Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1575/18 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozłożenia na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 października 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1575/18, odrzucił skargę M. R. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2018 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że ww. decyzja została skutecznie doręczona skarżącemu 6 sierpnia 2018 r. Termin do wniesienia skargi – określony w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – upływał zatem 5 września 2018 r. Wobec tego złożenie skargi 11 września 2018 r. oznacza, że skarżący uchybił terminowi do jej wniesienia, co z kolei obligowało Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Zażalenie na to postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA. Ponadto, wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które to koszty nie zostały pokryte w całości ani w części.

Zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 zd. ostatnie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: k.p.a.) poprzez odrzucenie skargi uwagi na wniesienie po upływie terminu do jej wniesienia, w sytuacji gdy decyzja obarczona była istotnym brakiem w postaci braku prawidłowego pouczenia o terminie i sposobie wniesienia skargi do WSA, przez co nie można uznać, że strona wniosła skargę po upływie terminu do jej wniesienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem jest przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. W myśl natomiast art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

W sprawie nie budzi wątpliwości (ani nie jest kwestionowana przez autora zażalenia) zarówno data doręczenia decyzji (6 sierpnia 2018 r. – zob. ZPO decyzji w aktach adm. oraz wydruk śledzenia przesyłki, k. 18 akt sądowych), jak i data wniesienia skargi (11 września 2018 r. – zob. datę na kopercie, k. 13 akt sądowych). Mając więc na uwadze treść przytoczonych wyżej przepisów p.p.s.a., stwierdzić należy, że termin do wniesienia skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 lipca 2018 r. upłynął 5 września 2018 r. Oznacza to, że skarga z 11 września 2018 r. została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawę art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Odnosząc się do argumentów wskazanych w zażaleniu, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nawet gdy w zaskarżonej decyzji brak jest pouczenia, o którym mowa w art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. (lub zawiera błędne pouczenie w tym zakresie), to nie ma to wpływu na bieg terminu do złożenia skargi, a jedynie może być rozważane jako przesłanka przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowoadminisatrcyjnym, która to instytucja procesowa ma zastosowania wyłącznie w sytuacji, gdy do uchybienia terminu bezspornie doszło. W rozpoznawanej sprawie skarżący jednak nie wystąpił z takim wnioskiem w terminie przewidzianym w art. 87 § 1 p.p.s.a. Jedynie na marginesie zauważyć wypada, że znajdująca się w aktach sprawy zaskarżona decyzja zawiera pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach dla pełnomocnika z urzędu nie leży natomiast w kompetencjach Naczelnego Sądu Administracyjnego, a do właściwego w sprawie Sądu I instancji, do którego pełnomocnik skarżącego powinien zwrócić się ze stosownym wnioskiem.