Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Zdarzenia prawne wypełniające hipotezę normy art. 240 § 1 pkt 5 o.p., występujące w tej samej dacie oznaczonej dniem, powinny być ocenione z uwzględnieniem ich chronologii.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia WSA (del.) Alina Rzepecka, Protokolant Bernadetta Pręgowska, po rozpoznaniu w dniu 10 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z[...] S.A. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 296/16 w sprawie ze skargi Z[...] S.A. z siedzibą w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 25 stycznia 2016 r. nr Sygn. akt [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z 20 kwietnia 2016 r., I SA/Gd 296/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Z[...] S.A. z siedzibą w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 25 stycznia 2016 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności.

2. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącej spółki zaskarżył wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Pełnomocnik skarżącej spółki wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Strona skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a"), poprzez dokonanie w wyroku nieprawidłowej oceny zastosowania przepisów prawa przez organ administracji publicznej, który wydając zaskarżoną decyzję naruszył:

1. art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: "o.p.") poprzez błędną wykładnię przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania prowadzącą do uznania, że okoliczność zapłaty podatku przez spółkę w dniu wydania postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie stanowi nowej okoliczności faktycznej, istniejącej w dniu wydania postanowienia, nieznanej organowi, który wydał postanowienie, a wymagającej uchylenia tego postanowienia,

2. art. 245 § 1 pkt 1 o.p. w związku z art. 219 o.p. poprzez jego niezastosowanie, tj. odmowę uchylenia postanowienia w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo wystąpienia w sprawie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. będącej podstawą do uchylenia postanowienia i umorzenia postępowania w sprawie,

3. art. 60 § 1 pkt 2 o.p. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, iż chwilą wykonania zobowiązania jest moment określony godziną, w sytuacji gdy za moment wykonania zobowiązania powinna być uznana data dzienna.

3. Rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona uzasadnionych przesłanek, dlatego należało ją oddalić. Skarga kasacyjna została wniesiona na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., choć autor skargi kasacyjnej nie wskazał tego przepisu prawnego. Natomiast zarzucił on naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. Zdaniem autora skargi kasacyjnej zaskarżony wyrok nieprawidłowo ocenia brak zastosowania przez organy podatkowe przepisów art. 240 § 1 pkt 5 o.p.

Badając ten zarzut Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organy podatkowe stosując prawo nie dokonały błędnej wykładni przepisu art. 245 § 1 pkt 1 o.p. Zakres stosowania tego przepisu zakreśla stan faktyczny sprawy. Tymczasem bezspornym jest, że w dniu wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji podatkowej w podatku od nieruchomości za 2008 r., a także jego doręczenia stronie, tj. 13 grudnia 2013 r., świadczenie pieniężne wynikające z zobowiązania podatkowego nie zostało wykonane. Zaskarżony wyrok dokładnie odwzorowuje chronologię zdarzeń mających istotne znaczenie dla sprawy. Nie przeczy temu strona skarżąca. Nie ma zatem potrzeby przytaczania ich ponownie.

Za trafnością wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przemawia więc chronologia zdarzeń prawnych, jakie miały miejsce w tym samym dniu, tj. 13 grudnia 2013 r. Przyjąć za tym należy, iż skoro zapłata podatku miała miejsce po wydaniu i doręczeniu tego samego dnia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji podatkowej, to okoliczność ta nie mogła z natury rzeczy być znana w chwili wydania postanowienia w tej sprawie, a więc wcześniej. Argumentacji tej nie zmienia, jak chce tego strona skarżąca, fakt bezsporny, iż oba te zdarzenia prawne miały miejsce w tej samej dacie oznaczonej dniem. Taką bowiem datą posługuje się przepis art. 240 § 1 pkt 5 o.p.

Prawodawca może jednak posługiwać się różnie oznaczanymi datami nie tylko oznaczając dzień, lecz także miesiąc czy rok. Zawsze jednak w takich przypadkach decydować będzie chronologia zdarzeń. Jest to podyktowane koniecznością posługiwania się regułami logiki formalnej. Charakterystyczne dla tej metody poznania rzeczywistości oraz jej systematyzowania, jest poprawne myślenie. Nie pozostawia ono wątpliwości, że zdarzenie późniejsze nie może wyprzedzać w czasie zdarzenia wcześniejszego bez względu na to, czy oba zdarzenia wystąpią w tym samym dniu, tygodniu, miesiącu lub innym przedziale czasu.

Przepisy prawne mogą posługiwać się, w zależności od potrzeb, terminami określanymi w różny sposób. Nie wyłącza to jednak nigdy stosowania reguł poprawnego wnioskowania, u podstaw którego leży chronologia zdarzeń. W badanym stanie faktycznym wskazuje ona bezspornie następstwo w czasie: wydania i doręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji podatkowej i wyjawienia istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów okoliczności wskazujących na zapłatę zaległego podatku od nieruchomości za 2008 r. Pierwotną czynnością było wydanie i doręczenie postanowienia a kolejną była zapłata podatku.

Z tych powodów dla rozstrzygnięcia o istnieniu lub nieistnieniu przesłanek pozwalających zastosować przepis art. 240 § 1 pkt 5 o.p. całkowicie zbędne jest odwoływania się do treści przepisu art. 60 § 1 pkt 2 tej ustawy, na co bezzasadnie wskazuje strona skarżąca. Reguluje on bowiem termin dokonania zapłaty podatku. Termin ten natomiast nie jest sporny w niniejszej sprawie. Żadna ze stron postępowania sądowego nie kwestionowała terminu tego zdarzenia. W sprawie dotyczącej wznowienia postępowania podatkowego nie miał więc zastosowania przepis art. 60 § 1 pkt 2 o.p.

Biorąc pod uwagę poczynione ustalenia należy również przyjąć, że w sprawie nie znajdował zastosowania także przepis art. 240 § 1 pkt 5 o.p. W konsekwencji nie mógł być zastosowany przepis art. 245 § 1 pkt 1 o.p. Nie było bowiem żadnych podstaw prawnych i faktycznych do uchylenia postanowienia z 13 grudnia 2013 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji podatkowej oraz umorzenia postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2008 r.

Z powyższych względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić.