II SAB/Łd 98/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2023-11-22	
Data wpływu	2023-09-08	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi	
Sędziowie	Agata Sobieszek-Krzywicka
Jarosław Czerw /przewodniczący/
Michał Zbrojewski /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Komendant Policji	
Treść wyniku	Zobowiązano organ do załatwienia wniosku	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 1 ust. 1, ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d, pkt 4 lit. a, lit. b, art. 10; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2023 nr 0 poz 171; art. 15 ust. 1 pkt 5a, pkt 5b, art. 15b; Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Dz.U. 2022 nr 0 poz 1375; art. 156 par. 1, par. 5, par. 5a; Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (t. j.)
Dz.U. 2023 nr 0 poz 1634; art. 106 par. 3, art. 149 par. 1 pkt 1, par. 1a, art. 151, art. 200, art. 205 par. 1; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.	
Sentencja
Dnia 22 listopada 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw, Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka, Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.), , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 listopada 2023 roku sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiej Policji w Łodzi w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 10 kwietnia 2023 r. w zakresie punktu 7, a także w zakresie udostępnienia nagrania z przeprowadzonej interwencji z dnia [...] kwietnia 2023r. w terminie 14 dni od daty zwrotu organowi akt sprawy wraz z prawomocnym orzeczeniem; 2. stwierdza, że Komendant Wojewódzkiej Policji w Łodzi dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi na rzecz skarżącego J. S. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 sierpnia 2023 r. J.S., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wnosząc o:

1. stwierdzenie bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi w rozpoznaniu wniosku J. S. z dnia 10 kwietnia 2023 o udostępnienie informacji publicznej;

2. stwierdzenie, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3. zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od daty wydania prawomocnego wyroku w sprawie;

4. zasądzenie od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi na rzecz skarżącego kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że w dniu 10 kwietnia 2023 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi o udzielenie informacji publicznej w postaci nagrania z przebiegu interwencji z dnia [...] kwietnia 2023 r. na terenie obiektu sportowego: Stadionu Miejskiego [...] zakończonej nałożeniem grzywny w formie mandatu karnego nr [...].

W odpowiedzi uzyskał pisemną informację Naczelnika Wydziału Komunikacji Społecznej Komendy Wojewódzkiej Policji w Łodzi, w której organ stwierdził, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. W odpowiedzi na złożone odwołanie został on poinformowany, że odmowa udzielenia żądanej informacji nastąpiła w formie pisma informującego stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p., tj. w formie czynności materialno-technicznej, od której odwołanie nie przysługuje.

W ocenie skarżącego nagranie interwencji prowadzonej przez funkcjonariuszy Policji stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdził, że informacje dotyczące interwencji nie mają charakteru indywidualnego, który uzasadniałby odmowę ich udzielenia, jak również, że żądanie udzielenia informacji publicznej nie wymaga wykazania interesu (obiektywnego ani subiektywnego) w ich wydaniu, co uzasadnia się publicznym ich charakterem.

Wobec tego odmowa udostępnienia informacji stanowiącej informację publiczną domaga się zachowania formy decyzji administracyjnej od której stronie przysługuje odwołanie. Formę czynności materialno-technicznej może przybrać wyłącznie wydanie informacji stanowiącej informację publiczną. W przypadku stwierdzenia, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej organ winien przekonująco i wyczerpująco uzasadnić swoje stanowisko wyjaśniając wnioskującemu m.in. podstawę odmowy uznania danych za informację publiczną. Lakoniczne stwierdzenie o tym, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej nie spełnia opisanego tu wymogu działania organu oraz przeczy zasadzie zaufania obywatela do działalności organu. Wobec tego organ nie załatwił sprawy w terminie tam wskazanym ani nie poinformował o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona.

Skarżący nadmienił, że ponagleniem z dnia 12 lipca 2023 r. wezwał organ do wydania decyzji w celu skorzystania z odwołania przysługującego mu stosownie do przepisów k.p.a., jednakże organy nie ustosunkowały się do treści ponaglenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów zastępstwa radcy prawnego w postępowaniu sądowo-administracyjnym według norm prawem przepisanych. Z ostrożności, w sytuacji uznania że Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego, organ wniósł o stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i oddalenie wniosku o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że nagranie z przebiegu interwencji nie jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p., wobec tego prawidłowo poinformował w formie pisemnej o braku podstaw do jej udostępnienia nie mając obowiązku wydawania decyzji administracyjnej w sprawie.

W ocenie organu informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez niedokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu nie będącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie — wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Tymczasem nagranie którego udostępnienia żąda skarżący nie należy do powyższej kategorii informacji. Jest to bowiem nagranie z kamery nasobnej służącej, w oparciu o art. 15 ust. 1 pkt 5a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, powoływanej dalej jako: u.o.p." do rejestracji oraz przetwarzania obrazu i dźwięku przebiegu czynności służbowych realizowanych w miejscach publicznych w ramach wykonywania ustawowych zadań publicznych o których mowa w art. 14 u.o.p.

Przywołując treść art. 15 i art. 15b u.o.p. organ wyjaśnił, że System [...] kamer nasobnych stanowiący skalowalny system rejestracji obrazu i dźwięku, rozproszony, funkcjonujący w różnych lokalizacjach w jednostkach organizacyjnych Policji oraz złożony z systemu kamer nasobnych połączonych siecią może być wykorzystywany m.in. do obserwowania i rejestrowania obrazu i dźwięku zdarzeń w miejscach publicznych w toku czynności administracyjno-porządkowych jak również w trakcie interwencji w miejscach innych niż publiczne. W kamery te zostali wyposażeni policjanci służby prewencyjnej w celu m. in. ochrony policjantów przed pomówieniami, znieważaniem, naruszeniem nietykalności cielesnej lub w celu ich obrony w przypadku oskarżeń o przekroczenie uprawnień lub niedopełnienie obowiązków służbowych. W związku z tym informacje, w tym dane osobowe, przetwarzane w System [...] kamer nasobnych są przetwarzane w celach dowodowych na potrzeby postępowań karnych, w sprawach o wykroczenia, dyscyplinarnych lub czynności wyjaśniających. Po upływie terminów wskazanych w art. 15b u.o.p. informacje te powinny być niszczone, przy czym nie dotyczy to informacji, w tym danych osobowych, w postaci obrazu i dźwięku zarejestrowanych podczas wykonywania czynności określonych w art. 15 ust. 1 pkt 5a i 5b u.o.p., które mogą być przetwarzane na innej podstawie prawnej.

Nagranie z Systemu [...], które zostało zabezpieczone jako dowód i włączone do materiału dowodowego danej sprawy, stanowiąc dowód popełnienia lub niepopełnienia czynu zabronionego lub przewinienia dyscyplinarnego znajduje się w aktach sprawy i wykorzystywane jest dla celów danego postępowania lub czynności wyjaśniających. Wyłączny cel dla realizacji którego mogą być przetwarzane dane zawarte w materiałach audio-wideo [...] wskazany w powyższych regulacjach powtórzony został także w Instrukcji użytkowania Systemu Rejestracji [...] ([...]) w tym kamer nasobnych pozostających na wyposażeniu policjantów służby prewencyjnej, zatwierdzonej przez Komendanta Głównego Policji i stanowiącej podstawę do użytkowania kamer nasobnych.

Wobec tego zdaniem organu informacje zarejestrowane kamerką nasobną w Systemie [...], nie mogą być wykorzystywane, w tym udostępniane jakiemukolwiek podmiotowi nie realizującemu celu dla którego środek techniczny w postaci Systemu [...] jest dedykowany (t.j. organom ścigania, sądom, stronom postępowań dyscyplinarnych, policjantom dla celów dydaktycznych). Jako takie zatem nagranie audio-wideo z kamerki nasobnej Systemu [...] o które wnioskował skarżący, jako informacja nie mająca waloru publicznej dostępnej podmiotowi nierealizującemu takich zadań, nie mogło zostać udostępnione.

Wobec udzielenia przez organ w zakreślonym przez u.d.i.p. terminie informacji w sprawie braku podstaw do udostępnienia wnioskowanego nagrania potwierdzonej ponownie w dalszej korespondencji, organ wypełnił obowiązek wynikający z przepisów u.d.i.p a tym samym zarzut bezczynności należy uznać za niepotwierdzony.

Niezależnie od powyższej argumentacji organ podkreślił, że skarżący występując do organu z wnioskiem o udostępnienie nagrania z interwencji w trybie u.d.i.p., a jednocześnie wnioskując do sądu powszechnego o uchylenie mandatu karnego w trakcie którego to postępowania zamierza posłużyć się tymże nagraniem, składając przy tym szereg skarg na działania policjantów (także tych udzielających mu odpowiedzi na skargi) oraz dalsze wnioski o udostępnienie informacji publicznej, nadużywa swojego publicznego prawa podmiotowego. Skarżący podejmuje próbę korzystania z instytucji dostępu do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne jakim jest w szczególności prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawności funkcjonowania administracji i innych organów. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest bowiem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż wyżej wymienione. Takie informacje mogą być uzyskiwane na zasadach przyjętych dla danego rodzaju stosunków.

Z ostrożności procesowej w sytuacji uznania, że wnioskowane nagranie stanowi informację publiczną i winno zostać udostępnione organ wskazał, że ze względu na istotę, charakter i zakres koniecznej anonimizacji (przekształcenia) danych materiału audio-wideo (w szczególności w kontekście danych osobowych) niezbędne jest podjęcie dodatkowych czasochłonnych i pracochłonnych czynności, wykonywanych poza bieżącym działaniem pracowników organu i wymagających podjęcia przez nich dodatkowego nakładu pracy, to tak udzielana informacja może zostać uznana za informację przetworzoną. Anonimizacja danych osobowych będąca koniecznością ich legalnego przetwarzania wiąże się z koniecznością użycia specjalistycznego sprzętu, poświęcania dużej ilości czasu pracowników dla precyzyjnego wykonywania tych czynności, oczywiście w sytuacji ustalenia, że nagranie takie, wobec niezainicjowania żadnego z postępowań wskazanych m.in. w art. 15b u.o.p., nie zostało zniszczone. Natomiast wobec udzielenia przez organ odpowiedzi na wniosek bez nieuzasadnionego opóźnienia, przy uwzględnieniu przekonania organu o istnieniu podstaw prawnych odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji zakomunikowanego stronie z przytoczeniem orzeczeń sądów administracyjnych w tym zakresie, zasadnym jest uznanie, że ewentualnie stwierdzona przez sąd bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W piśmie z dnia 19 października 2023 r. skarżący wniósł o zobowiązanie organu do złożenia do akt sprawy nagrania z kamery nasobnej dot. interwencji przeprowadzonej dnia [...] kwietnia 2023 r. na terenie obiektu sportowego Stadionu Miejskiego [...], zakończonej nałożeniem grzywny w formie mandatu karnego nr [...] oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z tak złożonego nagrania dla stwierdzenia, czy zachodzą przesłanki dyskwalifikujące przedmiotowe nagranie jako informację publiczną podlegającą udostępnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 z zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w zakresie określonym w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z zm.) – w skrócie: "p.p.s.a.".

Stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z tego względu Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym – bez wyznaczania rozprawy.

Zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a ustawy p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a ustawy p.p.s.a.).

Problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie informacji publicznej jest ujmowane szeroko i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu decyduje treść i charakter informacji.

Zawartą w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych. Za informację taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Tak więc pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich spraw publicznych, również wówczas, gdy informacja nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie się do nich odnosi. Wspomniana wykładnia pojęcia informacji publicznej opiera się przede wszystkim na treści art. 61 Konstytucji RP, wskazującego jako kryterium udostępniania informacji, czy dotyczy ona działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne.

Udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 u.d.i.p., następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 oraz stosownie do art. 11 przez wyłożenie lub wywieszenie w miejscach ogólnie dostępnych, jak również przez zainstalowane w miejscach ogólnie dostępnych urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia; udostępniania w "portalu danych" (pkt 4).

Według art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).

Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź o umorzeniu postępowania w sytuacjach określonych w ustawie, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem.

Wskazany w skardze organ jest w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, gdyż w świetle jego brzmienia takimi organami są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. W świetle art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 171 z późn. zm.), Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do jej zadań należy m.in.: ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra (art. 1 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy), ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych (art. 1 ust. 2 pkt 2), wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców (art. 1 ust. 2 pkt 4). Nie ma więc wątpliwości co do tego, że Policja jest podmiotem, który wykonuje zadania publiczne i przez to jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Dlatego informacja o działaniach funkcjonariuszy Policji wykonujących te zadania stanowi informację o sprawach publicznych (zob. też np. uzasadnienie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2020 r., sygn. I OSK 2266/19). Ocena ta nie była kwestionowana przez organ.

W pierwszej kolejność Sąd zwraca uwagę na fakt, że wniosek skarżącego składał się z kilkunastu pytań oraz żądania udostępnienia nagrania z interwencji. Organ odpowiedział na pytania nr 1, 5, 6 a w przypadku pozostałych pytań jak i żądania udostępnienia nagrania z interwencji stwierdził, że nie są one informacją publiczną. Złożona skarga została tak sformułowana, że dotyczyła całego wniosku pomimo, że uzasadnienie skargi skupiło się jedynie na żądaniu udostępnienia nagrania z interwencji. Sąd podziela pogląd organu w zakresie uznania, że pytania nr 1, 5, 6 są informacją publiczną i zauważa, że została na nie udzielona odpowiedź. Sąd nie ma także wątpliwości, że pytania nr 2, 3, 4, 8, 9, 10 i 11 nie są informacją publiczną. Wnioskodawca żąda w nich opinii prywatnych i ewentualnie prawnych na temat policjantów jak i działania policji. Dla tego w tym zakresie Sąd oddalił w pkt 3 sentencji skargę.

Sąd nie podzielił natomiast poglądu organu aby pytanie nr 7 o następującym brzmieniu "Jak się ma ta liczba w ujęciu procentowym do wszystkich poszczególnych domowych spotkań rozegranych w tym sezonie przez [...]?" nie było informacją publiczną. Pytanie nr 7 ewidentnie odnosi się do pytania nr 6 "Ile mandatów wypisano tego dnia w obszarze działań zabezpieczających spotkanie?" i stanowi informację publiczną. Jeżeli organ miał wątpliwości jakiej materii dotyczy treść pytania nr 7 to powinien w tym zakresie dopytać wnioskodawcę. Sąd na podstawie przekazanych materiałów nie jest w stanie ocenić czy odpowiedź na pytanie nr 7 jest informację publiczną przetworzoną czy też nie. Sąd natomiast nie ma wątpliwości, że jest to informacja publiczna i w tym zakresie organ powinien ją udostępnić albo też przeprowadzić postępowanie wynikające z u.d.i.p.

Sąd nie ma wątpliwości, że nagrania z przebiegu interwencji powstają w ramach sfery działalności publicznej organu - podejmowania interwencji przez funkcjonariuszy policji, stąd co do zasady stanowią one informację publiczną. Spełnione są zatem w ocenie Sądu przesłanki w zakresie wytworzenia żądanej informacji przez organ władzy publicznej i jako mającej przymiot tj. odnoszącej się do organu władzy publicznej. Sąd nie podziela przy tym stanowiska skarżonego organu, iż sporna informacja nie miała waloru "informacji o sprawach publicznych" z racji tego, że nagrania interwencji są wykonywane i przechowywane na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 5a i 5b i art. 15b ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 171 z późn. zm.), szczególnie że możliwość korzystania przez Policję z kamer nasobnych nie została uregulowana w dedykowanych temu zagadnieniu przepisach, a powołane powyżej przepisy mają charakter ogólny. Nie istnieją także przepisy wewnętrzne z wyjątkiem "Instrukcji użytkowania Systemu [...], w tym kamer nasobnych pozostających na wyposażeniu policjantów służby prewencyjnej". Tym samym żadna norma prawna nie pozbawia nagrań z interwencji charakteru informacji publicznej. Żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną. Nagrania wideo z przebiegu interwencji zawierają informację o działalności policji - władzy publicznej. Nagrania wideo zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy, itp., stanowią więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informację o sprawach publicznych, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d i pkt 4 lit. a i "b", będąc rodzajem informacji o sposobie załatwiania (rozstrzygania) spraw, podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych (co wypełnia dyspozycję art. 61 Konstytucji RP). Uznanie że nagrania z interwencji są informacją publiczną nie wyklucza jednak możliwości odmowy ich udostępnienia nastąpić to jednak musi zgodnie z procedurą i formie przewidzianej przez u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że przepisów tej ustawy nie stosuje się wyłącznie wtedy, gdy są one nie do pogodzenia z przepisami ustaw szczególnych, które w sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Przepisami takimi są m.in. przepisy kodeksu postępowania karnego. Zdaniem Sądu taka sytuacja występuje w razie ustalenia, że zostało wszczęte postępowanie karne lub w sprawie o wykroczenie i nagrania zostały włączone w poczet materiału dowodowego, do którego dostęp regulowany jest w art. 156 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1375 z zm.). Przepisy art. 156 ust. 1-5 i 6 kodeku postępowania karnego mają odpowiednie zastosowanie na mocy odesłania zamieszczonego w art. 38 § 1 Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2022r. poz. 1124 z zm.) w sprawach wykroczeniowych.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2021 r., sygn. III OSK (...), odwołując się do uchwały składu 7 sędziów z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS (...) wskazał, że "po pierwsze, przepisy art. 156 § 1, 5 i 5a k.p.k. adresowane są do każdego (do wszystkich), a więc nie tylko do stron postępowania karnego, o czym przesądza m.in. treść zdania drugiego art. 156 § 5 k.p.k., z której wynika, iż akta mogą być w wyjątkowych sytuacjach udostępnione innym niż stronom (obrońcom, pełnomocnikom, przedstawicielom ustawowym) osobom. Po drugie, przepisy te zawierają zamkniętą i zupełną regulację zasad dostępu do akt postępowania karnego i znajdujących się w nich informacji publicznych, tak na etapie postępowania przygotowawczego, jak i sądowego (a wraz z innymi przepisami także do akt postępowania już zakończonego). Po trzecie, powyżej wskazane przepisy k.p.k. stanowią owe "przepisy innych ustaw", o których mowa w art. 1 ust. 2 DostInfPubU, określające odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, które w całości wyłączają zastosowanie przepisów DostInfPubU do informacji publicznych znajdujących się w aktach sprawy karnej."

W judykaturze prezentowany jest jednolity pogląd, że u.d.i.p. przewiduje wydanie decyzji administracyjnej wtedy, gdy organ odmawia ujawnienia jakiegoś faktu lub dokumentu (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), bądź umarza postępowanie w trybie przewidzianym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Wydanie powyższych orzeczeń przewidziane jest w sytuacji, gdy mamy do czynienia z informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Natomiast, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p., to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów u.d.i.p. ze wskazaniem przyczyn takiej oceny. Wobec powyższego w sytuacji uznania, że wniosek w części dotyczy informacji niemających waloru publicznej, należałoby uznać taki sposób załatwienia wniosku przez organ za prawidłowy. Jednakże w ocenie sądu stanowisko organu w zakresie pytania nr 7, a także w zakresie udostępnienia nagrania z przeprowadzonej interwencji z dnia [...] kwietnia 2023r. jest błędne.

Resumując powyższe wywody, Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę nie ma wątpliwości, że wniosek skarżącego z dnia 10 kwietnia 2023 r. w zakresie pytania nr 7, a także w zakresie udostępnienia nagrania z przeprowadzonej interwencji z dnia [...] kwietnia 2023r. powinien zostać rozpoznany przez organ w trybie ustawy u.d.i.p.

W ocenie Sądu, odpowiedź organu na wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w tak przyjętej formie, a przede wszystkim treści, nie uwalnia go od zarzutu bezczynności w rozpoznawanej sprawie. W ocenie sądu odpowiedź przesłana w takiej formie jest nieadekwatna do treści wniosku. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej świadczy nie tylko brak udzielenia informacji, ale także przedstawienie informacji zupełnie innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też wymijającej czy nieadekwatnej do treści wniosku (por. wyroki NSA z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1261/08, WSA w Łodzi z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt II SAB/Łd 88/19 oraz WSA w Gorzowie Wlkp. Z dnia 14 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Go 14/22, CBOSA).

Z uwagi na żądanie przeprowadzenia dowodu z nagrania interwencji wyjaśnić należy, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym w zasadzie nie jest dopuszczalne. Sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy administracyjnej. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzają organy administracji. Wyjątek od tej zasady dotyczy wyłącznie przeprowadzenia uzupełniającego dowodu, ale tylko z dokumentów i tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości oraz nie powoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. wyznacza bowiem ścisłe granice wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowych dowodów. Celem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń (por. wyrok NSA z 6 października 2005 r., sygn. akt II GSK 164/05, ONSA WSA 2006/2, poz. 45). W przedmiotowej sprawie jest to o tyle niedopuszczalne, że strona faktycznie chce dokonać swoistego "zabezpieczenia" nagrania, a art. 106 § 3 p.p.s.a. takiemu działaniu nie może służyć.

Z tych względów nie jest więc możliwe uwzględnienie przez sąd w niniejszej sprawie wniosku skarżącego.

Reasumując, w niniejszej sprawie organ administracji popadł w bezczynność, bowiem do dnia wniesienia skargi nie udostępnił wnioskodawcy żądanej informacji publicznej w zakresie pytania nr 7, a także w zakresie udostępnienia nagrania z przeprowadzonej interwencji z dnia [...] kwietnia 2023r., stosownie do przepisów u.d.i.p., nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., ani nie umorzył postępowania w myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego z 10 kwietnia 2023 r. w zakresie pytania nr 7, a także w zakresie udostępnienia nagrania z przeprowadzonej interwencji z dnia [...] kwietnia 2023 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku (o czym orzeczono w pkt 1 wyroku).

Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynności organu w zakresie udostępnienia żądanej informacji publicznej nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. Organ nie zignorował bowiem wniosku i przygotował odpowiedź. Działanie organu nie zmierzało do celowego pozbawienia wnioskodawcy konstytucyjnego prawa dostępu do informacji. Dlatego nie sposób uznać, że mamy tutaj do czynienia z bezczynnością o charakterze rażąco naruszającym prawo. W związku z tym, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. orzeczono, jak w pkt 2 wyroku.

W zakresie pytań 1-6 i 8-12 organ prawidłowo rozstrzygnął i dlatego w tym zakresie Sąd oddalił w pkt 3 sentencji skargę.

W punkcie 4 wyroku Sąd orzekł o zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.