Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 12 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A Sp. z o.o. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 432/18 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w K. na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej. postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 432/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A Spółce z o.o. w K. wstrzymania wykonania zaskarżonej w sprawie decyzji Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

A sp. z o.o. z/s w K. złożyła (wraz ze skargą) wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania w wysokości 1 504 021,08 zł.

Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że skarżąca Spółka nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, jak również nie wskazała argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podniósł, że domagając się wstrzymania wykonania decyzji skarżąca obowiązana jest wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, iż wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy zatem tylko ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Takich dokumentów strona jednak nie przedstawiła. Sąd nie miał zatem możliwości porównania obciążenia wynikającego z zaskarżonej decyzji z sytuacją finansową skarżącej, a tym samym nie mógł rzetelnie ocenić, że wykonanie tej decyzji pociągnie za sobą skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 ppsa.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego zmianę poprzez uwzględnienie wniosku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.

Zarzuciła mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: ppsa) poprzez jego błędne niezastosowanie w sprawie, podczas gdy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych a nawet niemożliwych do odwrócenia skutków.

Wskazała, że nie ma możliwości zapłaty przedmiotowej należności, ze względu na fakt, iż całość wypłaconej przez organ zaliczki została przekazana generalnemu wykonawcy B Sp. z o.o. Tym samym nie dysponuje przedmiotową kwotą. Podniosła, że wykonanie decyzji doprowadzi Spółkę do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej i ogłoszenia upadłości. Doprowadzi do sytuacji, że skarżąca utraci płynność finansową, ale również nie będzie w stanie wywiązać się ze swoich podstawowych zobowiązań jak i wywiązania się ze złożonego w Sądzie planu restrukturyzacji przedsiębiorstwa. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku z dnia 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt VI GR 9/18 zostało otwarte postępowanie układowe.

Do zażalenia Spółka załączyła odpis (pierwszej strony) postanowienia z dnia 10 kwietnia 2018 r. oraz wniosek dłużnika z dnia 6 grudnia 2017 r. o otwarcie postępowania układowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgłaszając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności strona skarżąca winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.

Podkreślić należy, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku tak, aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (v. postanowienie z 8 sierpnia 2018 r., I GZ 253/18, postanowienie z 22 stycznia 2016 r., sygn. akt II GZ 711/15, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W sprawie WSA w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uznając, że skarżąca Spółka nie wykazała, iż w jej przypadku wystąpiła którakolwiek z przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższa ocena była zasadna.

Sąd I instancji miał podstawy aby uznać, że argumentacja Spółki na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest wystarczająca do udzielenia jej ochrony tymczasowej. Skarżąca nie przedstawiła popartych stosownymi dokumentami informacji dotyczących swojej sytuacji finansowej i majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi dokonać pozytywnej dla strony oceny zasadności zawartych we wniosku twierdzeń. Nie przedstawiono dokumentów, z których wynikałaby kondycja finansowa Spółki.

Należy zauważyć, że skarżąca załączyła do wniosku odpis postanowienia Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku z 10 kwietnia 2018 r. o otwarciu postępowania układowego. Postępowanie to rokuje ustabilizowanie sytuacji finansowej Spółki, ale jednocześnie nie jest wystarczające do stwierdzenia możliwości wystąpienia istotnych w tym zakresie zagrożeń dla wnioskodawczyni.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.