Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędzia del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1808/14 w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 21 listopada 2011 r. nr 132/11 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej I. oddala skargę kasacyjną; II. zasądza od Po. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz P. S. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1808/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę P. S., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiania się następująco.

Decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...], Starosta P., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia P. S.A. w W. na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej PLUS GSM nr BT 13524 (kat. XXIX) składającej się z: wieży strunobetonowej Pfleiderer H=60 m, anten radiolinii oraz sektorowych GSM/UMTS, dwóch kontenerów technologicznych żelbetowych o wym. 6,25 x 2,82 m, kontenera żelbetowego z agregatem prądotwórczym o wym. 3,30 x 2,50 m oraz urządzeń technicznych zlokalizowanych w kontenerze i linii zasilającej na działce nr [...] w P. przy ul. [...].

Starosta wskazał, że inwestor przedstawił wszystkie wymagane prawem dokumenty. Na tej podstawie organ I instancji stwierdził, że instalacja nie będzie powodować przekroczeń dopuszczalnych wartości pól elektromagnetycznych w miejscach przebywania ludzi, zatem nie zachodziła potrzeba tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Tym samym narażenie ludzi na działanie pól elektromagnetycznych można było określić jako pomijalne. Obszary, gdzie został przekroczony poziom dopuszczalnych wartości pól elektromagnetycznych znajdują się w przestrzeni niedostępnej dla ludzi. Pola elektromagnetyczne o przekraczalnej wartości promieniowania będą występowały na poziomie 26,1 m n.p.t. Poniżej tego poziomu wartości promieniowania nie będą przekraczały wartości dopuszczalnych (0,1 W/m2). W ocenie organu przedłożone przez inwestora dokumenty wskazują, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż wzdłuż osi promieniowania projektowanych anten stacji bazowej nie występują miejsca dostępne dla ludności.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył P. S., stwierdzając, że zatwierdzony projekt budowlany jest niekompletny, bowiem inwestor był zobowiązany do złożenia decyzji środowiskowej. Decyzja organu I instancji rażąco narusza prawo, w tym art. 6, art. 7, art. 9 i art. 107 K.p.a.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji.

Zdaniem Wojewody, z parametrów zgłoszonej inwestycji, w tym również danych zawartych w "Kwalifikacji przedsięwzięcia" z dnia 25 lutego 2010 r. zaktualizowanej w styczniu 2011 r. wynika, że anteny będą zawieszone na wysokości od 40 m do 46,6 m n.p.t., a to oznacza, że zarzut naruszenia art. 59 i art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej "ustawą środowiskową, był bezpodstawny. Nadto rozpoczęcie realizacji inwestycji, a nawet zrealizowanie inwestycji nie czyni bezprzedmiotowym postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na określoną inwestycję. Wojewoda podtrzymał również stanowisko odnośnie kwalifikacji przedmiotowego obiektu jako budowli (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego) oraz zastosowania w sprawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), tak jak to przedstawił organ I instancji.

Skargę na powyższą decyzję złożył P. S., wnosząc o jej uchylenie z uwagi na konieczność uzyskania i dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji środowiskowej stosownie do art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z art. 71 i art. 72 ustawy środowiskowej, która jest wymagana w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 144/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. S. na ww. decyzję Wojewody.

Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 104/13, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wskazał, że zasadnicze znaczenie w tej sprawie i ustalenie czy przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć zawsze lub potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko. Wymaga to uwzględnienia konkretnych parametrów technicznych stacji bazowej, w tym odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi. W tej zaś sprawie WSA, odsyłając w zakresie stanu faktycznego sprawy do przedłożonej przez inwestora dokumentacji, w szczególności dokumentu pod nazwą "Kwalifikacja przedsięwzięcia", wykluczył, że w wymaganych rozporządzeniem Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) odległościach znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Ponadto WSA nie wskazał na takie ustalenia organu, poparte konkretnym środkiem dowodowym, które określałoby odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów. Przy tym WSA nie kwestionując podanej w kontrolowanej decyzji wielkości promieniowania oraz wskazując na wyjaśnienia skarżącego odnośnie podanych przez niego odległości, podsumował to stwierdzeniem, że "wymagałoby bezspornie rozważenia zastosowania w sprawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (...)". Według WSA powyższe stwierdzenie wskazujące na konieczność dokonania w sprawie ustaleń faktycznych nie przystaje do treści podjętego rozstrzygnięcia oddalającego skargę. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, zatem, że wskazana wyżej niekonsekwencja WSA z jednej strony i brak wskazania ustaleń organu i konkretnych środków dowodowych określających odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny świadczy o zasadności podniesionego w kasacji zarzutu naruszenia § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a i b oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. a-e ww. rozporządzenia z 2010 r., z uwagi na brak możliwości określenia, czy planowana inwestycja spełnia dyspozycję powyżej wskazanych norm prawnych, czy też nie.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1808/14, uwzględnił skargę P. S.. Kierując się oceną prawną zawartą w ww. wyroku NSA, Sąd I instancji ocenił, że przedstawiona przez inwestora "Kwalifikacja przedsięwzięcia" jest bardzo krótka i ogólna. Wynikają z niej jedynie dwa wnioski, tj. brak występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości 150 m dla anten BSA 1012 oraz 70 m dla anten BSA 1022 i że inwestycja nie jest przedsięwzięciem wymagającym sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, dlatego też zwolniona jest z uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast powyżej wskazane elementy decydujące o wpływie stacji bazowej telefonii komórkowej na środowisko, a co za tym idzie kwalifikujące inwestycję do kategorii nie oddziaływujących na środowisko lub mogących oddziaływać zawsze znacząco lub potencjalnie na środowisko, nie zostały poddane wnikliwej i rzeczowej analizie. Z ww. wyroku NSA wynika, że przepisy nie określają wysokości usytuowania anten. Również nie uzależniają od wysokości anteny jej promieniowania i oddziaływania na nieruchomości znajdujące się dookoła anteny. Przepisy wskazują wprost, że podstawowe znaczenie dla określenia miejsca dostępnego dla ludności ma odległość nieruchomości od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Zatem dopiero nieruchomości odpowiednio oddalone od anteny emitującej daną moc promieniowaną izotropowo można uznać za miejsca dostępne dla ludzi. Sąd wskazał, że wyjaśnienia wymaga pojęcie "miejsca dostępnego dla ludzi". Takim miejscem są nieruchomości, z których ludzie już korzystają, a więc już zagospodarowane – wykorzystywane w sposób legalny przez ludzi, a więc zabudowane budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Ponadto za takie miejsca należy również uznać nieruchomości obecnie w ogóle nie zabudowane, jak też zabudowane budynkami nie przeznaczonymi na pobyt ludzi. W przypadku takich miejsc (bez budynków przeznaczonych na pobyt ludzi) podstawowym kryterium oceny, czy są to miejsca dostępne dla ludzi jest ustalenie, czy w tych miejscach mogą być wznoszone budynki przeznaczone na pobyt ludzi zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów prawa. Tak więc rzeczą organu jest ustalenie hipotetycznego stanu zabudowy nieruchomości znajdujących się w pobliżu działki inwestycyjnej i skonfrontowanie go z planowaną inwestycją, pod względem tego czy jest ona dopuszczalna, czy nie. W niniejszej sprawie organy nie dokonały w ogóle takiej analizy. W ocenie Sądu, w tak wyglądających okolicznościach sprawy, zasadnym jest stwierdzenie konieczności dokonania w sprawie dodatkowych, istotnych ustaleń faktycznych, które pozwolą na stwierdzenie ponad wszelką wątpliwość, czy sporna inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i czy zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę bez przedstawienia tej oceny było prawidłowe. Powyższe wskazuje, że przy wydawaniu kontrolowanej decyzji doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. i w konsekwencji art. 107 § 3 K.p.a. Ponownie rozpoznając odwołanie organ II instancji zobowiązany jest do uwzględnienia stanowiska Sądu i podjęcia, stosownie do niego, czynności zmierzających do zgodnego z prawem zakończenia postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła P. Sp. z o.o., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz § 2 w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez uwzględnienie skargi zamiast jej oddalenia w wyniku:

- błędnego zastosowania art. 190 p.p.s.a. polegającego na uznaniu, że poczynione w uzasadnieniu wyroku NSA o sygn. akt II OSK 104/14 ustalenia odnośnie braku ustosunkowania się przez organy administracyjne do oddziaływania anten zlokalizowanych na stacji bazowej na miejsca dostępne dla ludności, jest wiążącą w sprawie Sąd I instancji wykładnią prawa, podczas gdy były to ustalenia dotyczące stanu faktycznego, do których przepisu art. 190 p.p.s.a. nie stosuje się, a w związku z błędnym ustaleniem ww. stanu faktycznego przez NSA – Sąd I instancji powinien w tym zakresie poczynić własne ustalenia, które w razie właściwej oceny ustaleń postępowania administracyjnego prowadzić powinny do oceny, że organy I i II instancji dokonały analizy wpływu inwestycji na wszelkie obszary dostępne dla ludności;

- naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 8 K.p.a. przez wskazanie w uzasadnieniu, że organy administracji ponownie rozpatrujące sprawę powinny dokonać ponownego zbadania wpływu anten zlokalizowanych na stacji bazowej na obszary dostępne dla ludności, co prowadzi do sytuacji, w której organy te miałyby dokonać ponownie oceny stanu faktycznego w zakresie, w którym ten stan faktyczny, a także stosowny stan prawny nie uległ zmianie – a stosowne ustalenia zostały już przez organ administracji poczynione. Dokonanie odmiennej oceny mimo braku podstaw do zmiany stanowiska podważyłoby zaufanie do organów władzy publicznej;

- naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak precyzyjnych wskazań co do dalszego postępowania w zakresie pożądanego przez Sąd I instancji wykazania ponad wszelką miarę, że przedmiotowa stacja bazowa nie stanowi inwestycji zawsze lub potencjalnie mogącej znacząco oddziaływać na środowisko.

W odpowiedzi na skarge kasacyjną P. S. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego.

Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji orzekł zgodnie z oceną prawną zawartą w ww. wyroku NSA o sygn. akt II OSK 104/13. W wyroku tym bowiem przesądzono, że w okolicznościach niniejszej sprawy wymagane jest oparcie się na środkach dowodowych, które określałyby odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania poszczególnej anteny. Ponadto NSA przesądził, że przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów. W tym zakresie NSA nie przesądził, że ustalenia stanu faktycznego sprawy są wiążące. W tym też zakresie Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że znajdująca się w aktach sprawy "Kwalifikacja przedsięwzięcia" nie jest dowodem, na którym można byłoby stwierdzić, czy przedmiotowa inwestycja wymagała uprzednio przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W tym bowiem zakresie kluczowe jest ustalenie odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny. Oznacza to konieczność, po pierwsze, ustalenia jaki charakter ma nieruchomość, na której realizowana jest inwestycja telekomunikacyjna, po drugie, jaki mają charakter nieruchomości sąsiednie znajdujące się w stosownej odległości od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny. Czy na tych nieruchomościach występują miejsca dostępne dla ludzi. W tej zaś sprawie P. S. wykazał, że jego nieruchomość ma charakter inwestycyjny, a więc stanowi miejsce dostępne dla ludzi. Jednak w tej sprawie ustalenia wymaga jaki mają charakter także inne nieruchomości. Są to na tyle istotne ustalenia, że już chociażby biorąc pod uwagę cechy charakterystyczne inwestycji, tj. wysokość zawieszenia nadajników anten oraz moc nadajników (część o mocy 2000-5000W lub <2000W), co wymaga ustalenia czy w odległości chociażby 150 m, ale od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny występują miejsca dostępne dla ludzi. Wskazać w tym miejscu wymaga, że § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia z 2010 r. nie uzależnia ustalenia miejsc niedostępnych dla ludzi od wskazania gdzie znajduje się promieniowanie o mocy większej niż 0,1 W/m2, lecz wymaga dla określonej mocy anteny wskazania stosownej odległości od środka elektrycznego, która w tej sprawie powinna wynosić co najmniej 150 metrów w odniesieniu do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 lit. d i e ww. rozporządzenia) lub 100 metrów w odniesieniu do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7 lit. a i b ww. rozporządzenia). Ponadto z akt sprawy nie wynika by uwzględniono maksymalne parametry instalacji. Wskazania wymaga, że środek elektryczny anteny to miejsce będące środkiem układu współrzędnych, względem którego wyznaczono charakterystykę promieniowania anteny, a odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego to odcinek prostej, którą wyznacza się w osi głównej wiązki promieniowania anteny, czyli wiązki zawierającej kierunek maksymalnego promieniowania. Przy wyznaczaniu odległości miejsc dostępnych dla ludności uwzględnić należy zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny, jak i jej pochylenie (tilt). Kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia zatem maksymalnego możliwego emitowania takiego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. Ponadto w tej sprawie mamy do czynienia z inwestycją, która dotyczy różnych grup anten o różnej mocy. Dlatego też powinna być uwzględniona kumulacja pól elektromagnetycznych tak aby można w ogóle dokonać jakiejkolwiek kwalifikacji przedmiotowej inwestycji w odniesieniu do § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia. Tego też nie uwzględnia "Kwalifikacja przedsięwzięcia". Wskazuje się w nich po dwie moce dla dwóch grup pasm – odpowiednio 4028,7W i 1737,8W. Nie zsumowano tym mocy choć wynika to z ww. rozporządzenia, a z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy środowiskowej wynika, że kwestia kumulowania podlega uwzględnieniu dopiero po uprzednim przesądzeniu, że dane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co może sugerować, że odpowiedni wynik w tym zakresie może dać przeprowadzenie postępowania środowiskowego i w zależności od tego postępowania będzie uzależnione czy przedmiotowa inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, tym bardziej, że mamy do czynienia z inwestycją w mieście, gdzie z reguły występują miejsca dostępne dla ludzi. Ponadto wskazanych powyżej mocy emitowanych przez planowaną inwestycję nie odniesiono do stosownej odległości pozwalającej na stwierdzenie, że planowana inwestycja nie dotyczy miejsc dostępnych dla ludzi. Kwestia tego jak należy ustalać w sposób normatywny dopuszczalny poziom pól elektromagnetycznych dla występujących różnych zakresów częstotliwości zostało określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883). W załączniku nr 3 pkt 2 tego rozporządzenia wskazuje się, że to odległość od wytwarzającej pola elektromagnetyczne instalacji, dla której W=1, określa granicę występowania pola elektromagnetycznego o wartości dopuszczalnej. Ponadto w zaskarżonej decyzji wskazano wysokość zawieszenia anten od 40 m do 46,6 m, podczas gdy z projektu budowanego i "Kwalifikacji przedsięwzięcia" (odpowiednich rysunków) wynika, że anteny będą zawieszone na wysokości od 28 m do 40 m poza nadajnikami radiolinii (które będą też na wyższych poziomach max. 60 m). Ponadto w części opisowej projektu w ogóle nie wskazano dokładnej ilości anten. Z rysunku wynika zaś, że ma być 6 sztuk, a w kwalifikacji przedsięwzięcia przedstawia się moce anten w odniesieniu do 9 sztuk. Ma więc rację Sąd I instancji, że znajdująca się aktach sprawy "Kwalifikacja przedsięwzięcia" jest krótka i ogólna, ale o tyle o ile, że nie zawiera istotnych informacji potrzebnych do stwierdzenia, że planowana inwestycja rzeczywiście nie dotyczy miejsc dostępnych dla ludzi, a tym samym nie stanowi wystarczającego dowodu na okoliczność czy dla tej inwestycji wymagane jest przeprowadzenie postępowania środowiskowego. Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz § 2 w zw. z art. 151 i w zw. z art. 190 p.p.s.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Tym samym nie znajdują usprawiedliwionych podstaw zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Ponadto w ramach tej grupy zarzutów zarzuca się wadliwość dokonanej przez Sąd I instancji oceny prawnej oraz wadliwe określenie wskazań co do dalszego postępowania w sprawie. Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. dotyczy zaś wymogów formalnych budowy uzasadnienia wyroku, a zaskarżony wyrok zawiera wszystkie wymagane prawem elementy jak: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a także wskazania co do dalszego postępowania. Tak sformułowane zarzuty w odniesieniu do art. 141 § 4 p.p.s.a. zawierają więc wadę konstrukcyjną. Poza tym z zaskarżonego wyroku wynika, że organ powinien uzyskać dowód, z którego wynikałoby określenie jak kształtują się wymagane odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny, co jednak wymaga dokładnego ustalenia gdzie znajdują się w tej sprawie miejsca dostępne dla ludności z istniejącym i potencjalnym zagospodarowaniem terenu, jaką maksymalną moc generuje planowana inwestycja i jaki jest jej zakres działania w ramach parametrów technicznych pozwalających na jej regulację.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.