III SA/Wr 285/13 - Wyrok

Data orzeczenia	2013-06-28	
Data wpływu	2013-04-24	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu	
Sędziowie	Bogumiła Kalinowska
Maciej Guziński /przewodniczący/
Marcin Miemiec /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym	
Hasła tematyczne	Ruch drogowy	
Sygn. powiązane	I OSK 2328/13	
Skarżony organ	Komendant Policji	
Treść wyniku	*Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2012 nr 0 poz 270; art. 3 par. 2 pkt 4,; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2012 nr 0 poz 488; par. 3 ust. 1, par. 6, par. 8,; Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu  drogowego
Dz.U. 2012 nr 0 poz 1137; art. 130 ust. 1-4; Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński, Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Marcin Miemiec (sprawozdawca), , Protokolant Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 28 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi D. L. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy usunięcia punktów z ewidencji przyznanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego oddala skargę.	
Uzasadnienie
UZASADNIEINE

Komendant Wojewódzki Policji we W. zwrócił się dnia [...] r. do Prezydenta L. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji D. L. (zwanego dalej skarżącym) do kierowania pojazdem w związku z wielokrotnym naruszeniem przepisów ruchu drogowego.

Skarżący wezwał Komendanta Wojewódzkiego Policji pismem z dnia 31 dnia stycznia 2013 r. do usunięcia naruszenia prawa polegającego jego zdaniem na:

1) nieusunięciu z ewidencji punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, mimo odbycia przez skarżącego 3 szkoleń w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego we W. w dniach 3 czerwca 2011 r., 9 grudnia 2011 r. i 6 lipca 2012 r., a tym samym naruszeniu art. 130 ust. 3 zd. 1 w zw. z art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137, zwane także dalej p.r.d.);

2) nieusunięciu z ewidencji punktów przyznanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego po upływie 1 roku od dnia naruszenia, a tym samym naruszeniu art. 130 ust. 2 jak i 130 ust. 3 zd. 1 w zw. z art. 130 ust. 1 p.r.d.

W odpowiedzi na wezwanie, Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia 19 lutego 2013 r. poinformował skarżącego, że w sprawie nie jest wydawana decyzja administracyjna. Administracyjny tryb odwołania się nie jest więc dopuszczalny. Poinformował skarżącego, że organem właściwym do rozpatrzenia zasadności wniosku o sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdu jest organ uprawniony do wydawania uprawnień do kierowania pojazdami. Organ wskazał skarżącemu, że brak jest podstawy do odjęcia mu 6 punktów z tytułu szkolenia z dnia 6 lipca 2012 r. Skarżący odbył bowiem to szkolenie już po dopuszczeniu się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych oraz podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła 24.

Pismem z dnia 11 marca 2013 r. pełnomocnik skarżącego wezwał Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na:

1) nieusunięciu z ewidencji punktów przyznanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, pomimo odbycia przez skarżącego 3 szkoleń w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego we W. w dniach 3 czerwca 2011 r., 9 grudnia 2011 r. i 6 lipca 2012 r., a tym samym dopuszczenia się naruszenia art. 130 ust. 3 zd. 1 w zw. z art. 130 ust. 1 p.r.d.;

2) nieusunięciu z ewidencji punktów przyznanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego po upływie 1 roku od dnia naruszenia, a tym samym naruszenia art. 130 ust. 2 jak i 130 ust. 3 zd. 1 w zw. z art. 130 ust. 1 p.r.d;

W odpowiedzi na wezwanie, Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia 29 marca 2013 r. poinformował skarżącego, że odnotowanie w ewidencji faktu popełnienia przez skarżącego kolejnego naruszenia, ujawnionego dnia 27 grudnia 2011 r., spowodowało, że ogólna suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu wyniosła 25, przekraczając dopuszczalny limit (15 punktów przypisano na podstawie wpisów ostatecznych, a pozostałe 10 stanowiło wpis tymczasowy do czasu otrzymania informacji o wydaniu przez sąd prawomocnego wyroku). Trzecie z kolei szkolenie, w którym uczestniczył skarżący, odbyło się dopiero w dniu 6 lipca 2012 r., to jest po fakcie dopuszczenia się czynów powodujących przekroczenie limitu 24 punktów. Nie przyniosło zatem zamierzonego skutku w postaci zmniejszenia liczby punktów 6 odnotowanej w ewidencji wcześniej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu Policji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest:

1) art. 130 ust. 3 zd. 1 w zw. z art. 130 ust. 1 p.r.d., w zw. z § 8 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. poz. 488), poprzez ich niezastosowanie i nieusunięcie z ewidencji skarżącego 6 punktów pomimo odbycia szkolenia w dniu 6 lipca 2012 r.;

2) § 8 pkt 4 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w zw. z art. 130 ust. 3 zd. 1 w zw. z art. 130 ust. 1 p.r.d. poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie § 8 pkt 6 rozporządzenia jako sprzecznego z art. 130 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 p.r.d.;

3) art. 130 ust. 2 jak i art. 130 ust. 3 zd. 1 w zw. z art. 130 ust. 1 p.r.d. poprzez ich niezastosowanie i nieusunięcie z ewidencji skarżącego punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego pomimo to, iż w okresie od 1 czerwca 2011 do 13 listopada 2011 r. skarżący nie dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyła 24 punkty,

4) § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w zw. z art. 130 ust. 2 w zw. Z art. 130 ust. 1 i art. 130 ust. 4 ustawy poprzez błędną ich wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie stwierdzając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu powołał się na art. 130 ust. 1 p.r.d., według którego Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do ewidencji. Według art. 130 ust. 2 p.r.d. punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwane są po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty, z zastrzeżeniem art. 140 ust. 1 pkt 3. Zgodnie z art. 130 ust. 3 ustawy kierowca wpisany do ewidencji, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie powoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy.

Według § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. kierowcy wpisanemu do ewidencji po przedstawieniu przez niego zaświadczenia o odbyciu szkolenia lub otrzymaniu tego zaświadczenia od dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego, komendant wojewódzki Policji właściwy dla miejsca zamieszkania ewidencjonowanego zmniejsza liczbę posiadanych punktów o 6, odejmując je według kolejności wpisów, począwszy od wpisu odpowiadającego naruszeniu popełnionemu z datą najwcześniejszą, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6. Zgodnie natomiast z § 8 ust. 6 odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24.

Organ podkreślił, że jednoznaczne brzmienie cytowanych przepisów wykazuje bezzasadność zarzutów skarżącego. Suma wpisanych do ewidencji punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła u skarżącego 24 w wyniku zsumowania punków za wykroczenia z dni: 2 czerwca 2011 r., 23 listopada 2011 r. oraz 27 grudnia 2011 r. Odbycie przez skarżącego szkolenia w dniu 6 lipca 2012 r. nie mogło zatem spowodować zmniejszenia liczby punktów.

Wobec podniesionego przez skarżącego braku możliwości stosowania przepisu § 8 rozporządzenia z uwagi na to, że narusza ono art. 92 Konstytucji RP, organ wskazał, że zagadnienie to było wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki: z dnia 22 marca 2011 r. I OSK 723/11, z dnia 13 października 2011 r. I OSK1721/10, z dnia 10 października 2010 r. I OSK 275/10 oraz z dnia 1 czerwca 2012 r. I OSK 225/12). Sąd stwierdził, że na podstawie art. 92 ust. 1 Konstytucji rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Według tego przepisu upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia, zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Odczytanie treści regulacji ustawowych (przy zastosowaniu wykładni systemowej i funkcjonalnej) prowadzi do wniosku, że kwestionowane rozporządzenie nie jest ani sprzeczne z delegacja ustawową, ani z normami ustawowymi. Paragraf 8 ust. 6 rozporządzenia nie narusza bowiem ani przepisów Konstytucji RP, ani ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wykonując delegację ustawową, rozporządzenie zgodnie z ustawą wyłączyło możliwość zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec kierowcy, który przed rozpoczęciem szkolenia dopuścił się naruszeń na łączną sumę punktów przekraczających 24.

W związku z tym organ stwierdził, że regulacja § 8 ust. 6 rozporządzenia służy realizacji celu unormowań ustawowych, tj. dyscyplinowaniu i wdrażaniu kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganiu wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Inne rozumienie przepisów ustawy i nadanie im takiej treści, jak sugeruje skarżący, że kierowca w drodze odbycia szkolenia mógłby bezwarunkowo zmniejszać liczbę przypisanych punktów, całkowicie niweczyłoby sens prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

Przyjęta przez NSA linia orzecznictwa jest przyjęta przez wojewódzkie sądy administracyjne. Organ powołał przykładowo wyroki WSA: we Wrocławiu (III SA/Wr 398/11) z dnia 5 stycznia 2012 r., w Łodzi (III SA/Łd 486/12) z dnia 2 sierpnia 2012 r., w Krakowie (III SA/Kr 1497/11) z dnia 30 sierpnia 2012 r., w Kielcach (II SA/Ke 515/12) z dnia 20 września 2012 r., w Gliwicach (II SA/G1 406/12) z dnia 3 października 2012 r., w Bydgoszczy (II SA/Bd 774/12) z dnia 17 października 2012 r., w Opolu (II SA/Op 72/12) z dnia 18 października 2012 r.).

Wobec tego, konsekwentnie organ uznał za nieuzasadniony również zarzut naruszenia § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w zw. z art. 130 ust. 2, w zw. z art. 130 ust. 1 i art. 130 ust. 4 ustawy poprzez błędną ich wykładnię, a w konsekwencji przez niewłaściwe zastosowanie § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia jako sprzecznego z przepisem ustawy i przyjęcie, że pomimo iż skarżący w okresie od 1 czerwca 2011 r. - 13 listopada 2012 r. nie dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyła 24.

Organ wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącego, przepisy rozporządzenia zostały zastosowane prawidłowo. Wobec jednoznacznego, niebudzącego wątpliwości brzmienia przepisu § 6 ust. 1 pkt 3, zakres wyłączenia obowiązku naliczonych punktów ograniczony jest nie tylko do punktów ostatecznych, ale obejmuje również punkty podlegające wpisowi tymczasowemu.

Mając to na uwadze organ stwierdził, że nie naruszył prawa. Kierowane przez skarżącego wezwania były zatem bezprzedmiotowe i organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, uchyla taki akt albo stwierdza bezskuteczność czynności. Sąd może także w wyroku uznać uprawnienie bądź obowiązek wynikające z przepisów prawa (art. 146 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. skargę na akt lub czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu, w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mogła dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęcia innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.

Skarżący spełnił te wymogi. Pismem z dnia 31 stycznia 2013 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nieusunięciu z ewidencji punktów przyznanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, pomimo że skarżący odbył 3 szkolenia w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego we W. oraz nieusunięciu z ewidencji punktów przyznanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego po upływie 1 roku od dnia naruszenia przepisów ruchu drogowego. Według skarżącego Komendant Wojewódzki naruszył wskazane przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137, zwane także dalej p.r.d.). Komendant Wojewódzki nie spełnił żądania, a zatem pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 11 marca 2013 r. wezwał go do usunięcia wskazanych naruszeń prawa. Następie, z uwagi na odmowę spełnienia przez organ tych żądań, pełnomocnik skarżącego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na odmowę usunięcia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z ewidencji punktów przyznanych skarżącemu za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Sąd stwierdza, że pismo właściwego organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w sprawie ustalenia liczby punktów karnych należy traktować jako akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Obliczenie punktów przez organy Policji odbywa się w oparciu o delegację ustawową z art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz o przepisy wydanego na podstawie tej delegacji rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. poz. 488, zwane także dalej rozporządzeniem). Zgodnie z art. 130 ust. 1 p.r.d. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia ewidencję prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. Nie budzi wątpliwości, że pismo właściwego Komendanta Wojewódzkiego Policji stanowiące odpowiedź na wniosek o usunięcie, bądź skorygowanie wpisu punktów karnych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest aktem z zakresu administracji publicznej. Dla tej czynności nie jest bowiem przewidziana forma decyzji administracyjnej.

Podstawą prawną kwestionowanych czynności organu są przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz powołanego rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r.

Artykuł 130 p.r.d. w zakresie dotyczącym rozpatrywanej sprawy stanowi:

1. Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji.

2. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty...

3. Kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy.

Przepisy rozporządzenia, na które powołuje się skarżący, stanowią:

§ 6. 1. Organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty przypisane na podstawie wpisu ostatecznego:

3) jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynął rok, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyłaby 24 punkty, a w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy - 20 punktów;

§ 8. 4. Kierowcy wpisanemu do ewidencji po przedstawieniu przez niego zaświadczenia o odbyciu szkolenia lub otrzymaniu tego zaświadczenia od dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego, właściwy dla miejsca zamieszkania ewidencjonowanego komendant wojewódzki Policji zmniejsza o 6 liczbę posiadanych punktów, odejmując je według kolejności wpisów, począwszy od wpisu odpowiadającego naruszeniu popełnionemu z datą najwcześniejszą, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6.

5. Liczba punktów odjętych z tytułu odbytego szkolenia nie może być większa od liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego przed jego odbyciem.

6. Odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24.

7. Kierowca może uczestniczyć w szkoleniu nie częściej niż raz na 6 miesięcy.

Z uwagi na to, że skarżący kwestionuje zgodność z konstytucją przepisów rozporządzenia, a w szczególności przepisu § 8 tego aktu, należy powołać art. 92 ust. 1 Konstytucji, według którego rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Upoważnienie do wydania rozporządzenia zawarte w art. 130 ust. 4 p.r.d. spełnia te wymagania. Według tego przepisu minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia:

1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego;

2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji;

3) program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3;

4) liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia;

5) podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1.

Sąd nie podziela poglądu skarżącego, że kwestionowane rozporządzenie jest sprzeczne z delegacja ustawową. Regulacja zawarta § 8 ust. 6 rozporządzenia oraz w art. 130 p.r.d. jest spójna i jak trafnie przyjął organ, służy realizacji celu analizowanych unormowań ustawowych, czyli motywowaniu kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Takie rozumienie powołanych przepisów jest przyjęte w ustalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym, powołanym przez organ.

Odnosząc się do szczegółowych, ujętych w w 4 punktach zarzutów skargi, Sąd stwierdza:

Ad 1) Organ nie miał kompetencji usunięcia skarżącemu z ewidencji 6 punktów z uwagi na wyraźną dyspozycję § 8 ust. 6 rozporządzenia, według którego odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Skarżący odbył szkolenie w dniu 7 lipca 2012 r., kiedy miał w ewidencji 25 punktów. W tym stanie rzeczy § 8 ust. 4 rozporządzenia nie miał zastosowania do sytuacji skarżącego.

Ad 2) Bezzasadność tych zarzutów została wyjaśniona po części w pkt ad 1, a po części w wywodach o konstytucyjności rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r.

Ad 3) Organ nie był władny do usunięcia skarżącemu punktów z ewidencji, ponieważ za naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie 2 czerwca – 27 grudnia 2011 r. skarżącemu pozostało w ewidencji jeszcze 25 punktów, po odliczeniu 12 punktów z tytułu szkoleń. Uzyskane 10 punktów za wykroczenie z dnia 23 listopada 2011 r. uprawomocniło się dnia 13 listopada 2012 r. Wyraźny przepis art. 130 ust. 2 p.r.d. uniemożliwia w takiej sytuacji usunięcie punktów z ewidencji.

Ad 4) Organ nie mógł zastosować § 6 ust. pkt 3 rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty przypisane na podstawie wpisu ostatecznego, jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynął rok. Zastrzega jednak równocześnie, że nie jest to możliwe, jeśli przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyłaby 24 punkty. Sąd już wskazał, że skarżący po naruszeniu przepisów ruchu drogowego w dniu 27 grudnia 2011 r. zgromadził w ewidencji 25 punktów. W takiej sytuacji nie było możliwe usunięcie punktów z ewidencji.

Odnosząc się ogólnie do zarzutów skarżącego Sąd stwierdza, że w rozpatrywanej sprawie po przekroczeniu przez skarżącego pułapu 24 punktów w ewidencji nie było możliwe ani ich usunięcie, ani odjęcie 6 punktów z tytułu odbytego szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 2 i 3 p.r.d. w zw. z § 8 rozporządzenia.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd stwierdza, że Komendant Wojewódzki Policji zastosował prawidłowo obowiązujące przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, a zatem zarzuty skargi są bezzasadne.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.