I SA/Wa 294/05 - Wyrok

Data orzeczenia	2006-03-17	
Data wpływu	2005-02-01	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Emilia Lewandowska /przewodniczący/
Jerzy Siegień /sprawozdawca/
Małgorzata Boniecka-Płaczkowska	
Symbol z opisem	6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę	
Sygn. powiązane	I OSK 1146/06	
Skarżony organ	Minister Budownictwa	
Treść wyniku	Uchylono decyzję I i II instancji	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska asesor WSA Jerzy Siegień (spr.) Protokolant referendarz sądowy Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2006 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wywłaszczenia nieruchomości i odszkodowania 1.uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] września 2003 r. nr [...] 2.stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.	
Uzasadnienie
Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r., po rozpatrzeniu wniosku A. F., W. G. i J. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] września 2003 r. o odmowie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w W. z dnia [...] kwietnia 1954 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w W. z dnia [...] kwietnia 1954 r. Nr [...] wywłaszczono za odszkodowaniem na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość położoną w C., powiat [...], o powierzchni [...] m2, stanowiącą własność B. G. oraz przyznano odszkodowanie w kwocie [...] zł.

Decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w W. z dnia [...] kwietnia 1957 r. Nr [...] uchylono orzeczenie z dnia [...] kwietnia 1954 r. m. in. w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej własność B. G., w części o powierzchni [...] m2 oraz stwierdzono, że przywrócenie własności nieruchomości nastąpi z dniem dokonania przez B. G. zwrotu odpowiedniej części podjętego odszkodowania Zakładom [...] -wnioskodawcy wywłaszczenia. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że nieruchomości w zakresie określonym w decyzji, stały się zbędne dla celów inwestycyjnych.

Pismem z dnia 10 czerwca 2002 r. A. F., W. G. i J. S., spadkobiercy B. G. (na mocy postanowienia Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] marca 1958 r. sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po B. G., postanowienia Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] sierpnia 1974 r. sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po J. G. oraz postanowienia Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] czerwca 1985 r. sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po J. S., wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia [...] kwietnia 1954 r.

Decyzją z dnia [...] września 2003 r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia z dnia [...] kwietnia 1954 r. o wywłaszczeniu za odszkodowaniem na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości

położonej w C. powiat [...], stanowiącej własność B. G., w części o powierzchni [...] m2.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Infrastruktury stwierdził, że prowadzone postępowanie nadzorcze dotyczy orzeczenia z dnia [...] kwietnia 1954 r. w części nie uchylonej decyzją z dnia [...] kwietnia 1957 r. tj. w odniesieniu do nieruchomości położonej w C. powiat [...], stanowiącej własność B. G., w części o powierzchni [...] m2. Wywłaszczenia tej nieruchomości dokonano na podstawie przepisów dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952 r. Nr 4, poz. 31).

Minister Infrastruktury podkreślił, że na podstawie przepisów powołanego wyżej dekretu, wywłaszczeniu podlegały nieruchomości, które były niezbędne dla realizacji narodowych planów gospodarczych, a ich nabycie w drodze cywilnoprawnej nie było możliwe. Koniecznym warunkiem wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego było uzyskanie zezwolenia Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego na nabycie nieruchomości oraz uprzednie wezwanie przez wykonawcę narodowych planów gospodarczych właściciela nieruchomości, aby odstąpił nieruchomość za określoną cenę.

W aktach sprawy znajduje się zezwolenie Zastępcy Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego z dnia [...] marca 1951 r., udzielone wykonawcy narodowych planów gospodarczych - Zakładom [...], na nabycie przedmiotowej nieruchomości pod rozbudowę Ośrodka Szkolenia Zawodowego [...]. Zezwolenie to stanowiło załącznik do wniosku wywłaszczeniowego, co stanowi realizację obowiązku określonego w art. 7 ust. 3 pkt 1 powołanego dekretu.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 powołanego dekretu wezwanie do odstąpienia nieruchomości powinno zawierać cenę kupna nieruchomości, a w przypadku, jeżeli nieruchomość niezbędna wykonawcy narodowych planów gospodarczych należała do kategorii nieruchomości określonych w art. 30 ust. 1, wezwanie powinno zawierać, zgodnie z art. 8 ust. 2 powołanego dekretu, wyrażenie gotowości zawarcia umowy o przejęcie nieruchomości w zamian za nieruchomość zamienną.

Minister Infrastruktury stwierdził, że wnioskodawca wywłaszczenia pismem z dnia [...] kwietnia 1951 r. wezwał właścicieli przedmiotowych nieruchomości przewidzianych do wywłaszczenia, do zawarcia umowy sprzedaży za cenę określoną na podstawie art. 28 powołanego dekretu przez wykonawcę, zatwierdzoną przez prezydium wojewódzkiej rady narodowej.

Zgodnie z art. 21 ust. 2 powołanego dekretu, orzeczenie powinno w szczególności zawierać ustalenie przedmiotu i rozmiaru wywłaszczenia oraz wskazanie, na czyją rzecz wywłaszczenie nastąpiło. Zdaniem Ministra Infrastruktury, z załączonych akt sprawy wynika, że organ wywłaszczeniowy dokładnie ustalił i określił wszystkie wyżej wskazane elementy. Zgodnie z art. 30 ust. 1 powołanego dekretu, jeżeli wywłaszczona nieruchomość stanowiła gospodarstwo rolne lub ogrodnicze, warsztat rzemieślniczy bądź jedyną działkę wywłaszczonego z domem jednorodzinnym lub dwurodzinnym, bądź też przeznaczoną pod budowę takiemu domu, wywłaszczający obowiązany był zaofiarować tytułem odszkodowania nieruchomość zamienną o tym samym lub zbliżonym charakterze, położoną o ile możności w tej samej miejscowości. Przy czym, w ocenie Ministra Infrastruktury, obowiązek ten nie powstawał, gdy przedmiotem wywłaszczenia była tylko część gospodarstwa. W innych przypadkach dostarczenie nieruchomości zamiennej wymagało zezwolenia władzy naczelnej wykonawcy narodowych planów gospodarczych, udzielonego za zgodą Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego.

Odnosząc się do kwestii przyznania odszkodowania, Minister Infrastruktury wskazał, że jego ustalenie nastąpiło po przeprowadzeniu w dniu [...] grudnia 2004 r. rozprawy, a więc zgodnie z art. 33 ust. 2 dekretu. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła grunt warzywniczo - ogrodniczy, co potwierdza np. wniosek o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego z dnia [...] marca 1951 r. W związku z tym, Minister Infrastruktury stwierdził, że wywłaszczona nieruchomość nie należała do którejkolwiek z kategorii określonych w powołanym przepisie. W przedmiotowej sprawie nie można, zdaniem organu orzekającego uznać, że wywłaszczenie przedmiotowej nieruchomości nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.

Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2004 r. złożył W. G. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący wskazał, że orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w W. z dnia [...] kwietnia 1954 r. wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z przepisami działu III dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. Nr 27, poz. 197, z późn. zm.), wykonawca planów narodowych, chcący w trybie art. 4 dekretu nabyć nieruchomość nie należącą do Skarbu Państwa lub osób prawnych wymienionych w art. 2, był zobowiązany do podjęcia szeregu działań, które powinny nastąpić w określonej przepisami dekretu kolejności. Etap pierwszy miał doprowadzić do nabycia nieruchomości w drodze umowy i kończył się po 15 dniach od doręczenia wezwania właścicielowi nieruchomości do jej przekazania. Dopiero jeśli nie doszło do nabycia nieruchomości w powyższym trybie możliwa była dalsza procedura, czyli etap drugi, który prowadził do przejęcia nieruchomości w drodze wywłaszczenia.

W etapie pierwszym podstawowym krokiem było uzyskanie zezwolenia właściwego ministra na zgłoszenie wniosku odnośnie nabycia nieruchomości oraz uzyskanie zaświadczenia wojewódzkiej władzy planowania gospodarczego, co do przeznaczenia nieruchomości na cele wskazane we wniosku. Następnym krokiem było wystąpienie o zezwolenie na nabycie nieruchomości, którego udzielał Przewodniczący Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego. Następnie wykonawca, po uzyskaniu zezwolenia Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, był zobowiązany wezwać właściciela nieruchomości niezbędnej dla realizacji planu, by przekazał mu tę nieruchomość za cenę określoną, na podstawie art. 28 dekretu przez wykonawcę, a zatwierdzoną przez władzę naczelną wykonawcy.

Dopiero w przypadku gdy w terminie 15 dni od doręczenia powyższego wezwania nie została zawarta umowa sprzedaży albo zamiany lub umowa przedwstępna w przedmiocie zamiany lub sprzedaży nieruchomości, wówczas wykonawca planu mógł złożyć do wojewody wniosek o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego. Ta czynność otwierała możliwość pozyskania nieruchomości w drodze wywłaszczenia. W celu zapewnienia, że wykonawcy planów narodowych będą postępowali zgodnie z powyższą procedurą, ustawodawca wprowadził wymóg dołączania do wniosku o wywłaszczenie dowodu wezwania właściciela nieruchomości do przekazania jej za określoną cenę.

Zakłady [...] (wykonawca planu narodowego) uzyskały zezwolenie Zastępcy Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego na nabycie nieruchomości położonych w S., stanowiących własność m. in. B. G., w dniu [...] marca 1951 r. Już następnego dnia, w dniu [...] marca 1951 r. - Zakłady [...] złożyły wniosek o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, dotyczącego tej nieruchomości. W dniu [...] marca 1951 r. - opublikowane zostało obwieszczenie o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego dotyczącego tych nieruchomości. Dopiero w dniu [...] kwietnia 1951 r. Zakłady [...] wystosowały do właścicieli przedmiotowych nieruchomości ogólne pismo, w którym informowały o gotowości nabycia nieruchomości za cenę, która zostanie określona na podstawie art. 28 powołanego dekretu. Zakłady [...] wezwały więc właścicieli by przekazali im nieruchomości w trybie art. 7 dopiero po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego, a więc z naruszeniem art. 13 ust. 3 pkt 2 powołanego dekretu. Do wniosku o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego nie dołączono dowodu wykonania czynności wymaganych art. 7 powołanego dekretu, bo podjęto te czynności później. W niniejszej sprawie, zdaniem skarżącego, bez wątpienia można stwierdzić, że Zakłady [...] nie zamierzały nabywać nieruchomości w drodze umów, ale od razu w drodze wywłaszczenia.

Zgodnie z art. 7 powołanego dekretu podmiot ubiegający się o wywłaszczenie zobowiązany był wystąpić do właściciela tej nieruchomości o jej odstąpienie przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego. Realizacja tego obowiązku przez wykonawcę planów narodowych służyła m.in. przekazaniu właścicielowi nieruchomości informacji o tym, że w stosunku do jego nieruchomości prowadzone będzie postępowanie wywłaszczeniowe. Zakłady [...] nie wywiązały się z tego obowiązku. Ponadto stosownie do zarządzenia Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego z dnia 17 listopada 1949 r. w sprawie trybu wzywania osób nie będących wykonawcami narodowych planów gospodarczych do przekazywania nieruchomości niezbędnych dla realizacji tychże planów (Monitor Polski z 1949 r. Nr A - 89), wykonawcy narodowych planów gospodarczych byli zobowiązani wezwać właściciela nieruchomości określonej w tym zezwoleniu, aby w terminie 15 dni od daty doręczenia wezwania zawarł umowę wymienioną w wezwaniu. Przepis § 4 tego zarządzenia precyzyjnie określał, że wezwanie wysyła się pocztą, przesyłką poleconą za zwrotnym poświadczeniem odbioru pod adresem właściciela nieruchomości.

Skarżący wskazał również, że art. 7 dekretu nakładał na wykonawcę planów narodowych nie tylko obowiązek wezwania właściciela nieruchomości do przekazanie nieruchomości. Artykuł ten nakładał również obowiązek wskazania ceny, za jaką nastąpi takie przekazanie, określonej przez wykonawcę na podstawie art. 28 powołanego dekretu, zatwierdzoną przez władzę naczelną wykonawcy. W piśmie z dnia [...] kwietnia 1951 r. skierowanym przez Zakłady [...] do właścicieli nieruchomości położonych w S. poinformowano, że przekazanie nieruchomości nastąpi za cenę określoną na podstawie art. 28 dekretu, a więc cenę, która zostanie dopiero wyliczona, co nie stanowi wykonania obowiązku przewidzianego przez art. 7 powołanego dekretu. Niedopuszczalny i rażąco naruszający prawo jest więc sposób, w jaki Zakłady [...] realizowały obowiązek wskazania w wezwaniu ceny przekazania nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kontrola sądowo-administracyjna decyzji organów administracji publicznej w zakresie ich zgodności z prawem sprowadza się do wyjaśnienia w toku rozpoznawania sprawy, czy organy administracji nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji.

Wniesioną w rozpoznawanej sprawie skargę należy uwzględnić, bowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, wbrew twierdzeniu Ministra Infrastruktury, że orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w W. z dnia [...] kwietnia 1954 r. Nr [...] zapadło z rażącym naruszeniem przepisów dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. Nr 27, poz. 197, z późn. zm.). Zasadniczą kwestią wymagającą wyjaśnienia w prowadzonym przez Ministra Infrastruktury postępowaniu jest ustalenie czy wywłaszczona nieruchomość należała do kategorii nieruchomości określonych w art. 30 ust. 1 powołanego dekretu, tj. czy nieruchomość ta stanowiła gospodarstwo rolne lub ogrodnicze. Przepisy dekretu o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych wprowadzały bowiem odmienne zasady wywłaszczania odnoszące się do gospodarstw rolnych lub ogrodniczych.

Zgodnie z art. 7 powołanego dekretu, w przypadku nabywania nieruchomości należącej do kategorii określonych w art. 30 ust. 1, wezwanie do przekazania nieruchomości przewidzianej do wywłaszczenia powinno w szczególności zawierać wyrażenie gotowości zawarcia umowy o przyjęcie nieruchomości w zamian za nieruchomość zamienną. Dopiero wówczas, gdy w terminie 15-dniowym od doręczenia wezwania, nie zostanie zawarta umowa sprzedaży albo zamiany lub umowa przedwstępna w przedmiocie sprzedaży lub zamiany nieruchomości, wykonawca planu mógł nabyć niezbędną nieruchomość w drodze wywłaszczenia.

Zarówno w uzasadnieniu orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w W. z dnia [...] kwietnia 1954 r., jak i w zaskarżonej decyzji brak jest kryteriów, w oparciu o które przejęte zostało stanowisko, iż wywłaszczona nieruchomość nie spełniała wymogów określonych w art. 30 ust. 1 powołanego dekretu. Dla zanegowania zasadności twierdzenia skarżącego odnośnie rodzaju wywłaszczonej nieruchomości konieczne było wskazanie konkretnych dowodów i okoliczności, które potwierdzałyby stanowisko, iż wywłaszczona nieruchomość nie spełniała wymogów określonych w art. 30 ust. 1, a w szczególności, że nie kwalifikowała się jako gospodarstwo rolne lub ogrodnicze. Takimi dowodami - wobec braku w dacie orzekania przez organy wywłaszczeniowe prawnego pojęcia gospodarstwa rolnego - mogły być zapisy w ewidencji gruntów oraz ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1998 r.; IV SA 1365/96; LEX nr 45979).

Twierdzenie Ministra Infrastruktury, że wywłaszczona nieruchomość nie należała do którejkolwiek z kategorii określonych w art. 30 ust. 1, nie zostało poparte jakimkolwiek dowodem. Za prawdziwością twierdzenia skarżącego, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła gospodarstwo ogrodnicze, przemawia natomiast zarówno fakt, iż był to grunt warzywniczo - ogrodniczy, jaki również to, że wycenę tego gruntu powierzono rzeczoznawcy rolnemu (pismo z dnia [...] listopada 1952 r.). Także z pisma Biura Odbudowy [...] Dyrekcji Nadzoru Urbanistycznego z dnia [...] września 1950 r. wynika, że budowę Ośrodka Szkoleniowego w [...] przewidywano dopiero w opracowywanym, a nie w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego.

Nie znajduje uzasadnienia w treści art. 30 ust. 1 powołanego dekretu pogląd Ministra Infrastruktury, że przepis ten nie odnosi się do przypadku gdy przedmiotem wywłaszczenia była tylko część gospodarstwa rolnego lub ogrodniczego. Przepis ten nie ustanawia bowiem warunku, aby nieruchomość rolna stanowiła jedyną działkę wywłaszczanego stanowiącą gospodarstwo rolne. Zastrzeżenie takie przewidziano w tym przepisie tylko w odniesieniu do "jedynej" działki wywłaszczonego z domem jednorodzinnym lub dwurodzinnym, bądź też przeznaczonej pod budowę takiego domu.

Zaniechanie przez organy orzekające podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, powodującym wadliwość wydanych decyzji. Należy mieć przy tym na uwadze, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie nakładają na strony obowiązku analogicznego jak w art. 232 k.p.c., zgodnie z którym strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne.

Zasadny jest również zarzut skarżącego, że w niniejszej sprawie Zakłady [...] nie zamierzały nabywać nieruchomości w drodze umowy, ale od razu w drodze wywłaszczenia. Świadczą o tym jednoznacznie fakt, że wykonawca planu narodowego po uzyskaniu zezwolenie Zastępcy Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego na nabycie nieruchomości położonych w S., stanowiących własność m. in. B. G., w dniu [...] marca 1951 r., już następnego dnia złożył wniosek o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, dotyczącego tej nieruchomości. W dniu [...] marca 1951 r. zostało ogłoszone obwieszczenie o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego dotyczącego tych nieruchomości. Dopiero w dniu [...] kwietnia 1951 r. Zakłady [...] wystosowały do właścicieli przedmiotowych nieruchomości ogólne pismo, w którym informowały o gotowości nabycia nieruchomości za cenę, która zostanie określona na podstawie art. 28 dekretu. Zakłady [...] wezwały więc właścicieli by przekazali im nieruchomości w trybie art. 7 dopiero po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego, a więc z ewidentnym naruszeniem art. 7 ust. 4 i art. 13 ust. 3 pkt 2 powołanego dekretu. Do wniosku o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego nie dołączono w konsekwencji dowodu wykonania czynności wymaganych art. 7 dekretu.

Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 7 ust. 1 powołanego dekretu, wykonawca narodowych planów gospodarczych był obowiązany wezwać właściciela nieruchomości niezbędnej dla realizacji planu, aby odstąpił mu tę nieruchomość za cenę określoną na podstawie art. 28 przez wykonawcę, zatwierdzoną przez prezydium wojewódzkiej rady narodowej. Skoro odmowa przyjęcia propozycji zawarcia umowy miała uzasadniać wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, właściciel musiał wiedzieć, jaką dokładnie umowę proponuje mu się zawrzeć. Musiał on bowiem mieć świadomość, jaką propozycję zaakceptuje lub odrzuci. Podanie stronie zasad ustalania wysokości ceny, która jeszcze później podlegała konkretyzacji w drodze zatwierdzenia powoduje, że właściciel nie mógł mieć świadomości konkretnej ceny (wyrok NSA z dnia 13 listopada 2001 r.; I SA 925/00 LEX nr 81999). Dokonując oceny stopnia naruszenia prawa w sytuacji braku świadomości przez właściciela konkretnej ceny przewidzianej do wywłaszczenia nieruchomości, nie można pominąć faktu, iż propozycja zawarcia umowy została złożona już w trakcie toczącego się postępowania wywłaszczeniowego. Złożenie tej propozycji w takich okolicznościach sprawy całkowicie wypacza jej istotę, zamierzoną przez ustawodawcę. Nie bez znaczenia jest również fakt wydania już w dniu [...] kwietnia 1951 r. zezwolenia na objęcie przez Zakłady [...] przedmiotowej nieruchomości w celu podjęcia robót budowlanych, pozbawiającego właściciela faktycznego władania tą nieruchomością.

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że przedmiotowa sprawa nie została należycie wyjaśniona, a zaskarżoną decyzję oraz decyzję z dnia [...] września 2003 r. wydano z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.

Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.