie zostały określone lub zostały niewłaściwie określone w przepisach krajowych (orzeczenia ETS z dnia 19 stycznia 1982 r. w sprawie Ursula Becker, 8/81 i z dnia 8 października 1987 r. w sprawie KolpinguisNijmegen, 80/86). Prawo do bezpośredniego stosowania dyrektywy z pominięciem przepisów krajowych nie może być wykorzystywane przez organy państwa w celu ograniczenia praw wynikających z przepisów krajowych. Na tych organach bowiem spoczywa obowiązek prawidłowej i pełnej implementacji norm wspólnotowych. Podatnik zaś nie może ponosić negatywnych konsekwencji w przypadku stosowania jednoznacznych w swej treści przepisów ustawy krajowej, które na skutek wadliwej implementacji norm dyrektywy, są niezgodne z dyrektywą. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku wydanym w składzie siedmiu sędziów, z dnia 23 marca 2009 r., I FPS 6/08, (publ. ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 61), gdy porównanie treści transponowanego przepisu dyrektywy i unormowania krajowego wskazuje, że nadanie uregulowaniu krajowemu znaczenia wynikającego z bezwarunkowej i precyzyjnej normy unijnej prowadziłoby do sprzeczności z gramatycznym brzmieniem przepisu krajowego, sąd powinien - jeśli podatnik domaga się zastosowania tej normy w sposób określony w dyrektywie - odmówić zastosowania normy prawa krajowego i umożliwić mu skorzystanie z unormowania wspólnotowego. Jeżeli jednak podatnik uznaje za korzystniejsze zastosowanie wadliwie sformułowanej w procesie transpozycji normy krajowej, brak jest podstaw do dokonywania wykładni prowspólnotowej tej normy, prowadzącej do wykładni contra legem i nakładania na obywatela obowiązków wynikających tylko z samej dyrektywy.

17. Reasumując, należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w zaskarżonym wyroku trafnie uznał, że przekazanie przez skarżącego bez wynagrodzenia towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele związane z tym przedsiębiorstwem nie stanowi dostawy towarów w świetle art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o VAT, nawet jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z nabyciem tych towarów. Stanowisko to, w zakresie stanu prawnego obowiązującego po dniu 1 czerwca 2005r., prezentowane jest konsekwentnie w orzecznictwie. Należy tu przede wszystkim wskazać na cytowany powyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2009 r., I FPS 6/08, wydany w składzie siedmiu sędziów. Stanowisko to wyrażane było również we wcześniejszych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, a mianowicie w wyroku z dnia 13 maja 2008 r., I FSK 600/07 oraz w wyroku z dnia 25 czerwca 2008r., I FSK 743/07, jak i w orzeczeniach wydanych po wydaniu wyroku z dnia 23 marca 2009 r. Przykładowo można wskazać na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2009 r., I FSK 361/08; z dnia 8 lipca 2009 r., I FSK 865/08; z dnia 7 lipca 2009r., I FSK 1418/08; z dnia 15 października 2009 r., I FSK 1213/08; z dnia 7 stycznia 2010r., I FSK 1572/08; z dnia 6 maja 2010 r., I FSK 287/10; z dnia 23 lipca 2010 r., I FSK 1246/09; z dnia 19 sierpnia 2010 r., I FSK 1363/09; z dnia 7 października 2010r., I FSK 1705/09; z dnia 29 października 2010 r., I FSK 1775/09; z dnia 12 listopada 2010 r., I FSK 1947/09 i I FSK 1921/09; z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt I FSK 72/10; z dnia 25 stycznia 2011, sygn. akt I FSK 151/10 (dostępne w bazie orzeczeń NSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpoznawana skarga kasacyjna nie zawiera tak ważkiej argumentacji, która skłoniłaby skład orzekający w niniejszej sprawie do odstąpienia od ugruntowanej i jednolitej wykładni prezentowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

18.Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez uchylenie zaskarżonej indywidualnej interpretacji i przyjęcie, że zaskarżona interpretacja została niewłaściwie uzasadniona. Zgodnie z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnione były stwierdzenia Sądu I instancji odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania, które same w sobie, jako określające jedyne naruszenie prawa, nie dawałyby podstaw do uchylenia zaskarżonej interpretacji. Jednak w sytuacji jej uchylenia z powodu błędnej interpretacji przepisu, w sprawie którego zwrócono się o interpretację, kwestia ta wymagała omówienia. Interpretacja ma zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, a zatem odnosić się do stanowiska wnioskodawcy wyrażonego w odniesieniu do stanu faktycznego podanego we wniosku. Rację ma Sąd I instancji wskazując, że powołanie się przez skarżącą Spółkę na orzeczenia sądów administracyjnych powodowała, że przejęła ona argumentację w nich prezentowaną. W tej sytuacji obowiązkiem organu było ustosunkowanie się do wyrażonych w nich poglądów, a nie jedynie oczywiste stwierdzenie, że nie jest nimi związany.

19. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania NSA orzekł zgodnie z art. 204 pkt 2 P.p.s.a.