Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja – Klimczyk, Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Asesor WSA Katarzyna Stuła – Marcela (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki oddala skargę.

1. W. S. (dalej skarżący) wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej organ drugiej instancji) z [...] r.

nr [...] [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki.

2. Stan sprawy,

2.1. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. (dalej organ egzekucyjny) wszczął wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie własnego tytułu wykonawczego z [...] r., obejmującego należność z tytułu kary pieniężnej w wysokości [...] zł, doręczając dłużnikowi zajętej wierzytelności, zawiadomienie z [...] r. nr [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zobowiązanego w A S.A.

Powyższe zawiadomienie organ egzekucyjny przesłał również do zobowiązanego, doręczając je wraz z odpisem tytułu wykonawczego z [...] r.

Tę czynność egzekucyjną skarżący zakwestionował skargą z 17 grudnia

2018 r., w której wniósł o uchylenie zajęcia rachunku bankowego.

Organ egzekucyjny postanowieniem z [...] r. oddalił skargę skarżącego, po czym postanowieniem z [...] r. sprostował błąd pisarski popełniony w postanowieniu z [...] r. wskazując, iż w treści postanowienia wiersz 6, 7, 12, 20, 28 na stronie pierwszej oraz wiersz 36 na stronie trzeciej zamiast numeru zawiadomienia: [...] winno być: [...].

2.2. Na to postanowienie, skarżący złożył zażalenie, w którym zarzucił rażące naruszenie prawa i wniósł o jego uchylenie. Wskazał, że nie można sprostować sygnatury, bo nie jest to oczywista pomyłka pisarska, tylko inne postępowanie.

2.3. Po rozpatrzeniu zażalenia, organ drugiej instancji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 113 w związku z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (aktualnie t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256, ze zm – k.p.a..), mającego zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym z odesłania art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu administracyjnym w administracji (aktualnie t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.), organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach i tak też postanowił Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G.

Spostrzegłszy bowiem w swoim postanowieniu z dnia [...] r. błąd pisarski polegający na wadliwym wpisaniu numeru zawiadomienia, a faktycznie oznaczenia w tym numerze komórki organizacyjnej tj. zamiast [...], winno być [...] w wierszu 6, 7, 12, 20, 28 na jego pierwszej stronie oraz w wierszu 36 na stronie trzeciej, sprostował tę oczywistą omyłkę postanowieniem z dnia [...] r. czyniąc w ten sposób zadość wymogowi art. 113 k.p.a.

Na gruncie bowiem zacytowanego przepisu art. 113 k.p.a. w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, iż za błąd pisarski uważa się widoczne, nie zamierzone niewłaściwe użycie wyrazu, mylną pisownię, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Istotną więc cechą błędu stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania jest jego oczywistość.

Przepis ten zatem mógł być wykorzystany przez organ egzekucyjny do naprawienia błędu popełnionego w postanowieniu, gdyż sprostowano nim wyłącznie symbol komórki egzekucyjnej, zawarty w numerze zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego.

3.1. Powyższe postanowienie zostało zaskarżane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

W skardze podano, że powodem zaskarżenia postanowienia organu odwoławczego jest rażące naruszenie prawa. Skarżący wniósł o jego uchylenie.

3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4. Skarga jest niezasadna.

Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm. – p.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Rozważając w tym kontekście argumenty przedstawione w skardze, stwierdzić należy, że są one bezzasadne. Wobec tego oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, że nie narusza ono prawa.

5. Podstawę prawną kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 113 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

Z kolei w myśl art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie.

Użyte w powołanym przepisie pojęcia "błędów pisarskich i rachunkowych" oraz innych "oczywistych pomyłek", nie mają swojej ustawowej definicji. W związku z tym, stosując ten przepis, należy mieć na uwadze potoczne znaczenie tych pojęć, a więc takie, jakie jest stosowane w życiu codziennym, jak również znaczenie nadane przez doktrynę i orzecznictwo.

W literaturze jak i orzecznictwie przyjmuje się zaś, że błąd pisarski to widoczne wbrew zamierzeniu organu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów itp., wskazanie mylnej daty. Z kolei, błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, np. dodawania lub dzielenia, a inna oczywista omyłka to co do istoty swojej stojące na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną przez organ, a zostało wskazane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów itp.

W materii prostowania oczywistych omyłek najistotniejszą kwestią jest to, aby te oczywiste błędy należały do kategorii błędów, które można zauważyć "na pierwszy rzut oka", bez konieczności przeprowadzania dodatkowych badań, czy ustaleń. Pomyłki muszą więc być widoczne, a ich oczywistość musi polegać na niewłaściwym użyciu, czy sformułowaniu wyrazu, wbrew zamierzeniu organu. Dodatkowo zauważyć należy, że omawiane błędy nie powinny należeć do merytorycznej strony aktu administracyjnego. W omawianym trybie nie będą podlegały prostowaniu błędy i pomyłki istotne, których dopuszczono się np. w stosowaniu prawa. Powyższy pogląd pozostaje w zgodzie z ugruntowanym od lat orzecznictwem sądów administracyjnych, czego przykładem są m.in.: wyroki: WSA w Warszawie z 17 kwietnia 2013 r., II SA/Wa 473/13 i z dnia 1 kwietnia 2009 r., V SA/Wa 113/09 https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na gruncie wyżej przedstawionych poglądów, nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że sprostowanie przez organ egzekucyjny postanowienia o oddaleniu skargi na czynność egzekucyjną w zakresie zmiany numeru zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego stanowiło naruszenie art. 113 § 1 k.p.a.

Powstałą w treści postanowienia z [...] r. pomyłkę, polegającą na wskazaniu zamiast numeru zawiadomienia [...] błędnego numeru [...] należało uznać za błąd pisarski lub inną oczywistą omyłkę. Nie jest to bowiem materią merytorycznego rozstrzygnięcia. Sprostowanie takie nie prowadzi również do zmiany stanu faktycznego i rozstrzygnięcia sprawy w zakresie skargi na czynność egzekucyjną.

W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że przepis art. 113 § 1 k.p.a. obowiązuje w stosunku do numerów i dat wydania prostowanych decyzji, tym bardziej więc należy stosować ją w zakresie błędów w materii mniej istotnej, a więc w tym wypadku w zakresie numeru zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, dokonanego w trakcie trwania postępowania egzekucyjnego (zob. wyrok WSA w Warszawie z 3 lipca 2007 r., sygn. akt VII SA/WA 672/07, Legalis; wyrok WSA w Poznaniu z 13 marca 2008 r., sygn. akt III SA/PO 756/07, Legalis; wyrok NSA z dnia 30 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 2383/15).

6. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając że organ nie naruszył przepisów prawa, orzeczono o oddaleniu skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a.