II SA/Po 720/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-01-14	
Data wpływu	2025-10-02	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu	
Sędziowie	Arkadiusz Skomra /sprawozdawca/
Paweł Daniel /przewodniczący/
Wiesława Batorowicz	
Symbol z opisem	6480	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 5 ust 2; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Daniel Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Arkadiusz Skomra (sprawozdawca) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi Fundacji na decyzję M. sp. z o.o. z siedzibą w P. z dnia [...] sierpnia 2025 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od M. sp. z o.o. z siedzibą w P. na rzecz Fundacji kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postepowania sądowego.	
Uzasadnienie
Decyzją z 4 sierpnia 2025 r. M. Sp. z o.o. z siedzibą w p. (dalej również jako “Spółka" lub "M. "), po rozpoznaniu odwołania Fundacja (dalej: "Skarżący"), utrzymały w mocy decyzję własną z 8 lipca 2025 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej odnośnie kosztu montażu i produkcji elementów infrastruktury, o których mowa w pytaniu pierwszym, tj. oznaczeń przystanków dedykowanych targom [...], wraz z dokumentacją księgową wynikającą z wyprodukowanych materiałów oraz kosztów usług związanych z oznaczeniem przystanków.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż nie był zobowiązany wskazać podmiotów, z którymi zawarto umowy, które zostały zastrzeżone jako tajemnica przedsiębiorstwa. Ponadto Spółka wyjaśniła, iż zastrzeżone przez M. informacje stanowią informacje poufne, a zawarte w nich dane odnoszą się do sposobu zarządzania przedsiębiorstwem, posiadają wartość gospodarczą, nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, a także podjęto w stosunku do nich niezbędne działania w celu zachowania poufności.

Spółka odwołując się do orzecznictwa wskazała, iż informacje o podmiotach z którymi M. realizuje zadania, które były przedmiotem wniosku Fundacji, zawierają tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów. Dana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa - koniecznym więc jest, aby informacja miała charakter organizacyjny lub handlowy (posiadała wartość gospodarczą). Informacje dotyczące powiązań handlowych M. stanowią informację organizacyjną przedsiębiorstwa oraz informację mającą wartość gospodarczą, albowiem na wysoko specjalistycznym rynku usług zarządzania infrastrukturą służącą reklamie, wiedza na temat wzajemnych powiązań handlowych poszczególnych podmiotów konkurencyjnych ma szczególne znaczenie. Ujawnienie tych informacji skutkowałoby ujawnieniem informacji dotyczących kontaktów handlowych M. oraz jego strategii rynkowej i potencjału samego M. , jak i podmiotów z nim współpracujących. Okoliczność, że katalog kontrahentów przedsiębiorcy może stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa potwierdził Sąd Antymonopolowy w postanowieniu z dnia 5 maja 1996 r., (sygn. akt [...]), wskazując, co następuje: "Stanowią w szczególności tajemnicę przedsiębiorstwa [...] dane obrazujące wielkość produkcji i sprzedaży, a także rynki zaopatrzenia i zbytu."

W odniesieniu do zastrzeżonych jako tajemnica przedsiębiorstwa informacji żaden przedsiębiorca, poza M. i jego kontrahentem, nie może poznać tych informacji zwykłą drogą, w normalnym toku.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła Fundacja zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez stwierdzenie, iż koszt montażu i produkcji elementów infrastruktury, o których mowa w pytaniu pierwszym, tj. oznaczeń przystanków dedykowanych targom [...], wraz z dokumentacja księgowa wynikająca z wyprodukowanych materiałów oraz kosztów usług związanych z oznaczeniem przystanków jest chroniona poprzez zapisy umowy zawartej między bliżej nieokreślone podmioty a organem, co skarżący poddaje w wątpliwość poprzez brak określenia pozostałych podmiotów umowy, jak również braku uargumentowanego i obiektywnego uzasadnienia, dlaczego dane będące przedmiotem wniosku zostały określone przez organ jako objęte tajemnica przedsiębiorstwa i nie mogą z tego powodu być udostępnione w ramach wniosku o dostęp do informacji publicznej.

Wskazując na powyższe Fundacja wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie podnosząc, iz sposób kalkulacji oraz wysokość cen stosowanych czy uzyskiwanych przez M. stanowi oczywiste know-how przedsiębiorcy. Wszystkie te dane wskazują jednoznacznie na sposób budowania cen oraz strategii rynkowej na konkurencyjnym rynku reklamy outdoor. Wypracowany przez M. sposób wyceny, wskazane poziomy kosztów oraz informacje na temat wypracowanych relacji ze sprawdzonymi kontrahentami stanowią bardzo istotną dla M. wartość gospodarczą, albowiem pozwalają mu na budowę jego przewagi konkurencyjnej nad innymi podmiotami działającymi na rynku reklamy outdoor. Gdyby informacje, których ujawnienia domaga się Fundacja zostały udostępnione konkurentom, wówczas mogliby oni zyskać istotną przewagą nad M. przez wykorzystanie tej wiedzy przy ofertowaniu i realizacji zamówień o podobnym przedmiocie, w tym zwłaszcza "podkupić" kontrahentów, co jest szczególnie istotne w świetle zarzucanego M. naruszenia art. 16 ust. 2 pkt. 2 u.d.i.p. Kalkulacja cen oraz informacja o jego kontrahentach obrazuje sposób działania M. , organizację pracy, co stanowi kluczowe know-how M. . Sposoby kalkulacji ceny i relacje biznesowe dotyczące kooperacji z kontrahentami na rynku reklamy outdoor wypracowane przez M. na przestrzeni lat stanowią oczywistą wartość gospodarczą. Wartość gospodarcza, która nie zawsze musi być wyrażana w kwocie nominalnej, wszystkich zastrzeżonych informacji przejawia się zatem przede wszystkim w możliwości efektywnego konkurowania z innymi podmiotami działającymi na rynku reklamy outdoor oraz w tym, że M. poniósł szereg nakładów czasowych (a tym samym kosztowych) w celu wypracowania określonej metodyki realizacji zadań oraz wypracowanie niezawodnych relacji biznesowych z kontrahentami, która daje M. przewagę konkurencyjną.

Ponadto Spółka wskazała, iż informacje, których dotyczy zastrzeżenie tajemnicy przedsiębiorcy, którym jest M. , nie zostały dotychczas ujawnione do wiadomości publicznej. Treść tych informacji zna wyłącznie ograniczony krąg pracowników M. . Osoby trzecie nie były dopuszczone do udziału w przygotowaniu realizacji zadania objętego wnioskiem Fundacji, stąd dane dotyczące szczegółowych wartości wynagrodzenia za świadczenie przez M. usług znane są wyłącznie M. oraz kontrahentom M. . M. podjęło niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. W stosunku do informacji, których dotyczy zastrzeżenie tajemnicy przedsiębiorcy - podobnie jak w stosunku do innych tego rodzaju informacji stanowiących wartość gospodarczą, własność intelektualną a zarazem tajemnicę przedsiębiorstwa, M. podjęło niezbędne działania, mające na celu zachowanie ich poufności. Pracownicy M. zaangażowani w realizację zadań objętych wnioskiem Fundacji zostali pouczeni, że są zobowiązani do zachowaniu poufności w przypadku podania im przez M. jakichkolwiek informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa oraz danych, co do których strony M. lub jego kontrahenci zastrzegli poufność.

Pismem z dnia 7 listopada 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wezwał Spółkę do uzupełnienia w terminie 7 dni akt administracyjnych sprawy poprzez nadesłanie w osobnej, zaklejonej i opisanej kopercie umowy o której wspomina organ w decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej jak również innych dokumentów wskazujących na wolę stron zachowania poufności tej umowy. Sąd jednocześnie zastrzegł, iż dokumenty te będą dostępne wyłącznie do wglądu składu orzekającego i niezwłocznie zwrócone po prawomocnym zakończeniu postępowania.

W odpowiedzi na powyższe organ nadesłał korespondencję e-mail oraz fakturę oraz zamówienie.

Na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 r. pełnomocnik Spółki podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę zaznaczając, że rynek reklamy zewnętrznej jest rynkiem bardzo konkurencyjnym, a informacje dotyczące stałych klientów i stawek stanowią tajemnice przedsiębiorcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej również jako: "P.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja M. Sp. z o.o. o utrzymaniu w mocy decyzji własnej odmawiającej udostępnienia informacji publicznej.

Analizując skargę i odpowiedź na skargę oraz wydane w sprawie decyzje wskazać należy, iż przedmiotem sporu pomiędzy Skarżącym a organem jest kwestia czy organ zasadnie odmówiła udostępnienia żądanej informacji powołując się w tym zakresie na tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902 - zwanej dalej "u.d.i.p.")

Zatem zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma wykładnia art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

W tym miejscu wskazać należy, iż pojęcie "tajemnica przedsiębiorcy", którym ustawodawca posłużył się w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wywodzi się z art. 11 ust. 4 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1233 – dalej jako "u.z.n.k."), który stanowi, że tajemnicą przedsiębiorstwa są nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

W orzecznictwie wskazuje się, że tajemnica przedsiębiorcy i tajemnica przedsiębiorstwa w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej.

Tajemnica przedsiębiorcy w istocie zawiera się w tajemnicy przedsiębiorstwa, a jedyna różnica polega na złagodzeniu wymogów formalnych tajemnicy poprzez brak konieczności wystąpienia przesłanki jej gospodarczego znaczenia dla przedsiębiorcy. Tak rozumiana tajemnica przedsiębiorcy zawiera dwa elementy: materialny oraz formalny - wola utajnienia danych informacji.

Tym samym możliwość ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej poprzez powołanie się na tajemnicę przedsiębiorcy będzie uzasadnione wyłącznie wówczas, gdy zostaną spełnione następujące przesłanki:

1) brak wcześniejszego upublicznienia określonych informacji znajdujących się w dokumentacji wniesionej przez przedsiębiorcę;

2) podjęcie przez przedsiębiorcę niezbędnych działań w celu zachowania poufności takich informacji

3) uprawdopodobnienie, że informacje te mają ze względu na swój charakter szczególną wartość gospodarczą, co w konsekwencji ich ujawnienia mogłoby narazić takiego przedsiębiorcę na szkodę.

Tym samym dla uznania, iż mamy do czynienia z tajemnicą przedsiębiorcy nie jest wystarczające jedynie oświadczenie przedsiębiorcy, że informacje stanowią dla niego wartość gospodarczą. Aby takie zastrzeżenie było skuteczne, konieczne jest dokładne wyjaśnienie, dlaczego konkretne, żądane informacje posiadają określoną wartość gospodarczą i w czym się ona wyraża. Powinno być ono przedstawione przez organ odmawiający udostępnienia informacji publicznej w uzasadnieniu decyzji odmownej.

W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie decyzje uznać należy za przedwczesne, gdyż nie wykazano, że wszystkie powyższe przesłanki zostały spełnione.

W pierwszej kolejności Sąd postanowił odnieść się do przesłanki formalnej tj. podjęcia przez przedsiębiorcę niezbędnych działań w celu zachowania poufności takich informacji.

Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego, że ze stanem poufności będziemy mieli do czynienia tylko wtedy, gdy przedsiębiorca kontroluje liczbę i charakter osób mających dostęp do określonych informacji. Informacją poufną jest zatem informacja, którą przedsiębiorca uważa za poufną i pragnie, by pozostała ona tajemnicą dla pewnego kręgu odbiorców, konkurentów. Wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mają być działania. Wydaje się więc, że każda aktywność, która wskazuje, że określone informacje są traktowane jako poufne, będzie stanowić realizację omawianego zalecenia ustawowego. Z tego względu ustawowe wymaganie podjęcia niezbędnych działań spełni także podjęcie pewnych czynności konkludentnych, jak np. dopuszczenie do informacji jedynie wąskiego kręgu pracowników. W konkretnych okolicznościach o obowiązku dochowania tajemnicy może przesądzać sam charakter informacji w powiązaniu z poziomem wiedzy zawodowej osób, które weszły w ich posiadanie. Mówiąc wprost, informacja staje się tajemnicą, kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich (por. wyroki NSA z 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 192/13 i z 5 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 511/13, z 13 grudnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1602/21).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż w zaskarżonej decyzji M. bardzo ogólnikowo stwierdziło, że informacji nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, a także podjęto w stosunku do nich niezbędne działania w celu zachowania poufności. Natomiast w decyzji I instancyjnej wyraźnie zastrzeżono, że "wskazane we wniosku dane wynikają z postanowień zawartej przez M. umowy, której postanowienia zawierają nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa oraz inne posiadające wartość gospodarczą". Spółka w decyzji tej jednoznacznie wskazała, że strony umowy w jej postanowieniach zastrzegły poufność zawartej umowy oraz podjęły niezbędne działania w celu zachowania w tajemnicy ich treści. Zwrócono również uwagę, iż dostęp do informacji został ograniczony do określonego grona pracowników M. zobowiązanych do zachowania ich w tajemnicy.

W uwagi na powyższe stwierdzenia oraz celem zweryfikowania twierdzeń organu pismem z dnia 7 listopada 2025 r. Sąd wezwał Spółkę do uzupełnienia w terminie 7 dni akt administracyjnych sprawy poprzez nadesłanie w osobnej, zaklejonej i opisanej kopercie umowy o której wspomina organ w decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej jak również innych dokumentów wskazujących na wolę stron zachowania poufności tej umowy. Sąd jednocześnie zastrzegł, iż dokumenty te będą dostępne wyłącznie do wglądu składu orzekającego i niezwłocznie zwrócone po prawomocnym zakończeniu postępowania.

W odpowiedzi na powyższe organ nadesłał korespondencję e-mail oraz fakturę oraz zamówienie. Analiza nadesłanych dokumentów nie pozwala na ocenę, iż faktycznie podjęto działania, na które powołał się organ w decyzji z dnia 8 lipca 2025 r. Przesłana korespondencja dotyczy kwestii zamówienia i określenia parametrów zamówienia, a w ostatnich wiadomościach przybliżonej ceny realizacji tego zamówienia. W żadnej z powyższej wiadomości brak jest jakiejkolwiek wzmianki o konieczności zachowania poufności. Również na przesłanym zamówieni jak i fakturze nie znajdują się takie adnotacje.

Z tych też względów dysponując takimi dokumentami Sąd nie mógł przyjąć, iż spełniona została przesłanka formalna do uznania wnioskowanej informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa. Przy czym Sąd nie przesądza, iż w tym wypadku przedmiotowa informacja winna zostać udostępniona, a jedynie wskazuje na konieczność wykazywania przez organ spełnienia przesłanki formalnej. Sąd nie wyklucza, iż pomiędzy Spółką, a kontrahentami może być zawarta umowa ramowa w której poczyniono stosowne zastrzeżenia, to jednakże z uwagi na jej nie przesłanie do Sądu na wyraźne wezwanie brak było podstaw do uznania, że faktycznie taka umowa istnieje, a przede wszystkim, iż zawiera klauzule poufności.

Z uwagi na powyższe Sąd uznał, iż odnoszenie się do kwestii ewentualnej wartości gospodarczej byłoby przedwczesne. Sąd jedynie wskazuje, iż uzasadnienia decyzji wydanych w obu instancjach są w tym zakresie lakoniczne.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaznacza się, iż aby można było uznać daną informację za tajemnicę przedsiębiorcy, musi mieć ona wartość gospodarczą, którą - w przypadku stosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. - musi wskazać w decyzji organ odmawiający udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Skoro zatem nie jest tu wystarczające zastrzeżenie przedsiębiorcy o objęciu informacji poufnością, czyli spełnienie przesłanki formalnej, to wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie organ nie tylko może, ale jest zobowiązany uznać, że dana informacja nie jest tajemnicą przedsiębiorcy, gdy - mimo, że jest ona związana z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, znana jest jedynie określonemu kręgowi osób i wobec której przedsiębiorca podjął wystarczające środki ochrony w celu zachowania jej poufności – nie wykaże, że ma ona charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej przedsiębiorstwa lub innej informacji posiadającej wartość gospodarczą. Brak wykazania w uzasadnieniu wydanych w niniejszej sprawie przez organy decyzji, że konkretne informacje, wchodzące w zakres wniosku o udostępnienie informacji publicznej, posiadały wartość gospodarczą dla przedsiębiorcy, świadczy ponadto o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a. (zob. wyrok w wyroku z dnia 16 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 852/16).

Z tych też względów organ w uzasadnieniu decyzji, a nie w odpowiedzi na skargę winien uprawdopodobnić wystąpienie wartości gospodarczej informacji, której udostępnienia odmawia.

Wynikające z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. uzasadnienie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 u.d.p.) powinno zawierać argumentację wskazującą na okoliczność spełnienia zarówno przesłanek formalnych, jak i materialnych odmowy.

Ponadto Sąd, mając na uwadze, że pytanie odnosi się do oznaczeń przystanków, na marginesie wskazuje, iż w dniu 17 kwietnia 2018 r. Rada Miasta [...] podjęła uchwałę [...] w sprawie powierzenia spółce M. sp. z o.o. zadania własnego gminy. W uchwale tej zawarto zapis, iż w celu wykonywania przez spółkę M. sp. z o.o. zadania własnego, o którym mowa w § 1, Gmina Miasto [...] udostępni spółce M. sp. z o.o. mienie niezbędne do realizacji powierzonego zadania.

W uzasadnieniu do projektu uchwały (plik o nazwie [...] dostępny na stronie [...] – dostęp dnia 13 stycznia 2026 r. ) "Powierzenie wykonywania zadania własnego gminy w zakresie wiat przystankowych umożliwi spółce M. sp. z o.o. prowadzenie działalności polegającej na udostępnianiu powierzchni reklamowej, a pozyskane z tego tytułu środki będą mogły być przeznaczone na budowę nowych wiat przystankowych, remont, przebudowę i utrzymanie istniejących obiektów, a także zapewnienie ich należytej estetyki oraz usuwanie skutków aktów wandalizmu.

Powierzenie realizacji zadania własnego gminy zapewni, że działania M. sp. z o.o. będą miały charakter usługi publicznej, świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym i będą realizowane w celu zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty. Założeniem jest prowadzenie przez Spółkę działalności w zakresie zarządzania wiatami przystankowymi w taki sposób, aby przychody uzyskiwane z zarządzania przestrzenią reklamową pokrywały koszty posadowienia nowych wiat przystankowych i pozwalały na wygenerowanie rozsądnego zysku".

Z tych też względów organ uzasadniając informacje w zakresie poniesionych kosztów związanych z oznaczeniem przystanków winien mieć na uwadze, że zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (w skrócie "u.f.p.") gospodarka środkami publicznymi jest jawna. Przyjąć zatem należy, że informacje o gospodarowaniu środkami publicznymi stanowią informację publiczną, dostępną w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie zgodnie z art. 35 u.f.p. klauzule umowne dotyczące wyłączenia jawności ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa w umowach zawieranych przez jednostki sektora finansów publicznych lub inne podmioty, o ile wynikające z umowy zobowiązanie jest realizowane lub przeznaczone do realizacji ze środków publicznych, uważa się za niezastrzeżone, z wyłączeniem informacji technicznych, technologicznych, organizacyjnych przedsiębiorstwa lub innych posiadających wartość gospodarczą w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich w tajemnicy, lub w przypadku gdy jednostka sektora finansów publicznych wykaże, że informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa z uwagi na to, że wymaga tego istotny interes publiczny lub ważny interes państwa.

Przy czym Sąd jeszcze raz zaznacza, iż powyższe orzeczenia w żadnym wypadku nie przesądza o konieczności udostępnienia żądanej informacji publicznej, a wyłącznie wskazuje na fakt należytego uzasadnienia decyzji w zakresie wystąpienia zarówno przesłanki formalnej jak i materialnej tajemnicy przedsiębiorcy.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art.200 p.p.s.a. uwzględniając wysokość wpisu uiszczonego przez stronę skarżącą (200 zł).