Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędziowie NSA Irena Kamińska del.WSA Maria Werpachowska (spr.) Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 marca 2008 r. sygn. akt III SA/Kr 1034/06 w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Krakowie z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego na remont lokalu uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 11 marca 2008 r. sygn. akt III SA/Kr 1034/06 oddalił skargę K. C. na decyzję Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Krakowie

z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont lokalu.

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.

Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Nowym Targu, po rozpatrzeniu oświadczenia mieszkaniowego K. C. z dnia [...] stycznia 2006 r. decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2006r. odmówił K. C. przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za 2006 r. W uzasadnieniu stwierdził, że zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy

z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego przysługuje jedynie strażakowi będącemu w służbie czynnej. Wskazał, że ustawa nie przewiduje w ramach zaopatrzenia emerytalnego uprawnień do równoważnika za brak i remont lokalu.

W odwołaniu od powyższej decyzji K. C. podniósł, że art. 29 ustawy

o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, znajduje zastosowanie wobec emerytów PSP.

Małopolski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Krakowie decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego PSP w Nowym Targu.

W uzasadnieniu stwierdził, że stosownie do art. 29 i 30 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz. U.

z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.) funkcjonariusze zwolnieni ze służby mają prawo do lokalu mieszkalnego i do pomocy na budowę domu. K. C. posiada własny lokal, dlatego nie spełnia warunków aby otrzymać wymienione świadczenia. Ustawa emerytalna nie mówi wprost o świadczeniach związanych z równoważnikami za brak czy remont lokalu. Wskazuje tylko, że do mieszkań tych stosuje się przepisy jak dla funkcjonariuszy. Podał, że znowelizowana w 2005 r. ustawa o PSP jasno określa,

że równoważnik za remont lub brak lokalu przysługuje strażakowi w służbie stałej

i przygotowawczej. Wnioskodawca nie jest od [...] sierpnia 1992 r. funkcjonariuszem

w służbie stałej ani też w przygotowawczej, a więc z uwagi na okoliczność, iż przeszedł na zaopatrzenie emerytalne, nie spełnia warunków do otrzymania wymienionego równoważnika. Organ podkreślił, że art. 29 ustawy emerytalnej dotyczy prawa emerytowanych strażaków do lokalu mieszkalnego, a nie do równoważnika za remont. Uprawnienia "mieszkaniowe" dla emerytów tzw. policyjnych określa przepis art. 2 pkt. 2 lit. c. wyżej wymienionej ustawy, a przepis art. 29 i 30 tej ustawy wskazuje jedynie na sposób ich realizacji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. C. wnosząc o uchylenie decyzji Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Krakowie z dnia [...] lipca 2006 r. zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r.

o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy PSP oraz § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 listopada 2005 r. w sprawie trybu przyznawania strażakowi Państwowej Straży Pożarnej równoważników pieniężnych za remont albo za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 241, poz. 2033). Podniósł,

że gdyby ustawodawca nie chciał przyznać równoważnika za remont lokalu emerytom

i rencistom Państwowej Straży Pożarnej, to nie umieściłby ich w oświadczeniu zawartym w załączniku do rozporządzenia. Powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietna 2003 r. sygn. akt.

I SA 2246/01, z którego uzasadnienia zdaniem skarżącego wynika, iż emerytom

i rencistom Państwowej Straży Pożarnej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego,

a także prawo do świadczeń związanych z tym lokalem.

W odpowiedzi na skargę Małopolski Komendant Wojewódzkiej Straży Pożarnej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo wskazał, że zgodnie

z art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy do mieszkań funkcjonariuszy zwolnionych ze służby należy odpowiednio stosować przepisy jak dla funkcjonariuszy. Odpowiednie stosowanie nie oznacza jednak, iż w stosunku do strażaków - emerytów należy wprost stosować zapisy ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Odnosząc się do cytowanego przez skarżącego wyroku NSA Komendant Wojewódzki stwierdził, iż przedmiotowe orzeczenie dotyczy stanu prawnego sprzed nowelizacji ustawy o Państwowej Straży Pożarnej z dnia 6 maja 2005 r. (Dz. U. Nr 100, poz. 836) i nie uwzględnia obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 listopada 2005 r. w sprawie przyznawania strażakowi Państwowej Straży Pożarnej równoważnika pieniężnego za remont albo za brak lokalu.

Postanowieniem z dnia 29 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dopuścił do udziału w niniejszym postępowaniu Związek Emerytów

i Rencistów Pożarnictwa Rzeczypospolitej Polskiej, który w piśmie z dnia [...] marca 2008 r. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając błędną wykładnię art. 29 ust. 1 ustawy

emerytalnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając wyrokiem z dnia

11 marca 2008 r. skargę K. C. w uzasadnieniu stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w rozumieniu art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Sądu organ prawidłowo zastosował obowiązujące przepisy i odmówił skarżącemu prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu, brak bowiem podstaw prawnych do przyznania emerytowanemu funkcjonariuszowi straży pożarnej tego rodzaju świadczenia.

Z obowiązujących przepisów wynika, że inny jest zakres świadczeń przewidziany ustawą z 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jednolity Dz. U.

z 2006 r., Nr 96, poz. 667 ze zm.), inny natomiast jest zakres świadczeń przewidziany dla emerytowanych funkcjonariuszy ustawą z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej

i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 67

ze zm.). Pierwsza z tych regulacji prawnych, dotycząca funkcjonariuszy w służbie czynnej (mianowanych na stałe lub także strażakom w służbie przygotowawczej) przewiduje, że funkcjonariuszom tym przysługują 4 rodzaje świadczeń: prawo do lokalu mieszkalnego (art. 74 ust. 1 ustawy), prawo do równoważnika za remont (art. 77 ust. 1 ustawy), prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego (art. 78 ust. 1 ustawy) oraz pomoc finansowa na uzyskanie lokalu (art. 80 ust. 1 ustawy).

Sąd stwierdził, że w sprawie skarżącego przepisy te nie znajdują zastosowania, albowiem K. C. jest emerytowanym funkcjonariuszem Państwowej Straży Pożarnej. W tym przypadku znajdują zastosowanie - na zasadzie lex specialis - przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. Z art. 2 pkt 2 litera c tej ustawy wyraźnie wynika, że uprawnienia emerytowanego funkcjonariusza zostały ograniczone w porównaniu z funkcjonariuszem pozostającym

w czynnej służbie. Przewidziano tylko dwa rodzaje pomocy mieszkaniowej - prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. Ustawodawca nie przewidział zatem wobec emerytów dwóch pozostałych, wynikających z ustawy o Państwowej Straży Pożarnej uprawnień, to jest uprawnienia do równoważnika za remont lokalu, ani do równoważnika za brak lokalu. Wniosek ten potwierdza też treść art. 29 oraz art. 30 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r.

W art. 29 jest bowiem mowa o pierwszym z przyznanych emerytom uprawnień, to jest prawie do lokalu mieszkalnego (art. 2 ust. 2 litera c), w art. 30 natomiast o drugim z tych uprawnień, tj. pomocy w budownictwie mieszkaniowym (art. 2 pkt 2 litera c). W ustawie tej nie ma w ogóle mowy o pozostałych dwóch formach pomocy mieszkaniowej,

tj. o równoważnikach za remont lub brak lokalu.

Odnosząc się do powoływanych przez skarżącego argumentów dotyczących treści załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji

z 18 listopada 2005r. w sprawie trybu przyznawania strażakowi Państwowej Straży Pożarnej równoważników pieniężnych za remont albo za brak lokalu mieszkalnego, Sąd stwierdził, że nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Rozporządzenie to jest aktem wykonawczym do ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, która nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem podstawą prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej

i Służby Więziennej oraz ich rodzin. Nadto, wymienienie w tym rozporządzeniu emerytów stanowi wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej, ustawa ta nie dotyczy bowiem funkcjonariuszy emerytowanych.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia

11 marca 2008 r. sygn. akt III SA/Kr 1034/06 skargę kasacyjną sporządzoną przez radcę prawnego wniósł K. C. Zaskarżając wyrok wniósł o jego uchylenie w całości.

Powołując się na art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

1. naruszenie prawa materialnego, tj. błędną wykładnię art. 29 ust. 1 ustawy

z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. (...) PSP (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.),

2. naruszenie § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji

z dnia 18 listopada 2005 r. w sprawie trybu przyznawania strażakowi PSP równoważnika pieniężnego ze remont albo za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 241, poz. 2033),

3. naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, która dotyczyła sprawy już rozstrzygniętej decyzją ostateczną.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania wskazując jednocześnie, że K. C. jest emerytowanym funkcjonariuszem pożarnictwa z ponad [...]-letnim stażem służby. Przeszedł on na emeryturę w 1992 r. i od stycznia 1993 r. pobierał równoważnik pieniężny za remont lokalu. Po wejściu w życie w 1994 r. ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, ABW (...) PSP, nadal otrzymywał ten dodatek ustalony w drodze decyzji administracyjnej. Podstawą prawną do przyznania dodatku był art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Skarżący kasacyjnie zgodził się z twierdzeniem Sądu, że w ustawie emerytalnej zawarto jedynie dwa rodzaje uprawnień tj. prawo do lokalu oraz prawo do pomocy mieszkaniowej, jednakże zdaniem strony z przyznaniem prawa do lokalu mieszkalnego nierozerwalnie związane są również prawa do równoważników mieszkaniowych, jako prawa pochodne od prawa do lokalu.

Ustawodawca nakazał w art. 29 ust. 1 cyt. ustawy emerytalnej odpowiednie stosowanie w stosunku do emerytów przepisów dotyczących funkcjonariuszy. Stanowi to jeden z przejawów dobrej techniki legislacyjnej, która nie wymaga powielania tych samych zapisów w różnych aktach prawnych. Organy stosujące prawo powinny

w ramach wykładni przepisów dokonać właściwej ich interpretacji. Zdaniem skarżącego wykładnia ta została dokonana błędnie, zawężająco interpretując cyt. przepis ustawy emerytalnej w związku z właściwymi przepisami ustawy o PSP.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej skoro strażak posiada prawo do lokalu,

to posiada również prawo do równoważników mieszkaniowych, a jeżeli ustawodawca nakazał odpowiednie stosowanie przepisów dot. funkcjonariuszy, to strażakom

emerytom również należy się równoważnik pieniężny za remont lokalu. Skarżący powołał się przy tym na wyrok NSA o sygn. akt III RN 69/02.

W dalszej części uzasadnienia kasator, powołując § 2 rozporządzenia MSWiA

w sprawie przyznawania równoważników mieszkaniowych, nie zgodził się z twierdzeniem Sądu, że Minister przekroczył swoje uprawnienia zawarte w delegacji ustawowej albowiem podstawą prawną rozstrzygnięcia jest ustawa emerytalna

a nie ustawa o PSP, która ma zastosowanie jedynie w stosunku do funkcjonariuszy. Ustawodawca nakazał odpowiednie stosowanie ustawy o PSP w stosunku do funkcjonariuszy-emerytów dlatego, zdaniem skarżącego, zarzut Sądu w tym zakresie jest błędny.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 kpa skarżący kasacyjnie podniósł, że zaskarżona decyzja dotyczy sprawy już rozstrzygniętej decyzją ostateczną, gdyż K. C. od 1993 r. otrzymywał decyzje o przyznaniu równoważnika pieniężnego za remont lokalu.

Małopolski Zarząd Wojewódzki Związku Emerytów i Rencistów RP w Krakowie

w piśmie z dnia 2 lipca 2008 r. przedstawiając swoje stanowisko poparł skargę wniesioną przez K. C. i wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz decyzji organu I i II instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego ustawodawca wymienił enumeratywnie w art. 183 § 2 pkt 1- 6 P.p.s.a. W niniejszej sprawie zaistniała przesłanka nieważności postępowania określona w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a., zgodnie

z którym nieważność postępowania zachodzi, jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. Powyższe skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku bez względu na przywołane w skardze kasacyjnej podstawy.

Z akt sprawy wynika, że Małopolski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej skorzystał z uprawnienia przewidzianego w art. 34 P.p.s.a. i ustanowił profesjonalnego pełnomocnika do działania przed sądem w sprawie ze skargi K. C. (karta nr 12 akt postępowania sądowego). W postępowaniu sądowoadministracyjnym organ reprezentowany był przez radcę prawnego A. S. Zgodnie z art. 91 § 2 P.p.s.a., o posiedzeniach jawnych zawiadamia

się strony na piśmie. Udzielenie pełnomocnictwa, o którym mowa wyżej, i dołączenie go do akt sprawy przy pierwszej czynności procesowej rodzi ten skutek, że wszystkie pisma procesowe doręcza się od tej chwili ustanowionemu pełnomocnikowi. Jednoznacznie wypowiada się w tym zakresie art. 67 § 5 P.p.s.a, stanowiąc, że jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom.

Sąd I instancji zawiadamiając po raz pierwszy o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 17 kwietnia 2007 r. prawidłowo zawiadomił strony postępowania sądowoadministracyjnego, tj. skarżącego oraz pełnomocnika organu. Z uwagi na zgłoszony dzień przed posiedzeniem wniosek Małopolskiego Zarządu Wojewódzkiego Związku Emerytów i Rencistów Pożarnictwa Rzeczypospolitej Polskiej w Krakowie

o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika, Sąd na rozprawie zobowiązał Prezesa Zarządu Wojewódzkiego Związku do przedłożenia dokumentów, z których wynikało będzie umocowanie do działania w imieniu wnioskodawcy i rozprawę odroczył. Po dopuszczeniu do udziału w postępowaniu Związku Emerytów i Rencistów Pożarnictwa Rzeczypospolitej Polskiej, o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 11 marca 2008 r. Sąd I instancji zawiadomił skarżącego - K. C., organ - Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej oraz Małopolski Zarząd Wojewódzki Związku Emerytów i Rencistów Pożarnictwa RP w Krakowie. Nie zawiadomił natomiast o terminie posiedzenia pełnomocnika organu - radcę prawnego A. S.

Z tego względu - wbrew zapisom protokołu rozprawy z dnia 11 marca 2008 r. - stwierdzić należy, że Małopolski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej nie został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy. Obowiązkiem Sądu I instancji było w takiej sytuacji odroczenie rozprawy, tymczasem Sąd rozprawę przeprowadził

i wydał wyrok pomimo braku zawiadomienia strony postępowania o terminie posiedzenia. Wyrok wydany został zatem z naruszeniem art. 91 § 2 i art. 109 P.p.s.a.

Wskutek niewłaściwego zawiadomienia organu o terminie rozprawy pełnomocnik Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Krakowie nie mógł stawić się w Sądzie. Z tego powodu nie mógł brać czynnego udziału

w postępowaniu sądowym poprzedzającym wydanie wyroku, co w konsekwencji doprowadziło do tego, że strona pozbawiona została możności obrony swych praw.

Podkreślenia wymaga przy tym, że zaistnienie przesłanki określonej

w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. nie jest uzależnione od wyniku postępowania. Nie ma zatem znaczenia, że rozpoznanie sprawy zakończyło się przed Sądem I instancji korzystnym dla organu rozstrzygnięciem.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa jednocześnie, że Sąd I instancji dopuścił do działania w postępowaniu sądowym za uczestnika postępowania, czyli za Związek Emerytów i Rencistów Pożarnictwa RP B. K. Wskazania wymaga,

że Prezes B. K. upoważniony został do reprezentowania Związku przez Zarząd Wojewódzki Związku Emerytów i Rencistów Pożarnictwa RP w Krakowie (karta numer 25 akt sądowych), a nie przez Zarząd Główny Związku Emerytów i Rencistów Pożarnictwa RP, któremu przysługuje prawo reprezentowania Związku na zewnątrz

i działania w jego imieniu. Do aktywnego udziału w postępowaniu Sąd dopuścił również radcę prawnego S. D., pomimo, że w aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa do działania w imieniu uczestnika postępowania (upoważnienie do udzielania porad fachowych nie stanowi pełnomocnictwa do działania w postępowaniu sądowym).

Sąd I instancji błędnie przyjmuje, że Związek Emerytów i Rencistów Pożarnictwa Rzeczypospolitej Polskiej, który dopuszczony został do udziału w postępowaniu na mocy postanowienia Sądu z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 1034/06

i Małopolski Zarząd Wojewódzki Związku Emerytów i Rencistów Pożarnictwa RP

w Krakowie, który brał czynny udział w postępowaniu, to jeden i ten sam podmiot. Podkreślenia wymaga, że osobowość prawną posiada nie tylko stowarzyszenie - Związek Emerytów i Rencistów Pożarnictwa Rzeczypospolitej Polskiej (art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 ze zm.)), ale również, zgodnie z § 1 ust. 2 Statutu Związku Emerytów

i Rencistów Pożarnictwa Rzeczypospolitej Polskiej, osobowość prawną posiadają Zarząd Główny, a także zarządy wojewódzkie i koła Związku za zgodą Zarządu Głównego (art. 17 ust. 1a ustawy Prawo o stowarzyszeniach).

W konsekwencji stwierdzić należy, że dopuszczony postanowieniem z dnia 29 października 2007 r. do udziału w postępowaniu Związek Emerytów i Rencistów Pożarnictwa Rzeczypospolitej Polskiej nie brał udziału w postępowaniu w sprawie

ze skargi K. C. Nie został bowiem zawiadomiony o terminie rozprawy, po przeprowadzeniu której wydany został zaskarżony wyrok. Również zatem w odniesieniu do tej strony postępowania zaszła przesłanka określona w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zwraca przy tym uwagę, że wniosek z dnia

16 marca 2007 r. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym w sprawie

ze skargi K. C. zgłosił Małopolski Zarząd Wojewódzki Związku Emerytów i Rencistów Pożarnictwa RP w Krakowie. Wobec powyższego ustalenia wymagało przede wszystkim, czy wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu Małopolski Zarząd Wojewódzki Związku Emerytów i Rencistów Pożarnictwa RP złożył we własnym imieniu, czy też wniosek złożony został w imieniu Związku Emerytów

i Rencistów Pożarnictwa Rzeczypospolitej Polskiej, a w takim wypadku, czy B. K. posiada umocowanie do działania przed Sądem w imieniu Związku Emerytów

i Rencistów Pożarnictwa RP. Zależnie od poczynionych ustaleń treść postanowienia

po rozpoznaniu wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym powinna wyraźnie wskazywać podmiot dopuszczony do udziału i ten podmiot należy traktować jak uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego.

Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.