Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska- Górnikiewicz Sędziowie sędzia NSA Krystyna Borkowska sędzia del. NSA Anna Żak (spr.) Protokolant Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. i D. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 78/08 w sprawie ze skargi J. S na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji oddala skargę kasacyjną.

II OSK 82/09

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2008r. w sprawie VII SA/Wa 78/08, po rozpoznaniu skargi J. S., uchylił postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007r. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji.

Sąd wskazał, że Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007r. na podstawie art. 159 § 1 i 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k,p.a. wstrzymał z urzędu wykonanie decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania J. S. pozwolenia na budowę - dokończenie budowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] w M. Organ w uzasadnieniu tego postanowienia wyjaśnił, że wniosek o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności w/w decyzji, wnieśli M. i D. M. W dniu [...] stycznia 2007r. Wojewoda [...] wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004r. Następnie po ustaleniu, że wnioskującym nie przysługuje przymiot strony niezbędny dla skutecznego prawnie żądania wszczęcia postępowania nadzorczego, organ ten decyzją z dnia [...] lutego 2007r. umorzył wszczęte postępowanie, a w dniu [...] lutego 2007r. wszczął postępowanie nieważnościowe z urzędu. W postępowaniu tym ustalił, że budowa budynku na działce nr [...] została rozpoczęta przed wydaniem przez Starostę [...] w dniu [...] listopada 2004r. decyzji o pozwoleniu na budowę - dokończenie inwestycji. Jak wynika z opinii technicznej z dnia [...] października 2004r. budynek został wykonany w stanie surowym otwartym. W tej sytuacji zdaniem organu inwestor winien uzyskać pozwolenie na wznowienie robót budowlanych wydane przez właściwy organ nadzoru budowlanego. Organ uznał więc, że zachodzi prawdopodobieństwo, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004r. o pozwoleniu na budowę jest dotknięta wadą wymienioną w art. 156 §1 pkt 1 k.p.a. i dlatego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007r. orzekł o wstrzymaniu wykonania tej decyzji w oparciu o at.159 par.1 i2 w zw. z art.156 par.1 k.p.a.

Po rozpatrzeniu zażalenia J. S. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007r. uchylił w/w postanowienie z dnia [...] kwietnia 2007r. stwierdzając, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zostało zakończone odmową stwierdzenia jej nieważności, co oznacza, że skarżone postanowienie przestało wywoływać skutki prawne.

Skargę na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli M. i D. M. zarzucając organowi naruszenie art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. Podnieśli, że inwestycja objęta decyzją z dnia 25 listopada 2004r. nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, więc błędne są ustalenia organu, że brak jest podstaw do wstrzymania jej wykonania na podstawie art. 159 § 1 k.p.a.

W związku z w/w skargą Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2007r., na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił własne postanowienie z dnia [...] sierpnia 2007r. i utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2007r.

W uzasadnieniu organ podał, że po ponownej analizie sprawy należy uznać, iż istnieje znaczne prawdopodobieństwo, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004r., wydana w sprawie pozwolenia na budowę zapadła w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego w dacie jej podejmowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru objętego inwestycją.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł J. S. zarzucając m.in. naruszenie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i art. 159 § 1 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie w sytuacji braku skargi uprawnionego podmiotu, co uniemożliwia zastosowanie trybu samokontroli wydanego przez organ postanowienia. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż w postępowaniu dotyczącym przedmiotowej decyzji Wojewoda [...] umorzył postępowanie nadzorcze wszczęte na wniosek D. i M. M. (decyzja [...] z dnia [...] lutego 2007r.) uzasadniając to brakiem przymiotu strony po stronie wnioskodawców. Skoro organy uznały, że D. i M. M. nie mają przymiotu strony, to organ nie mógł skorzystać z instytucji przewidzianej w art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umożliwiającej samokontrolę wydanego rozstrzygnięcia, ale uwarunkowanej wniesieniem prawnie skutecznej skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za uzasadnioną

i uchylił zaskarżone postanowienie uznając, że zostało wydane z naruszeniem art. 7, 77 kpa w zw. z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołując treść art. 54 § 3 w/w ustawy Sąd wskazał, że przepis ten stanowi samodzielne upoważnienie organu administracji publicznej do weryfikacji własnego rozstrzygnięcia, a warunkiem skorzystania z uprawnień do samokontroli jest uwzględnienie skargi w całości, a więc uznanie za uzasadnione zarówno zarzutów i wniosków skargi jak i wskazanej w niej podstawy prawnej, co znaczy, że podejmując rozstrzygnięcie w tym trybie organ jest związany treścią żądania skarżącego i nie ma możliwości wybiórczego uwzględnienia skargi. Jeżeli organ nie podziela niektórych zarzutów, kwestionuje przedstawioną w skardze podstawę lub ocenę prawną naruszeń, to nie może wydać rozstrzygnięcia w oparciu o przepis art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z treścią art. 50 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2004r. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma w tym interes prawny, oraz prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a więc osobą, która ma uprawnienie do skutecznego wniesienia skargi jest ten kto wykaże, że istnieje związek między strefą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością czyli ten kto działa bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd I instancji uznał, że po wpłynięciu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie z dnia [...] sierpnia 2007r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego chcąc skorzystać z instytucji autokontroli przewidzianej w art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi miał obowiązek ustalić, czy wnosząc skargę M. i D. M. mają interes prawny w rozumieniu powoływanego art. 50 do skutecznego jej wniesienia, gdyż tylko w przypadku skutecznej prawnie skargi organ może skorzystać z uprawnienia określonego w art. 54 § 3 ustawy.

Organ nie wypełnił tego obowiązku, co jest istotne tym bardziej, że Wojewoda [...] na etapie wniosku małż. M. uznał, że nie mają oni interesu prawnego do wszczęcia postępowania nadzorczego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c uchylił zaskarżone postanowienie wskazując, że przy ponownym rozstrzyganiu sprawy organ winien uwzględnić powyższe uwagi i ustalenia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli M. i D. M. Zaskarżając wyrok w całości zarzucili:

- naruszenie: prawa procesowego tj. art. 175 ust.1 Konstytucji R.P, art. 145 §1 ust.1 pkt lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wadliwe zastosowanie i art. 54 § 3 ustawy oraz art. 50 §1 i 134 § 1 tej ustawy poprzez nieprawidłową wykładnię, a tych dwóch ostatnich przepisów poprzez odmowę zastosowania, co przejawiało się odmową dokonania oceny, że skarżący małż. M. byli uprawnieni do wniesienia skargi do Sądu Administracyjnego, w sytuacji gdy organ administracji publicznej doręczył im swoje orzeczenia wydane w II instancji, a tym samym uznał za stronę postępowania,

- naruszenie art. 109 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez rozpoznanie sprawy, mimo że pełnomocnik nie mógł znaleźć zastępcy, o czym Sąd informowano, a w tym samym terminie sprawę o sygn. akt VII SA /Wa 77/08 bez przeszkód z tej przyczyny odroczono,

- naruszenie art. 161 § 1 pkt 3 i 58 § 1 pkt 4 w/w ustawy poprzez pominięcie, że sprawa ze skargi małż. M. jest w toku między tymi samymi stronami i skarga w sprawie niniejszej powinna być odrzucona.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i odrzucenie skargi ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że Sąd I instancji nieprawidłowo uznał, że

organ administracji publicznej uwzględniając skargę powinien dokonać oceny czy wnoszący skargę, w wyniku której uchylono niekorzystne dla skarżących decyzję, mają legitymację do wniesienia skargi, ponieważ organ takiej oceny dokonał po pierwsze doręczając skarżącym postanowienia II instancji, na które mogli oni wnieść skargę , po drugie z tej przyczyny, że organ uwzględniając skargę i wydając orzeczenie w trybie "samokontroli" z mocy tej decyzji uznał legitymację skarżących. Na mocy wskazanych w art. 54 § 3, art. 50 § 1 i art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd miał obowiązek samodzielnie dokonać takiej oceny. Odmowa dokonania takiej oceny jest unikiem , który można rozpatrywać jako naruszenie prawa do sądu. Ponadto postępowanie z tej skargi nigdy nie zostało umorzone wbrew art. 161 §1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tym samym sprawa sądowoadministracyjna jest w toku w warunkach wskazanych w art 58 § 1 w/w ustawy. Obowiązek umorzenia postępowania sądowo - administracyjnego w razie wydania orzeczenia w ramach samokontroli potwierdza stanowisko piśmiennictwa. Nie mógł więc w tych warunkach orzekać Sąd w sprawie ze skargi na orzeczenie wydane w trybie samokontroli, gdy skarga na postanowienie, które te ostatnie uchylało nie została prawomocnie zakończona. W istocie jest to ciągle ta sama sprawa sądowoadmistracyjna z obu wniesionych w sprawie skarg.

Błędne jest też zapatrywanie Sądu I instancji, że odmienna ocena prawna niż zawarta w skardze na decyzję uchylaną w trybie samokontroli wyklucza uchylenie w ramach art. 54 § 3 p.p.s.a. Zapatrywanie to pozostaje w sprzeczności ze stanowiskiem literatury, gdzie wskazuje się że organ administracji dokonuje " autokontroli zaskarżonej decyzji niejako w zastępstwie sądu administracyjnego", a wiec w zakresie zgodności z prawem (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy, tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Oceniając we wskazanych granicach wniesioną skargę kasacyjną stwierdzić należy, że stawiane w niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

Skarga kasacyjna została w pierwszej kolejności oparta na zarzucie naruszenia przez Sąd I instancji art. 175 ust.1 Konstytucji RP, art.145 par.1 ust.1 pkt.c poprzez wadliwe zastosowanie, art.54 § 3 p.p.s.a przez nieprawidłową wykładnię oraz naruszeniu art. 50 § 1 i art.134 § 1 p.p.s.a przez odmowę ich zastosowania.

Stosownie do brzmienia art.54 § 3 p.p.s.a "organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy". Przepis ten daje organowi administracji możliwość dokonania autokontroli aktu, który został zaskarżony do sądu administracyjnego. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych a także doktrynie warunkiem, jaki winien organ spełnić przy wydawaniu aktu w ramach autokontroli, to uwzględnienie skargi w całości.

Uchylając postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego - wydane w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. - Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż wydane ono zostało z naruszeniem wymienionego wyżej przepisu oraz przepisu art. 50 p.p.s.a., ponieważ organ rozpoznając skargę małż. M. miał obowiązek ustalić, czy wnoszący skargę mają interes prawny w rozumieniu art.50 p.p.s.a, gdyż tylko w tym przypadku organ mógł skorzystać z uprawnienia określonego w art. 54 § 3 p.p.s.a.

Sąd I instancji podkreślił, że było to w sprawie istotne, ponieważ Wojewoda [...] rozpoznając wcześniej wniosek małż. M. o stwierdzenie nieważności przedmiotowego postanowienia uznał, że nie mają oni interesu prawnego do wszczęcia tego postępowania. Pogląd ten zakwestionowany został przez wnoszącego skargę kasacyjną. Zdaniem autora skargi kasacyjnej organ uwzględniając skargę w trybie autokontroli, tym samym uznał legitymację skarżących tj. uznał, ze mają w sprawie przymiot strony. Sąd I instancji miał obowiązek samodzielnie dokonać tej oceny a jej odmowa jest naruszeniem prawa do sądu.

Pogląd skarżącego kasacyjnie, co do zasady uznać należy za słuszny, jednak w okolicznościach tej sprawy, uznanie przez organ odwoławczy, że skarżący mają przymiot strony i legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego budzi wątpliwości, których organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie usunął, nie dokonując w tym przedmiocie żadnych ustaleń, co uniemożliwiło Sądowi I instancji dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji.

Uprawnienia organu dokonującego autokontroli stanowią samodzielna podstawę postępowania prowadzonego przez organ w ramach tej procedury, jak również stosowania różnych form rozstrzygnięć uwzględniających skargę. Autokontrola zaskarżonej decyzji (postanowienia) przez organ administracji, który ją wydał stanowi nowe, samodzielne upoważnienie organu publicznej do weryfikacji własnej decyzji wiążące sie wyłącznie z zaskarżeniem tej decyzji do sądu administracyjnego.(T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Postępowanie..., s.221). Podobne stanowisko zajmuje J.P Tarno (J.P.Tarno Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz s.162 ). Przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. stanowi zatem samodzielną podstawę postępowania prowadzonego w ramach autokontroli. Jeśli wobec tego w ramach tej procedury organ administracji publicznej rozważa możliwość uwzględnienia skargi, to kryteria tej oceny powinny odpowiadać kryteriom stosowanym przez sąd administracyjny, czyli kontrola działalności administracyjnej powinna odbywać się wyłącznie pod względem jej zgodności z prawem (por. B.Dauter, B. Gruszczyński, A.Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz str.148) Tak więc, organ administracji publicznej wydając rozstrzygnięcie w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a, nie jest zwolniony od dokonania oceny, czy wnoszący skargę do sądu administracyjnego mają w sprawie przymiot strony. Tylko w przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie i przy uznaniu żądań skargi za zasadne, organ może korzystać z regulacji zawartej w art. 54 § 3 p.p.s.a, w przeciwnym razie organ winien zrezygnować z wydania rozstrzygnięcia w trybie autokontroli i przekazać skargę do rozpoznania sądowi.

Jak wyżej to zasygnalizowano, okoliczności niniejszej sprawy są tego rodzaju, że konieczne było odniesienie się przez organ, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia [...] października 2007r. wydanego w trybie art.54 § 3 p.p.s.a, dlaczego uznał, iż małż. M. mają w niniejszej sprawie przymiot strony. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że w dniu [...] września 2006r. M. i D. M. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2004r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. S. pozwolenia na dokończenie budowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] w M. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2007r. Wojewoda [...] na podstawie art.105 § 1 k.p.a umorzył postępowanie wszczęte w/w wnioskiem stwierdzając w uzasadnieniu tej decyzji, iż małż. M. nie mają przymiotu strony w tym postępowaniu z uwagi na brak przesłanek z art. 28 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane tj. ich nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania "projektowanego obiektu". Równocześnie organ stwierdził, że konieczne jest wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji z dnia [...] listopada 2004r.

W tej sytuacji zasadność rozpoznania w mniejszej sprawie w trybie art.54 § 3 p.p.s.a. skargi M., którym wcześniej odmówiono przymiotu strony w postępowaniu dot, stwierdzenia nieważności tej samej decyzji z dnia [...] listopada 2004.r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, budzi uzasadnione wątpliwości. Wątpliwości tych nie mógł usunąć Sąd I instancji, ponieważ wymagałby to dokonania własnych ustaleń faktycznych. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwrócono uwagę, że sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny jest kształtowany w oparciu o materiał faktyczny i dowodowy, który legł u podstaw wydania zaskarżonego aktu administracyjnego i znajduje się w nadesłanych przez organ aktach sprawy. Zadaniem sądu administracyjnego jest ustalenie, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym i znajdujący się w przedstawionych sądowi aktach sprawy materiał dowodowy jest pełny, czy został prawidłowo oceniony i czy jest wystarczający do wydania aktu administracyjnego. Słusznie zatem Sąd I instancji uchylił zaskarżone postanowienie wskazując, że aby skorzystać z instytucji autokontroli przewidzianej w art. 54 § 3 p.p.s.a organ powinien w niniejszej sprawie ustalić, czy wnoszący skargę M. i D. M. mają interes prawny do skutecznego jej wniesienia. Tak więc, organ był zobowiązany wyjaśnić, czy małż. M. posiadają przymiot strony w postępowaniu administracyjnym. Konsekwencją posiadania przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym jest posiadanie tego przymiotu w postępowaniu sądowoadministracyjnym (o ile w międzyczasie nie zaszły zmiany powodujące utratę interesu prawnego) a tym samym wynikające z art. 50 p.p.s.a uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z powyższych względów za niezasadny uznać należy podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 175 ust.1 Konstytucji R.P, art. 145 §1 ust.1 pkt lit.c , art. 54 § 3 ustawy oraz art. 50 §1 i 134 § 1 p.p.s.a.

Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 109 p.p.s.a poprzez rozpoznanie sprawy przez Sąd I instancji, mimo że pełnomocnik nie mógł znaleźć zastępcy. Przepis ten stanowi, że rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. Niemożność "znalezienia" przez fachowego pełnomocnika strony zastępcy, aby ten mógł wziąć udział w rozprawie, nie jest przeszkodą, której nie można przezwyciężyć w rozumieniu art.109 p.p.s.a i nieusprawiedliwia odroczenia rozprawy. Jak to wskazał w wyroku z dnia 11 lipca 2008r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt. II OSK 752/07 LEX nr 486053) - konstrukcja przepisu art. 109 p.p.s.a. jak i brzmienie art. 7 p.p.s.a. wyrażającego zasadę szybkości postępowania, wyklucza poddawanie go wykładni rozszerzającej. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni ten pogląd podziela.

Za nieuzasadniony uznać również należy zarzut naruszenia art. 161 § 1 pkt 3 i 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a poprzez pominięcie, że sprawa ze skargi małżonków M. jest w toku między tymi samymi stronami i skarga w niniejszej sprawie powinna być odrzucona. Zgodzić się należy z autorem skargi kasacyjnej, że jeśli aktem wydanym na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. organ uchyli zaskarżone rozstrzygnięcie, to zasadnym jest umorzenie przez Sąd I instancji postępowania sądowego, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w świetle którego sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Niewątpliwie postępowanie sądowe w sprawie ze skargi M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007r. stałoby się bezprzedmiotowe, z uwagi na jej uchylenie w drodze autokontroli, ale jak wynika z informacji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie takie postępowanie przed tym sądem się nie toczy.

Poza tym wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, niniejsza sprawa dotycząca kontroli decyzji wydanej na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. a więc decyzji z dnia [...] października 2007r, nie byłaby tożsama ze sprawą, której przedmiotem byłaby skarga małż. M. na decyzję z dnia [...] sierpnia 2007r. Przepis art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. obliguje sąd administracyjny do odrzucenia skargi tylko wówczas, gdy sprawa ze skargi na dany akt lub czynność wniesione przez skarżącego jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Autor skargi kasacyjnej nie zauważa, że przedmiotem w/w spraw byłoby rozpoznanie skargi na inne rozstrzygnięcie organu administracyjnego, nie zachodziłaby zatem tożsamość sprawy. W tej sytuacji nie ma podstaw do zastosowania art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.

Z powyższych względów, nie znajdując usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz.1270 z późn.zm.) orzekł jak w wyroku.