I SAB/Wa 245/17 - Postanowienie

Data orzeczenia	2017-07-05	
Data wpływu	2017-03-14	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Marta Kołtun-Kulik /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658	
Hasła tematyczne	Nieruchomości	
Skarżony organ	Prezydent Miasta	
Treść wyniku	Odrzucono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2016 nr 0 poz 718;  art. 58  par. 1  pkt 6; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w [...] na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przekazanie w zarząd i administrację budynków znajdujących się na gruncie nieruchomości [...] oraz o zawarcie umowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego w formie aktu notarialnego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz [...] sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.	
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. [...] sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przekazanie w zarząd i administrację budynków znajdujących się na gruncie nieruchomości [...] oraz o zawarcie umowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego w formie aktu notarialnego. W uzasadnieniu skargi spółka wskazała, że Prezydent [...] ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] ustanowił na rzecz skarżącej oraz Skarbu Państwa na 99 lat prawo użytkowania wieczystego do zabudowanego gruntu położonego w [...] przy ul. [...], oznaczonego w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...]. W punkcie 6 decyzji wskazano, że decyzja gdy stanie się ostateczna będzie stanowiła podstawę do zawarcia w formie aktu notarialnego umowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu. Termin zawarcia umowy w formie aktu notarialnego zostanie wyznaczony po: a) zmianie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1992 r. nr [...] w zakresie wyłączenia z niej (komunalizacji) budynku mieszkalnego oraz oficyny, znajdującej się na gruncie przedmiotowej nieruchomości; b) dostarczeniu przez strony protokołu przejęcia w zarząd i administrację budynków znajdujących na przedmiotowym gruncie od Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w [...] uwzględniającego ewentualne rozliczenia za dokonane przez ZGN remonty wykraczające poza zakres napraw bieżących. Na mocy decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] stwierdzono nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1992 r. nr [...] dotyczącej nabycia przez Dzielnicę [...] z mocy prawa w dniu 27 maja 1990 r. nieodpłatnie własności ww. nieruchomości, w części dotyczącej budynku mieszkalnego i oficyny. Wnioskami z dnia [...] września 2016 r. oraz [...] października 2016 r. skarżąca zwróciła się do Prezydenta [...] o protokolarne przekazanie budynków na nieruchomości. Pomimo ostateczności ww. decyzji oraz wezwań nie doszło do przekazania budynków w zarząd i administrację. Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. spółka wezwała Prezydenta [...] do usunięcia naruszenia prawa. W związku z powyższym wniosła o stwierdzenie bezczynności organu wobec braku protokolarnego przekazania w zarząd i administrację budynków znajdujących się na gruncie – nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...] oraz bezzwłocznego zawarcia umowy użytkowania wieczystego nieruchomości, w wykonaniu ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]. Ponadto wniosła o zobowiązanie organu do bezzwłocznego wykonania ww. czynności, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny, oraz zasądzenie kosztów sądowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Z treści powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że skarga na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania wykraczająca swym zakresem poza granice określone w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. jest niedopuszczalna. W myśl zaś art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Przedmiotowa skarga nie mieści się w zakresie przedmiotowym powołanego wyżej przepisu art. 3 p.p.s.a. Jak wynika z treści skargi skarżąca zarzuca organowi bezczynność w zakresie rozpoznania jej wniosku o przekazanie w zarząd i administrację budynków znajdujących się na gruncie nieruchomości [...] oraz o zawarcie umowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego w formie aktu notarialnego. Chodzi więc o czynności określone w decyzji, które organ winien podjąć już po zakończeniu postępowania administracyjnego – uzyskaniu przez decyzję przymiotu ostateczności. Wykluczyć zatem należy, że w przedmiotowej sprawie skarga na bezczynność dotyczyła czynności które miały zostać podjęte przez organ w ramach postępowania administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.).

Rozważyć zatem należało, czy czynności stanowiące przedmiot skargi to zawarte w art. 3 § 2 pkt 4 inne niż określone w pkt 1-3 czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wynika, że wymienione akty i czynności muszą mieć charakter publicznoprawny. Treść komentowanego przepisu wskazuje także, że akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Konieczne więc jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek. Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniach wydanych w okresie obowiązywania art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym uznał, że: "Ani czynności udziału w zawarciu aktu notarialnego ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, ani czynności negocjacyjne poprzedzające zawarcie takiej umowy nie są czynnościami z zakresu administracji publicznej" (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 1997 r. sygn. akt I SA 264/97, ONSA 1997, nr 4, poz. 182).

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.