Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Rowiński po rozpoznaniu 14 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym skargi E. C. na uchwałę Rady Gminy [...] z [...] maja 1999 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej E. C. uiszczony wpis sądowy w kwocie 317 (słownie: trzysta siedemnaście) złotych.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga E. C. (dalej: Skarżąca), skargę na wskazaną w sentencji uchwałę Rady Gminy [...].

W odpowiedzi na skargę występujący w imieniu Radu Miasta Prezydent Miasta [...] wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niedopuszczalność, argumentując, że złożone przez Skarżącą wezwanie do usunięcia naruszenia prawa datowane na 13 listopada 2019 r. było drugim wezwaniem w sprawie tej uchwały. Pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało przez Skarżącą złożone 31 lipca 2019 r., dotyczyło tej samej uchwały i było tożsame w treści ze złożonym obecnie. Rada nie udzieliła odpowiedzi na to wezwanie.

Z uwagi na powyższe okoliczności i powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, pełnomocnik organu wskazał, że obecnie wniesiona skarga jest niedopuszczalna, albowiem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu obowiązującym do 1 czerwca 2017 r. (Dz. U. 2016 poz. 446) jest czynnością przysługującą konkretnemu podmiotowi wobec konkretnej uchwały jednokrotnie. Zatem Skarżąca wykorzystała już wcześniej przysługujące jej prawo do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Obecna skarga jest natomiast złożona z uchybieniem terminu, a przez to niedopuszczalna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.

Rozpatrując niniejszą sprawę w kontekście powyższych przesłanek Sąd uznał, że skarga nie jest dopuszczalna i podlega odrzuceniu. Należy zgodzić się przy tym z argumentacją podniesioną przez organ administracji w odpowiedzi na skargę. Warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego w myśl art. 52 ust. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skarg na uchwały organów samorządu terytorialnego podjęte przed 1 czerwca 2017 r., zgodnie z przytoczonym wyżej art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, takim niezbędnym wyczerpaniem środków zaskarżenia było uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z [...] czerwca 2002 r., sygn. akt [...] wydanym na gruncie ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz następnie powtórzone w obecnie obowiązującym stanie prawnym choćby w postanowieniu z [...] września 2006 r., sygn. akt [...], głoszące, że nie można instytucji wezwania traktować, jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, mogącej być powtarzaną wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby to działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić bezpieczeństwo tego obrotu. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi, na podstawie przepisów przewidujących skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa w pozycji bardziej uprzywilejowanej, niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Ilekroć ustawodawca mówi w przepisach prawnych o środkach odwoławczych, ma na myśli, prawo określonego podmiotu do jednokrotnego wniesienia danego środka od danego aktu administracyjnego. Wezwanie do usunięcia naruszenia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest surogatem środka odwoławczego i nie ma podstaw, by je traktować inaczej, niż określają to przepisy w stosunku do klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Jeżeli natomiast wniesiona później skarga na uchwałę jednostki samorządu terytorialnego z uwagi zostanie odrzucona, to ponowne wniesienie jej w tej samej sprawie byłoby podważeniem sensu istnienia rygorów procesowych i skutków ich stosowania. Sąd w składzie niniejszym w całości podziela powyżej opisany pogląd.

Przenosząc zaś przedstawione rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, iż faktycznie Skarżąca złożyła w Radzie m. [...] dwukrotnie wezwania do usunięcia naruszenia prawa dotyczące przedmiotowej Uchwały – [...] lipca 2019 r. oraz [...] listopada 2019 r. wobec przedstawionego wyżej stanowiska, za "skuteczne" należałoby uznać pierwsze z tych wezwań. Zaś zgodnie z mającym zastosowanie w niniejszej sprawie brzmieniem art. 52 § 3 p.p.s.a. sprzed wejścia w życie wspomnianej już ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017 poz. 935), termin do wniesienia skargi wynosił trzydzieści dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Skarga wniesiona 15 listopada 2019 r. przekracza ten termin, zatem skarga podlega odrzuceniu.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.