Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Żak (spr.) sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 495/24 w sprawie ze skargi B. B. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 stycznia 2024 r. znak: DOR.7101.212.2023.KAL w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Warszawie wyrokiem z 5 lipca 2024r. sygn. akt VII SA/Wa 495/24 oddalił skargę B. B. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 5 stycznia 2024 r. znak: DOR.7101.212.2023.KAL w przedmiocie wznowienia postępowania

administracyjnego.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych:

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (GINB, organ odwoławczy) postanowieniem

z 5 stycznia 2024 r., po rozpatrzeniu zażalenia B. B. utrzymał w mocy postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (LWINB) z 20 listopada 2023r. o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją LWINB z 9 grudnia 2019 r. nakazującej współwłaścicielom budynku przy ul. [...] w L., w tym m.in. B. B., doprowadzenie ściany szczytowej budynku położonej w granicy działki o nr [...], do stanu pierwotnego.

Decyzja ta została wydana przy ustaleniu następujących okoliczności faktycznych i prawnych.

Wnioskiem z 17 października 2023 r. B. B. wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją organu wojewódzkiego.

Postanowieniem z 20 listopada 2023 r. Lubelski WINB, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania zakończonego własną decyzją z 9 grudnia 2019 r. z uwagi na niedotrzymanie miesięcznego terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a.

Po rozpoznaniu zażalenia B. B. GINB utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy przybliżył instytucję wznowienia postępowania wskazując, że wśród oceny formalnych podstaw wznowienia postępowania organ sprawdza m.in., czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, określony w art. 148 k.p.a. Dopiero po stwierdzeniu wystąpienia wszystkich tych przesłanek organ może merytorycznie badać przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. i wydać jedno z rozstrzygnięć przewidzianych przez art. 151 k.p.a.

GINB zauważał, że podstawą wniosku B. B. o wznowienie

postępowania był art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jako nowe dowody stanowiące w ocenie strony skarżącej podstawę do wznowienia postępowania wskazano kopię zdjęcia przedstawiającego ogródek letni kawiarni [...] z lat 70-tych ubiegłego wieku pozyskanego z archiwum Ośrodka B. na okoliczność istnienia ówcześnie okna i drzwi do tego lokalu oraz kopię gazety "Sztandar Ludu" z 20 października 1945 r. wydanie powojenne, z treści którego wynika, że pod adresem

przy ul. [...] w L. mieściła się Restauracja [...].

Organ podkreślił, że zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

W złożonym wniosku o wznowienie wskazano, że o okoliczności stanowiącej

podstawę wznowienia wnioskodawczyni dowiedziała się z postanowienia GINB z 8 września 2023 r., w dniu jego doręczenia tj. 19 września 2023 r. W treści ww. postanowienia GINB wskazano bowiem, że stanowiące załączniki podania skarżącej

z 28 sierpnia 2023 r. (wskazane powyżej zdjęcie oraz kopia gazety) nie mają wpływu na możliwość wszczęcia postępowania nieważnościowego, lecz ewentualnie stanowić mogą nowe dowody umożliwiające wznowienie postępowania zwykłego. Na tej podstawie strona skarżąca przyjęła, że o możliwości wznowienia przedmiotowego postępowania dowiedziała się właśnie w dniu odbioru tego postanowienia.

GINB zgodził się z Lubelskim WINB, że skarżąca nie dochowała miesięcznego terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Podkreślił, że dla zachowania tego terminu znaczenie ma wyłącznie data powzięcia wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a nie data, w której wnioskodawca uzyskał wiedzę, że znane mu już fakty mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania. Tym samym należy uznać, że o okolicznościach stanowiących przesłanki wznowieniowe skarżąca wiedziała znacznie wcześniej niż w dniu 19 września 2023 r., bowiem na powyższą okoliczność powoływała się już w podaniu z 28 sierpnia 2023 r., załączając jednocześnie podnoszone dowody do wskazanego powyżej pisma.

W ocenie GINB, o zachowaniu miesięcznego terminu do wznowienia postępowania

nie rozstrzyga chwila powstania świadomości prawnej znaczenia dowodu lub okoliczności, lecz chwila powzięcia o nich wiadomości, czyli data w której faktycznie strona poznaje nowy dowód czy też okoliczność. W analizowanym przypadku datą tą jest data, w której skarżąca otrzymała (odkryła istnienie) przedstawionych dowodów tj. zdjęcia oraz wpisu w gazecie, czyli co najmniej od 28 sierpnia 2023 r. Termin na złożenie wniosku upłynął zatem wcześniej niż 19 października 2023 r.

Skargę na opisane wyżej postanowienie GINB wniosła B. B.

WSA w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdził, że w przypadku przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ustawodawca postanowił w art. 148 § 1 k.p.a., że złożenie wniosku o wznowienie postępowania powinno nastąpić w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Za trafne Sąd uznał ustalenia organu co do niedochowania ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, z powołaniem się na nowe dowody. Z akt sprawy wynika, że B. B. wiedzę, co do nowych nieznanych organowi dowodów posiadła przed

dniem 16 września 2023 r., która to data wyznacza okres jednego miesiąca przed złożeniem przez skarżącą wniosku o wznowienie postępowania. W art. 148 § 1 k.p.a. chodzi o dzień, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a nie o dzień, w którym strona dowiedziała się, że dana okoliczność może stanowić podstawę wznowienia. Świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznej lub dowodu jako podstawy wznowienia postępowania nie ma wpływu na ocenę zachowania terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. Analiza akt sprawy potwierdza spostrzeżenia organu, że dokumenty w postaci kopii zdjęcia przedstawiającego ogródek letni kawiarni [...] według stanu na lata 70-te XX wieku oraz gazety Sztandar Ludu z 20 października 1945 r. były załącznikiem do pisma skarżącej z 28 sierpnia 2023 r. w sprawie z wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie nieważności decyzji Lubelskiego WINB z 9 grudnia 2019 r. Najpóźniej zatem

ta data wyznaczała początkowy bieg terminu dla złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją organu wojewódzkiego. Złożenie więc przez skarżącą w dniu 17 października 2023 r. wniosku o wznowienie postępowania

opartego o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. należało uznać za wystąpienie z przekroczeniem terminu jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

W sytuacji, gdy – tak jak w niniejszej sprawie – nie został zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie, organ administracji publicznej obowiązany był wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Prawidłowo zatem, w przedstawionym stanie faktycznym, GINB utrzymał w mocy postanowienie Lubelskiego WINB z 20 listopada 2023 r. odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją organu wojewódzkiego z 9 grudnia 2019 r.

Nie zmienia powyższej oceny argument o swoistym pouczeniu przez GINB w postanowieniu z 8 września 2023 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania

w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, do którego skarżąca się zastosowała składając wniosek o wznowienie postępowania. Zauważyć trzeba, że zawarte w tym postanowieniu stwierdzenie, że "nowe dowody czy okoliczności ujawnione w sprawie mogą stanowić ewentualnie podstawę do wznowienia postępowania", nie oznacza promesy (przyrzeczenia) że do wznowienia postępowania dojdzie. Zapewnienie o prawdopodobieństwie zaistnienia podstaw do wznowienia postępowania nie może wyłączać badania dopuszczalności wniosku w zakresie dochowania terminu do jego wniesienia. W świetle powyższego, Sąd nie przychylił się do wywodzonych w skardze naruszeń przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła B. B. zarzucając:

II. na podstawie art.174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.

1. art.1 § 2 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art.134 §1, art.151 i art.3 § 1 w zw. z art.145 §1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art.7,7a §1 8, 9, 64 § 2,66 § 2,77 §1,80 w zw. z art.148 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organ obu instancji, poprzez brak wyjścia poza zarzuty zawarte w skardze, pomimo istnienia ku temu podstaw prawnych i niedostrzeżenie, że nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w tej sprawie, w szczególności nie ustalono czy w postępowaniu o stwierdzenie

nieważności decyzji, które zostało zainicjowane wnioskiem skarżącej z 28 sierpnia 2023 r. skarżąca stosownie do dyspozycji art.9 k.p.a. została poinformowana, że okoliczności przez nią podnoszone mogą mieć znaczenie nie dla sprawy o stwierdzenie nieważności, lecz dla sprawy o wznowienie postępowania jako okoliczności, o których mowa w art.145 §1 pkt 5 k.p.a., ponadto nie ustalono czy w związku ze wskazaniem w piśmie skarżącej z 28 sierpnia 2023r. żądania stwierdzenia nieważności, a jednocześnie przywołania okoliczności faktycznej wskazującej na wznowienie postępowania (wskazania wprost na nowe okoliczności faktyczne tj archiwalne zdjęcie, archiwalną gazetę, z których wynika, że nowe dowody istotnie rzutują na stan faktyczny sprawy - organ zwrócił się w trybie art.64 § 2 k.p.a. do skarżącej o sprecyzowanie charakteru swojego pisma wobec podnoszenia

powyższych okoliczności faktycznych, wreszcie nie ustalono, czy w postępowaniu tym organ zastosował się do dyspozycji art. 66 § 1 i 2 k.p.a. tj. dostrzegając podnoszone przez skarżącą okoliczności świadczące o nieprawidłowości decyzji – nowe okoliczności poinformował, że w odniesieniu do tych okoliczności właściwy jest inny organ i poinformował o treści art.66 § 2 k.p.a., a zatem, że wniesienie podania w terminie wskazanym w zawiadomieniu ( byłoby to odrębne podanie o wznowienie) będzie miało skutek w postaci wniesienia w pierwotnym terminie tj. 28 sierpnia 2023r.

a zatem okoliczności, że skarżąca załączyła wskazane dowody do pisma z 28 sierpnia 2023r. przywołano jednostronnie tj. jedynie na okoliczność niedochowania terminu w sytuacji gdy z okoliczności ujawnionych w sprawie, w tym wskazanych w uzasadnieniu Sądu wynika, że organ widział wskazaną przesłankę, jako uzasadniającą wznowienie postępowania a zatem, że skutkiem ich przedłożenia winno być odpowiednie działanie prawne organu stosownie do wskazanych dyspozycji k.p.a., a w konsekwencji prawidłowe ustalenia powinny prowadzić do wniosku , że pismo skarżącej z wnioskiem o wznowienie postępowania powinno zostać potraktowane, co najmniej jako wniosek

o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, a okoliczności podnoszone w piśmie skarżącej powinny zostać potraktowane jako uprawdopodobniające brak winy w przekroczeniu terminu wskazując w szczególności na pouczenie, które skarżąca otrzymała dopiero w uzasadnieniu decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności, a nie w trybie wcześniej wskazanym tj.art.66 §1 i 2 k.p.a.

do czego zobligowany był organ,

2) naruszenie art.148 §1 k.p.a. przez dokonanie błędnej interpretacji co do znaczenia okoliczności, od której należy liczyć wskazany termin , a mianowicie że chodzi o dzień, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania przy pominięciu w dokonanej wykładni warstwy prawnej wskazanej przesłanki tj. pominięciu, że warunkiem rozpoczęcia biegu terminu jest okoliczność prawna, że owa przesłanka może być rzeczywistą podstawą wznowienia

postępowania jako postępowania, które rzeczywiście może zostać wszczęte i się toczyć, a tym samym doprowadzić do reformatoryjnego orzeczenia, a taka sytuacja

nie następuje, gdy toczy się postępowanie w przedmiocie nieważności, gdyż wówczas jest przeszkoda do prowadzeniu tego postępowania bowiem powinno ono zostać zawieszone w oparciu o art.97 §1 pkt 4 k.p.a., a zatem prawidłowa analiza wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, że termin gwarantowany ustawą stronie, wskazany w art.148 § 1 k.p.a. musi być powiązany z rzeczywistą możliwością wszczęcia postępowania o wznowienie przy braku przeszkody do jego do prowadzenia tj. skutkującą koniecznością jego zawieszenia, a w konsekwencji wskazanego

naruszenia należy stwierdzić, że skarżąca nie uchybiła terminowi wskazanemu w art.148 §1 k.p.a.

Zarzuty skargi kasacyjnej zostały uzasadnione.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono uchylenie w całości zaskarżonego wyroku,

a także zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego postanowienia organu I instancji lub o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie.

Wniesiono także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2024.935; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności

postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, że jest ona nieusprawiedliwiona.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy prawidłowo Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów administracji odnośnie do uchybienia przez skarżącą terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę z art.145 § 1 pkt 5 k.p.a. zakończonego ostateczną decyzją LWINB z 9 grudnia 2019 r. nakazującej współwłaścicielom budynku przy ul. [...] w L., w tym B. B., doprowadzenie ściany szczytowej budynku położonej w granicy działki o nr [...], do stanu pierwotnego.

Art. 148 § 1 k.p.a. stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji,

w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W pierwszej kolejności zatem obowiązkiem organu, do którego wpływa wniosek o wznowienie postępowania jest zbadanie terminowości złożenia takiego wniosku. Jedynie bowiem wniosek złożony w ustawowym terminie może doprowadzić do wznowienia postępowania, a w konsekwencji do wydania jednego z rozstrzygnięć wskazanych w art. 151 k.p.a.

W orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w doktrynie jednolicie przyjmuje się, że bieg terminu, o którym mowa w art.148 § 1 k.p.a. rozpoczyna się od dnia uzyskania informacji o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a nie od dnia, w którym strona powzięła informację, że okoliczność ta może stanowić podstawę wszczęcia takiego postępowania. (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 30 grudnia 2020 r., sygn. I OSK 1979/20 i w wyroku z dnia 13 listopada 2020 r., sygn. I OSK 1135/20, dostępne na: CBOSA). Podkreśla się również, że bez znaczenia pozostaje dla oceny zachowania omawianego terminu, czy wnoszący podanie miał wiedzę odnośnie do prawnego znaczenia okoliczności faktycznych, jako podstawy wznowienia.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Skarżąca kasacyjnie jako podstawę wniosku o wznowienie postępowania wskazała art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. powołując jako nowe dowody stanowiące w jej ocenie podstawę do wznowienia postępowania kopię zdjęcia przedstawiającego ogródek letni kawiarni [...] z lat 70-tych ubiegłego wieku pozyskanego z archiwum Ośrodka B. na okoliczność istnienia ówcześnie okna i drzwi do tego lokalu oraz kopię gazety "Sztandar Ludu" z 20 października 1945 r. wydanie powojenne, z treści którego wynika, że pod adresem przy ul. [...] w L. mieściła się Restauracja [...].

W skardze kasacyjnej skarżąca zmierzając do wykazania, że zachowała termin do złożenia podania o wznowienie postępowania odnosi się do sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji z LWINB z 9 grudnia 2019r., która zakończyła się ostatecznym postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB) z 8 września 2023r. utrzymującym w mocy po ponownym rozpoznaniu sprawy własne

postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji. Jednak argumentacji skarżącej w tym zakresie nie można podzielić.

Z akt sprawy wynika, że GINB postanowieniem z 8 września 2023r. po rozpoznaniu wniosku B. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem GINB z 28 lipca 2023r. odmawiającym na podstawie art. 61 a §1 k.p.a. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji LWINB z

9 grudnia 2019r. utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazał mi.in., że w/w decyzja była przedmiotem weryfikacji przez sąd administracyjny, ponieważ prawomocnym wyrokiem z 19 listopada 2020 r. WSA w Lublinie w sprawie II SA/Lu 80/20 oddalił skargę na decyzję z 9 grudnia 2019 r., a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 5 października 2022r. w sprawie II OSK 1382/21 oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku. GINB w uzasadnieniu swojego postanowienia z 8 września 2023r. wskazał, że dołączona przez skarżącą do pisma z 28 sierpnia 2023r. dokumentacja w postaci zdjęcia, kopii gazety może stanowić ewentualnie podstawę do wznowienia postępowania, a nie podstawę stwierdzenia nieważności decyzji.

Z powyższego wynika, że w rozpoznawanej sprawie trafnie organy administracji ustaliły, a Sąd pierwszej instancji słusznie to stanowisko zaakceptował, że o okolicznościach stanowiących według skarżącej przesłanki do wznowienia postępowania w oparciu o art.145 §1 pkt 5 k.p.a. wiedziała znacznie wcześniej niż

19 września 2023r., skoro już do pisma z 28 sierpnia 2023r. skierowanym do GINB dołączyła przedmiotowe zdjęcia i kopię gazety Sztandar Ludu.

Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej pismo 28 sierpnia 2023r. nie inicjowało postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji LWINB z 9 grudnia 2019r., lecz zostało złożone w jego toku, co wynika z jego treści jak i porównania dat wydanych przez GINB w/w postanowień w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Jasna i czytelna treść tego pisma wyraźnie wskazywała, że złożono je wraz z załącznikami do postępowania nieważnościowego. Brak było jakichkolwiek przesłanek do uznania, że intencją strony jest wznowienie postępowania. Poza tym zwrócić należy uwagę, że z uzasadnienia postanowienia z dnia 8 września 2023r. od doręczenia, którego w ocenie skarżącej kasacyjnie rozpoczął bieg miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie nie wynika, by organ jednoznacznie przesądził, że okoliczność, na którą powołała się strona stanowi podstawę do złożenia takiego wniosku. Organ poinformował jedynie stronę odnosząc się do złożonych do pisma załączników, że mogą one stanowić ewentualnie podstawę do wznowienia postępowania, a nie podstawę stwierdzenia nieważności decyzji. W konsekwencji brak również podstaw do zarzucania organom administracji ewentualnego naruszenia zasady informowania stron (art. 9 k.p.a.) o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ich prawa i obowiązki.

Z art. 148 § 1 k.p.a. wynika wprost, że termin do wniesienia żądania wznowienia postępowania jest liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin ten nie jest zatem liczony od dnia, w którym strona powzięła informację, że okoliczność ta może stanowić podstawę wznowienia postępowania. Świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznych, jako podstawy wznowienia, jak to wyżej już wskazywano, nie ma wpływu dla oceny zachowania terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. Czym innym jest proces wnioskowania a czym innym zachowanie terminu przewidzianego tym przepisem.

Wobec powyższego za datę początkową obliczenia terminu z art.148 §1 k.p.a. należy potraktować dzień, w którym powołała się na w/w okoliczności, a nie datę doręczenia jej postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 8 września 2023 r. jak słusznie to przyjęto w tej sprawie.

W konsekwencji nietrafne są wszystkie zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej. Zauważyć także należy, że odnoszą się one w istocie do nienależytego procedowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania. Tymczasem w niniejszym postępowaniu, wobec złożenia wniosku o wznowienie postępowania organ administracji ma w pierwszej kolejności obowiązek przeprowadzenia postępowania celem wyjaśnienia, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony z zachowaniem ustawowego terminu o jakim mowa w art.148 §1 k.p.a. i takie czynności zgodnie z art.7,77 §1, art. 80 k.p.a. zostały podjęte z odniesieniem się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia do pisma z 28 sierpnia 2023r.

Nie doszło do naruszenia art.7a § 1, art.64 § 2, art. 66 § 1 i 2, czy też 97 §1 pkt 4 k.p.a., ponieważ brak było podstaw do ich stosowania w rozpoznawanej sprawie.

W rezultacie, w świetle powyższych rozważań należało uznać, że skarga kasacyjna

jest nieusprawiedliwiona i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.