Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2014 r. sprawy ze skarg P. S.A. w W. i T. S.A. w W. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej oddala skargi.

Decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, po rozpatrzeniu wniosku A. M., W. M., A. M., E. J., B. A. i J. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012r. nr [...] umarzającą postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].09.1991 r. nr [...], zmienionej decyzją z dnia [...] sierpnia 1995r. nr [...], stwierdzającej uwłaszczenie działką położoną w J., oznaczoną nr [...] o pow. [...] m2 (obecnie działka nr [...] o pow. [...] ha ujawniona w księdze wieczystej [...] i nr [...] o pow. [...] ha ujawniona w księdze wieczystej [...])- uchylił ww. decyzję z dnia [...] września 2012r. nr [...] i orzekł o stwierdzeniu nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1991 r. nr [...], zmienionej decyzją z dnia [...] sierpnia 1995r. nr [...].

Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy.

Wojewoda [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 29.09.1990r. o zmianie ustawy gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464), decyzją z dnia [...] września 1991 r. nr [...], stwierdził nabycie przez P. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2, położonej w J. i nieodpłatne nabycie własności budynku zlokalizowanego na ww. działce.

Wnioskiem z dnia 14 maja 2008 r. A, M., W. M., A. M., E. J., B. A. i J. M. (następcy prawni byłych współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości) , wystąpili do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] września 1991 r. w przedmiocie uwłaszczenia przedsiębiorstwa ww. nieruchomością.

Powyższy wniosek został przekazany do rozpatrzenia, według właściwości, Ministrowi Infrastruktury.

Postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. nr [...] Minister Infrastruktury zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji uwłaszczeniowej z dnia [...] września 1991 r. do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w sprawie zwrotu uwłaszczonej nieruchomości.

Postanowieniem z dnia [...] września 2011r. Minister Infrastruktury podjął zawieszone ww. postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. postępowanie nadzorcze dotyczące ww. decyzji uwłaszczeniowej z dnia [...].09.1991 r.

Decyzją z dnia [...] września 2012 r. [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej umorzył postępowanie o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1991 r., wskazując, iż następcy prawni byłych współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości nie posiadają aktualnie interesu prawnego do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenia nieważności ww. decyzji uwłaszczeniowej Wojewody [...] z dnia [...] września 1991 r.

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpili A. M., W. M., A. M., E. J., B. A. i J., wskazując, iż stanowisko organu zostało oparte na błędnej informacji od Starosty [...] w przedmiocie prowadzonego postępowania o zwrot nieruchomości. Ponadto do wniosku została dołączona kopia nowego wniosku o zwrot ww. nieruchomości z dnia [...] października 2012 r.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wskazał, że stosownie do art. 157 § 2 Kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony (w rozumieniu art. 28 Kpa) lub z urzędu. Organ wskazał , że w niniejszej sprawie podstawy do uznania podmiotu za stronę postępowania nadzorczego należy upatrywać w przepisie art. 2 ust. 1 -3 ustawy o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że stroną postępowania uwłaszczeniowego jest podmiot reprezentujący Skarb Państwa oraz przedsiębiorstwo państwowe, które jest uwłaszczane. Osoba trzecia w tym postępowaniu może uczestniczyć tylko wówczas, gdy wykaże, iż przysługują jej prawa, które uwłaszczenie mogło naruszyć. . W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie wskazuje się, iż zgłoszenie roszczenia o zwrot nieruchomości przez uprawniony podmiot tworzy po jego stronie uprawnienie do występowania we wszystkich postępowaniach dotyczących nieruchomości, której zwrotu żąda, przy czym interes prawny oparty jest wówczas na przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ w uzasadnieniu decyzji przedstawił również , jakie decyzje zostały wydane odnośnie przedmiotowej nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] marca 1960 r. nr [...] Komisja Odwoławcza do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych utrzymała w mocy orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...] sierpnia 1959 r. nr [...] o wywłaszczeniu na rzecz Państwa, na wniosek Dyrekcji Okręgowej P. w L., nieruchomości położonej w J. , o pow. [...] m2 , stanowiącej własność Z. i P. małż. M.. Orzeczeniem z dnia [...] listopada 1971 r. nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. orzekło o zwrocie na rzecz Z. i P. M. wywłaszczonej ww. decyzjami nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] maja 1972 r. nr [...] Komisja Odwoławcza do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska, po rozpatrzeniu odwołania Dyrekcji Okręgu P., uchyliła decyzję organu I instancji i umorzyła postępowanie w sprawie zwrotu nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...], utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] marca .2002r. nr [...], Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 1972 r.

Wyrokiem z dnia 14 września .2006r. sygn. akt I OSK 817/05 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego .2005r. sygn. akt I SA/Wa 1195/04 oraz powyższe decyzje Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa z dnia [...] marca 2002 r. i z dnia [...] listopada 2001 r. stwierdzając, iż w postępowaniu odwoławczym o zwrot nieruchomości organ nie ustalił, iż nieruchomość jest niezbędna na cel wywłaszczenia, a mimo to błędnie umorzył postępowanie o zwrot.

Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] Minister Infrastruktury stwierdził nieważność ww. decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 1972 r.

Następnie Minister Infrastruktury ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., uchylił ww. orzeczenie z dnia [...] listopada 1971 r. i umorzył postępowanie w sprawie zwrotu nieruchomości, wskazując na brak przepisów intertemporalnych, które umożliwiałyby merytoryczne orzekanie w sprawie rozpatrzenia odwołania. Z informacji uzyskanych ze Starostwa Powiatowego w J. wynika, iż obecnie nie toczy się żadne postępowanie o zwrot przedmiotowej nieruchomości. Jednakże pismem z dnia 19 października 2012r, spadkobiercy właścicieli wywłaszczonej nieruchomości ponownie złożyli wniosek o zwrot przedmiotowej nieruchomości. Wniosek ten nie został do chwili obecnej w sposób prawem przewidziany rozpatrzony. Zdaniem organu powyższe wskazuje, iż z uwagi na funkcjonowanie w obrocie prawnym nierozpatrzonego wniosku o zwrot nieruchomości, następcy prawni byłych właścicieli przejętych na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości aktualnie posiadają interes prawny wynikający z art. 136 i następne ustawy o gospodarce nieruchomościami, co obliguje organ nadzoru do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1991 r.

Rozpoznając zatem złożony wniosek merytorycznie organ przytoczył treść art. 2 ust. 1-2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. , wskazując , ze uwłaszczenie nie może naruszać praw osób trzecich. Ww. ostateczna decyzja Ministra Infrastruktury z dnia z dnia [...] lutego 2008r. wywołała skutek ex tunc. Oznacza to, że w dniu uwłaszczenia nieruchomością pozostawało w obrocie prawnym nieostateczne orzeczenie z dnia [...] listopada 1971 r. nr o zwrocie ww. nieruchomości. Nieuwzględnienie tej okoliczności oznacza, że decyzja uwłaszczeniowa została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 2 ust. 1 ww. ustawy z dnia 29.09.1990 r.

Organ dokonał również czy wystąpiły negatywne przesłanki w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1991 r. , określone w art. 156 § 2 kpa. Działka nr [...] podzieliła się na działkę nr [...], ujawnioną w księdze wieczystej [...] jako własność Skarbu Państwa, w użytkowaniu wieczystym Państwowego Przedsiębiorstwa Użyteczności Publicznej P., którego następcą jest P. S.A. z siedzibą w W. oraz na działkę nr [...], ujawnioną w księdze wieczystej [...] jako własność Skarbu Państwa, w użytkowaniu wieczystym T. S.A z siedzibą w W. Z treści ww. ksiąg wieczystych nie wynika, aby dokonano zbycia praw rzeczowych na rzecz osób trzecich chronionych rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, jak również aby nastąpiły jakiekolwiek zmiany stanu prawnego nieruchomości, stanowiące przeszkodę do stwierdzenia nieważności ww. decyzji uwłaszczeniowej. W szczególności przeszkody takiej nie stanowi transformacja przedsiębiorstwa państwowego w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa, jak również sprzedaż udziałów w tej spółce (komercjalizacja). Organ uznał zatem , że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały nieodwracalne skutki prawne.

Skargi na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] wniosły P. S.A. z siedzibą w W. oraz X S.A. z siedzibą w W.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. obie skargi zostały połączone do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia .

W swojej skardze P. Spółka Akcyjna z siedzibą w W., wniosła o uchylenie decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wydanej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ administracyjny oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) naruszenie art. 156 § 1 K.p.a. oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79 poz. 464) poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1991 r. nr [...]

2) naruszenie art. 105 § 1 w zw. z art. 28 K.p.a. poprzez uchylenie decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] umarzającej postępowanie prowadzone z wniosku A. M., W. M., A. M., E. J., B. A. i J. M.

3) naruszenie norm postępowania administracyjnego, w tym przepisów art. 8 K.p.a. przez przyjęcie wbrew informacjom ze Starostwa Powiatowego w J., iż toczy się postępowanie w przedmiocie w zwrotu przedmiotowej nieruchomości.

W swojej skardze T. S.A. z siedzibą w W. wniosła uchylenie decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wydanej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] i orzeczenie co do istoty sprawy oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania .

Zaskarżonej decyzji zarzucono :

1) naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik , w tym niewłaściwe zastosowanie jego przepisów tj. art. 156 § 1 K.p.a. w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U.z 1990 r. , Nr 79 poz. 464 ze zm. ) poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody T. z dnia [...] września 1991 r. nr [...];

2) naruszenie art. 105 § 1 w zw. z art. 28 K.p.a. w wyniku czego uchylono decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. nr [...];

3) naruszenie norm postępowania administracyjnego, w tym przepisów art. 7 i 8 K.p.a. oraz art. 16 kpa przez przyjęcie ,wbrew informacjom ze Starostwa Powiatowego w J., iż toczy się postępowanie w przedmiocie w zwrotu przedmiotowej nieruchomości;

4 ) naruszenie interesu prawnego skarżącej , polegające na tym iż uchylenie decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. i stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej Wojewody [...] z dnia [...] września 1991 r. – w stosunku do użytkownika wieczystego nieruchomości nr [...] i jednocześnie właściciela posadowionych na niej budynków , faktycznie pozbawia go tytułu prawnego do tej nieruchomości.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie.

Na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2014 r. pełnomocnik skarżącej T. S.A. w W. oświadczył , iż nastąpiła zmiana nazwy na O. S.A. i złożył do akt aktualny odpis z KRS.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując skargę zważył, co następuje.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej jako p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do oceny, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 powyższej ustawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd zobowiązany jest do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze.

Przedmiotem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie było stwierdzenie, czy decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 r. nr [...], uchylająca decyzję tego Ministra z dnia [...] września 2012 r. nr [...] umarzająca postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1991 r. nr [...] i orzekająca o stwierdzeniu nieważności ww. decyzji Wojewody [...] - wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Kwestionowana decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W myśl tego przepisu organ odwoławczy (w zależności od potrzeb) może: uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy, bądź uchylając zaskarżoną decyzję - umorzyć postępowanie pierwszej instancji. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy organ uznał , odmiennie niż to ustalił w decyzji z dnia [...] września 2012 r., że składający wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1991 r., następcy prawni Z. i P. małż. M., mają interes prawny do wszczęcia tego postępowania . Ten interes prawny wynika z faktu wszczęcia postępowania o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Z takim stanowiskiem należy się zgodzić. W aktach sprawy znajduje się wprawdzie informacja z dnia 25 maja 2012 r , że przed Starostą J. nie jest prowadzone postępowanie o zwrot działek [...], jednak z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz z pisma 21 czerwca 2013 r. Starosty J. wynika , że w dniu 23 lutego 2009 r. wpłynął wniosek adw. L. Z. o zwrot wywłaszczonych działek [...]. Nie został on do tej pory rozpoznany . Ponadto w dniu 19 października 2012 r. do Starosty J. został ponownie złożony wniosek o zwrot przedmiotowych działek . Fakt , że wniosek o zwrot wywłaszczonych nieruchomości nie został dotychczas rozpatrzony , następni prawni mają interes prawny do wszczęcia postępowania administracyjnego dotyczącego uwłaszczenia przedmiotowych działek.

Przechodząc do dalszej oceny kwestionowanej decyzji wskazać należy, że w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie art. 156 i nast. kpa przedmiotem oceny jest legalność aktu administracyjnego przez pryzmat stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania ocenianego aktu.

Skoro więc przedmiotem oceny nadzorczej organu administracji w rozpatrywanej sprawie była decyzja Wojewody [...] z [...] września 1991 r., to oceny tej należało dokonać w odniesieniu do stanu prawnego i faktycznego istniejącego w tym dniu.

Decyzja Wojewody wydana została na podstawie art. 2 ustawy z 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464, ze zm.), w którego ust. 1 wskazano, iż grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego), z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego. Nie narusza to praw osób trzecich. Prawa osób trzecich mają więc pierwszeństwo przed ukształtowaniem nowego stanu prawnego z mocy art. 2 ustawy z 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Skoro jednak ukształtowanie nowego stanu prawnego w trybie omawianego art. 2 nastąpiło 5 grudnia 1990 r., to prawa osób trzecich musiały zaistnieć przed tym dniem, lub najpóźniej w tym dniu. Od tego bowiem dnia powstał nowy stan prawny na nieruchomości, ukształtowany art. 2 ustawy z 29 września 1990 r. i dlatego stan ten nie zaistniałby tylko wtedy, gdyby przysługiwały do gruntu prawa osobom trzecim. Ustawowe zastrzeżenie nienaruszania praw osób trzecich jest bowiem wynikiem ukształtowania nowego stanu prawnego z mocy samego prawa, którego zaistnienie potwierdzane jest decyzją wojewody wydawaną w procedurze dokonywania jedynie oceny, czy dana nieruchomość spełniała w dniu 5 grudnia 1990 r. ustawowe warunki do powstania nowego stanu prawnego w ramach tzw. uwłaszczenia (por. wyrok NSA z 31 sierpnia 2010 r. I OSK 1429/09 lex 737493). Klauzula "nie narusza praw osób trzecich", oznacza, że uwłaszczenie nie może nastąpić z pominięciem roszczenia o zwrot nieruchomości. Prawo byłych właścicieli (ich następców prawnych) zostało im przyznane bowiem znacznie wcześniej niż uprawnienie państwowych osób prawnych do przekształcenia prawa zarządu w prawo użytkowania wieczystego w trybie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r.

W realiach przedmiotowej sprawy należy uznać za prawidłowe stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji , że w dacie wydawania kwestionowanej decyzji, toczyło się postepowanie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości . Ta okoliczność wynika z faktu , że decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2008 r., stwierdzono nieważność decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 1972 r., uchylającą decyzję Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. orzekającą o zwrocie na rzecz Z. i P. M. wywłaszczonej nieruchomości. Oznacza to, że w dacie wydawania kwestionowanej w postępowaniu nadzorczym decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1991 r. , w obrocie prawnym funkcjonował nierozpatrzony ostatecznie wniosek o zwrot wywłaszczonej nieruchomości , której dotyczyło uwłaszczenie, a tym samym decyzja uwłaszczeniowa naruszała prawa osób trzecich. Nie ma przy tym znaczenia , że decyzja Ministra Infrastruktury, mocą której "odżył" wniosek o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, została wydana dopiero w 2008 r. Decyzja stwierdzająca nieważność ma bowiem skutek ex tunc. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r. I OPS 2/12 wskazano , że stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Wobec tego należy uznać , że organ prawidłowo uznał , ze został przy wydawaniu kwestionowanej decyzji rażąco naruszony przepis art. 2 ust. 1 ustawy z 29 września 1990 r.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 28 kpa , gdyż z akt sprawy w sposób oczywisty wynika, że w dacie wydawania kwestionowanej decyzji w obrocie prawnym funkcjonował nierozpoznany wniosek o zwrot przedmiotowych nieruchomości, wbrew twierdzeniom Starosty J .

Niezasadne też są również pozostałe zarzuty skarg. Organ nadzoru prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności uznać należy, że prawidłowe są ustalenia organu nadzoru, iż kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja uwłaszczeniowa jest dotknięta wadami wskazanymi w art. 156 § 1 kpa.

Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku