Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Nita, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów [...], w zakresie wniosku o przywrócenia terminu do wniesienia skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Pismem z 29 listopada 2016 r. Skarżący wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów [...]. Skarga ta wpłynęła do organu administracyjnego drugiej instancji w dniu 1 grudnia 2016 r.

Przedmiotem wspomnianej skargi było przede wszystkim żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu administracyjnego pierwszej instancji. W rozstrzygnięciach tych Prezydent Miasta D., działając jako organ pierwszej instancji cofnął Skarżącemu zezwolenie na sprzedaż napojów [...], zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze, orzekając w drugiej instancji, utrzymało zaskarżona decyzję w mocy. Poza wspomnianym żądaniem, treścią pisma procesowego Skarżącego był także wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (por. s. 2 skargi). To właśnie żądanie jest przedmiotem niniejszego postanowienia Sądu.

Stan faktyczny zaistniały w sprawie przedstawia się w ten sposób, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając swoje rozstrzygnięcie w dniu [...] r. skierowało je za pośrednictwem operatora pocztowego na adres zamieszkania Skarżącego. Ponieważ adresata nie zastano w domu, a jednocześnie nie było możliwe zrealizowanie doręczenia zastępczego za pośrednictwem dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy domu, przesyłkę pozostawiono do dyspozycji adresata w placówce pocztowej, umieszczając stosowne zawiadomienie wydane w trybie art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawa z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 – ze zm). Jako, że adresat nie odbierał przesyłki zawierającej decyzję administracyjną, w dniu 7 czerwca 2016 r. operator pocztowy dokonał powtórnej awizacji, ponownie wzywając do podjęcia pisma. ponieważ nie doszło do podjęcia pisma przez adresata (Skarżącego w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym), a przesyłka ta była przechowywana w placówce pocztowej łącznie przez 14 dni, po upływie tego czasu operator pocztowy zwrócił list nadawcy (Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K.). Wspomniany organ administracyjny uznał zaś pismo za doręczone z upływem czternastego dnia jego przechowywania w placówce pocztowej.

Przedstawiony sposób działania został zakwestionowany przez Skarżącego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucił on Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K., że błędnie skierowało ono zaskarżoną, ostateczną decyzję administracyjną na adres jego zamieszkania, podczas gdy właściwym miejscem doręczenia pisma powinno być miejsce prowadzenia przez Skarżącego jego działalności. Dodatkowo, Skarżący podniósł, że cały czas regularnie uiszczał on opłatę za "zezwolenie [...]". W jego przekonaniu w sposób oczywisty świadczy to o tym, że nie wiedział o treści decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w swoje odpowiedzi na skargę, datowanej na 2 stycznia 2017 r. (pismo wpłynęło do Sądu 4 stycznia 2017 r.) sformułowało wniosek o odrzucenie skargi jako wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia. Jednocześnie, organ ten sformułował argumenty, w jego przekonaniu uzasadniające prawidłowość doręczenia ostatecznej decyzji administracyjnej.

Sąd zważył co następuje.

Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie może zostać uwzględniony. W przedmiotowej sprawie, dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia konieczne było odwołanie się zarówno do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego regulujących tryb dokonywania doręczeń, jak i do postanowień ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 – ze zm.).

Zgodnie z art. 42 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Trudno w związku z tym zaaprobować sformułowany przez Skarżącego zarzut wskazania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze niewłaściwego miejsca, w którym miała mu być wydana przesyłka zawierająca decyzję administracyjną. Nie ulega wątpliwości, że stosownie do treści powołanego przepisu, Kolegium prawidłowo wskazało adres zamieszkania Skarżącego jako miejsce doręczenia przesyłki. Argument ten jest tym bardziej trafny, że w miejscu prowadzenia działalności nie wykonywał on pracy (nie świadczył on tam pracy), ale wykonywał działalność gospodarczą jako przedsiębiorca.

Warto również zauważyć, że adres zamieszkania pod którym podejmowano próby doręczenia został wskazany organowi administracyjnemu drugiej instancji w odwołaniu od nieostatecznej decyzji Prezydenta Miasta D. Także w tym miejscu doręczano Skarżącemu pisma podczas postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji. Jeżeli w trakcie toczącego się postępowania nastąpiła zmiana adresu, strona postępowania administracyjnego, stosownie do treści art. 41 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, była zobowiązana do zawiadomienia o tym organu administracji publicznej. W razie zaniedbania tego obowiązku, doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny (por. art. 41 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego).

Przenosząc rozważania na grunt ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy zauważyć, że w tym akcie prawnym precyzyjnie określono przesłanki przywrócenia uchybionego terminu procesowego. Może to nastąpić wyłącznie na wniosek, przy czym pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, za pośrednictwem organu, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej – p.p.s.a.). Równocześnie ze złożeniem wniosku strona powinna zaś dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Ponadto, w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.).

W przekonaniu Sądu, analizując merytoryczną treść wniosku o przywrócenie terminu oraz konfrontując argumentację Skarżącego z faktami zaistniałymi w sprawie nie sposób mówić o braku jego winy w niezachowaniu terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo skierowało swoją decyzję do doręczenia w miejscu zamieszkania strony postępowania administracyjnego. Ze względów, które Sąd wskazał już wcześniej brak było bowiem podstaw do doręczania tego pisma w innym miejscu. Nie ulega przy tym wątpliwości okoliczność, że adres Skarżącego na jaki kierowano decyzję istotnie był miejscem jego zamieszkania. Należy podkreślić, iż Skarżący nie zanegował tej okoliczności, podczas toczącego się postępowania administracyjnego nie informował o zmianie adresu, a organ drugiej instancji wysyłał swoje rozstrzygnięcie w miejsce wskazane w odwołaniu od decyzji. Skoro Skarżący, działając jako strona postępowania administracyjnego nie odebrał prawidłowo awizowanej przesyłki we właściwej, wskazanej mu placówce pocztowej, doszło do jej skutecznego doręczenia na zasadzie fikcji prawnej ukształtowanej w treści art. 44 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Okoliczność, że Skarżący mimo to, nadal regularnie uiszczał opłatę za "zezwolenie [...]" niczego nie zmienia. Istotą doręczenia zastępczego w wyniku dwukrotnej awizacji jest bowiem to, że następuje ono nawet wtedy, gdy adresat nie wie o tym skutku. Brak świadomości efektu doręczenia zastępczego nie jest zaś okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu.

W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia skargi i dlatego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.