Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

W dniu 19 lipca 2012 r. J.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...].

Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze - działając na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. - uznało za nieuzasadnione zażalenie skarżącego na niezałatwienie w terminie przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] jego wniosku w sprawie zawieszenia uczestnictwa w Środowiskowym Domu Samopomocy w [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a.

W świetle powyższej regulacji kontrola sądu administracyjnego obejmuje rozstrzygnięcia organów administracji publicznej zapadłe m.in. w formie postanowienia. Ustawa jednakże ogranicza kognicję sądu w tym zakresie jedynie do postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie oraz na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Nadto, na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, zatem skarga wniesiona na postanowienie organu administracji publicznej wykraczające poza ten zakres przedmiotowy jest niedopuszczalna i podlegać musi odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Przenosząc powyższą regulację na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie wykracza poza zakres przedstawionej regulacji. Jak wskazuje unormowanie zawarte w przepisach k.p.a. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie skutkuje uruchomieniem działania nadzorczego organu wyższego stopnia. W razie uznania zasadności zażalenia organ ten wyznacza organowi niższego stopnia dodatkowy termin załatwienia sprawy, zarządza wyjaśnienie przyczyn zwłoki oraz w razie potrzeby zarządza podjęcie środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwienia spraw w przyszłości. Podkreślić przy tym należy, iż Kodeks nie normuje wprost w jakiej formie organ rozstrzyga na skutek rozpatrzenia wniesionego zażalenia na bezczynność i to zarówno w sytuacji jego uwzględnienia jak również uznania go za niezasadne.

Jednakże zarówno w doktrynie, jak i w judykaturze utrwalił się pogląd, iż organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie (por. [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz LEX, Warszawa 2011, wyd. IV, s. 345). Postanowienie to wydane jest w toku postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga o istocie sprawy, ani też nie kończy postępowania. Nie przysługuje od niego także zażalenie, brak jest bowiem szczególnych unormowań wskazujących na możliwość zaskarżenia tego postanowienia, a jak wynika z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w ustawie.

Mając na uwadze powyższe okoliczności uznać należy, iż skarga J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia złożonego w trybie art. 37 k.p.a. jest niedopuszczalna i na tej podstawie podlega odrzuceniu w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.