Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie: WSA Jolanta Sobielarska WSA Joanna Skiba (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. S., B. S., A. F., A. K., T. K., T. C., T. K., D. M. i E. K. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość 1. stwierdza, że Prezydent W- dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W- przy [...] oraz że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżących: A.f, A. K., T. K., T. C., T. K., M. S., D. M., B. S. i E. K. solidarnie kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

T.C., A. F. , A. K. , E.K. , T. K. , E.K. , T.K. , D. M. , M. S. i B. S. reprezentowani przez adwokata R.P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2015 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], oznaczonej hip. " [...]" nr [...] dz. b. W uzasadnieniu skargi wskazano, że po złożeniu wniosku z dnia [...] kwietnia 2015 r. Prezydent nie podjął żadnych działań zmierzających do załatwienia sprawy co do meritum. W skardze wniesiono o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w możliwie najkrótszym terminie.

W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił również, że pełnomocnik skarżących składał sukcesywnie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po poprzednikach prawnych skarżących. W trakcie postępowania ustalono również, że brak jest postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłych B.S. i I.O., dlatego postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. nr [...] zawieszono postępowanie do czasu ustalenia następców prawnych wyżej wymienionych osób. Ponadto odnaleziono decyzję Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami z dnia [...] listopada 1984 r. ustalającą na rzecz E.K., R.K., I.O., B.S., A.K., T.K. i T.C. odszkodowanie za działkę budowlaną o pow. [...] m2 położoną przy dawnej ul. [...], oznaczoną hip. jako " [...]" dz. b.

W aktach administracyjnych znajduję się decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] umarzająca jako bezprzedmiotowe postępowanie z wniosku z dnia [...] kwietnia 2015 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość o pow. [...] m2 położoną w W. przy ul. [...], oznaczoną hip. jako " [...]" dz. b.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm – powoływana dalej jako "ppsa"), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.

Podstawą prawną złożonej w niniejszej sprawie skargi jest art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z jego brzmieniem Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. W sytuacji natomiast wydania przez organ stosownego aktu w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie przez sąd, postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji w sprawie. Stąd, skoro organ w bezczynności już nie pozostaje, sąd nie może zastosować trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 ppsa, tj. w przypadku uznania zasadności skargi - zobowiązać organ do wydania w zakreślonym terminie stosownego rozstrzygnięcia w sprawie.

Jak wynika z akt sprawy Prezydenta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie z wniosku z dnia [...] kwietnia 2015 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość o pow. [...] m2 położoną w W. przy ul. [...], oznaczoną hip. jako " [...]" dz. b. Powyższe rozstrzygnięcie wyłączyło zatem możliwość zobowiązania organu do rozpoznania wniosku stron z dnia [...] kwietnia 2015 r. o przyznanie odszkodowania, dlatego w tym zakresie postępowanie sądowe zostało umorzone (pkt 2 sentencji wyroku).

Wydanie przez organ decyzji nie zwalnia jednak Sądu od orzekania, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce, a jeśli tak to czy miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też naruszenie to nie miało charakteru rażącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2013 r., I OSK 797/13, postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12 publik. LEX ). Użycie ww. art. 149 § 1a ppsa, zwrotu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie, z analizy tego przepisu wynika, zdaniem Sądu, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został już wydany.

Zdaniem składu orzekającego, rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w pełni przywołane poglądy czyniąc je własnym stanowiskiem w sprawie (vide: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., w sprawie sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., w sprawie sygn. akt II OSK 468/13 oraz wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., w sprawie sygn. akt II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., w sprawie sygn. akt II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 r., w sprawie sygn. akt: II SAB/Sz 34/13).

Powracając na grunt zawisłej sprawy wskazać należy, że z akt sprawy wynika następujący przebieg postępowania. W dniu [...] kwietnia 2015 r. został złożony wniosek o przyznanie odszkodowania za wyżej opisaną nieruchomość. W dniu [...] lipca 2015 r. organ zażądał akt własnościowych przedmiotowej nieruchomości z własnej jednostki organizacyjnej. Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Prezydent [...] zawiesił postępowanie do czasu ustalenia następców prawnych po zmarłych B.S. i I.O.. Następnie Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] podjął zawieszone postępowanie. Decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] umarzono jako bezprzedmiotowe postępowanie z wniosku z dnia [...] kwietnia 2015 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość o pow. [...] m2 położoną w W. przy ul. [...], oznaczoną hip. jako " [...]" dz. b. Powodem wydania tej decyzji było występowanie w obiegu prawnym decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego W. w W. z dnia [...] listopada 1984 r. o ustaleniu na rzecz E.K., R.K., I.O., B.S., A.K., T.K. i T.C. odszkodowania za działkę budowlaną o pow. [...] m2 położoną przy dawnej ul. [...], oznaczoną hip. jako " [...]" dz. b

Zdaniem sądu, indywidualnej ocenie podlega zaangażowanie organu polegające na zapoznaniu się z zebranym materiałem wyjaśniającym, analizie tego materiału, rozważeniu twierdzeń stron, rozstrzyganiu o ewentualnej potrzebie uzupełniania materiału oraz podjęciu decyzji kończącej postępowanie. Wobec powyższego, mając na uwadze wyżej opisany przebieg postępowania w sprawie, Sąd stwierdził, że bezczynność Prezydenta [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, mimo daty złożenia wniosku o przyznanie odszkodowania oraz daty wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 120 oraz art. 149 § 1a, art. 161 § 1 pkt 3 ppsa orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 §2 ppsa.