Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Gminy Goleszów z dnia 18 grudnia 2019 r. nr 0007.86.2019 w przedmiocie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały.

Skarga z dnia 17 czerwca 2020 r. Wojewoda Śląski, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 713; dalej: u.s.g.) oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; dalej jako p.p.s.a.) zaskarżył uchwałę Nr 0007.86.2019 Rady Gminy Goleszów z dnia 18 grudnia 2019r. w sprawie zmiany uchwały Nr 0007.69.2015 Rady Gminy Goleszów z dnia 25 listopada 2015r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego.

Przedmiotowej uchwale zarzucił sprzeczność z art. 40 ust. 8 w zw. z art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 470; dalej jako "udp") w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (t.j. Dz. U. z 1997 r.. Nr 78, poz. 483 ze zm.; dalej jako "Konstytucja"). Stwierdził bowiem, że uchwała ta nie uwzględnia wszystkich stawek opłat, o których mowa w art. 40 ust. 2 udp w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnych, a Rada Gminy Goleszów powinna była uregulować wszystkie stawki opłat, o których mowa w art. 40 ust. 2 pkt 1 i pkt 4 udp w stosunku do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, stawkę opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 2 udp w stosunku do urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, zaś stawkę opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 3 udp w stosunku do obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej.

Natomiast paragrafem 1 spornej uchwały Rada Gminy Goleszów dodała do § 3 ust. 1 uchwały pierwotnej punkt 3 o treści: "dla urządzeń infrastruktury tełekomunikacyjnej umieszczonych na obiektach mostowych i wiaduktach - 20,00 zł" (§ 1 ust. 1 pkt 1). W dalszej kolejności, Rada w treści § 4 ust. 1 uchwały pierwotnej dodała pkt 4 o treści: "dla obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej - 0,20 zł". Zatem dokonując analizy § 1 pkt 1 i 2 uchwały zmieniającej, organ nadzoru stwierdził, że Rada Gminy Goleszów ustaliła zakres przedmiotowy analizowanego przepisu uchwały z naruszeniem art. 40 ust. 2 pkt 1 i 2 udp; nie określiła bowiem stawek opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 1 udp, a mianowicie opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót w pasie drogowym w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej oraz opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 4 udp, a mianowicie opłaty za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg dotyczące zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 dla obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. Rada co prawda w § 5 uchwały zmienianej (uchwały Nr 0007.69.2015) określiła, że “Za zajęcie pasa drogowego gminnych dróg publicznych na prawach wyłączności w celach innych niż wymieniono w § 1 pkt. 1-3 ustala się stawkę w wysokości 20% stawki określonej w § 4 ust. 1 pkt. 1, jednakże stawki te odnoszą się wyłącznie do obiektów budowlanych, co w konsekwencji oznacza, że Rada nie ustaliła stawek za zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt. 1 - 3 w odniesieniu do urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej.

Ponadto organ nadzoru zauważył, iż przepis art. 40 ust. 2 pkt 2 udp wyraźnie odsyła do umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami, nie ograniczając tym samym swego zakresu wyłącznie do obiektów mostowych i wiaduktów. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 13 udp przez obiekt mostowy należy rozumieć budowlę przeznaczoną do przeprowadzenia drogi, samodzielnego ciągu pieszego lub pieszo-rowerowego, szlaku wędrówek zwierząt dziko żyjących lub innego rodzaju komunikacji nad przeszkodą terenową, w szczególności: most, wiadukt, estakadę, kładkę. Zatem należy uznać, iż Rada dokonując zmiany § 3 ust. 1 pkt 3 uchwały Nr 0007.69.2015 w treści § 1 pkt 1 przedmiotowej uchwały ograniczyła w sposób nieuprawniony zakres przekazany przez ustawodawcę do uregulowania, pomijając ustalenie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dla urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej umieszczonych na elementach pasa drogowego innych niż obiekt mostowy i wiadukt. W konkluzji więc organ nadzoru stwierdził, iż jeżeli organ stanowiący gminy nie uregulował w pełni obligatoryjnych elementów wynikających z upoważnienia ustawowego, to w sposób istotny naruszył prawo. Pominięcie bowiem przez radę gminy któregoś z wymienionych w upoważnieniu ustawowym, elementów skutkuje brakiem pełnej realizacji tego upoważnienia i ma istotny wpływ na ocenę zgodności z prawem podjętego aktu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opołu z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Op 480/07, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W odpowiedzi na skargę, Gmina uznała za bezzasadne zarzuty stawiane

w skardze bowiem biorąc pod uwagę zarówno treść uchwały pierwotnej, jak i uchwały zmieniającej w pełni wyczerpała delegację ustawową z aktualnego brzmienia art. 40 ust. 8 udp. Nie ma zatem racji organ skarżący, że nie określono bowiem stawek opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy, a mianowicie opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót w pasie drogowym w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. Stawka opłaty za powyższe określona jest w § 2 ust. 4 uchwały nr 69 - Dla linii telekomunikacyjnej oraz urządzeń z nią związanych ustala się stawkę opłat za każdy dzień zajęcia 1 m

pasa drogowego w wysokości 0,20 zł. Zatem opłata za zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót w pasie drogowym w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, objęta jest właśnie § 2 ust. 4 uchwały nr 69. Wprawdzie brak jest definicji linii telekomunikacyjnej, jednak choćby poprzez definicję telekomunikacyjnego obiektu budowlanego z § 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 2019 poz. 1864 z późn. zm.), można stwierdzić, że objęto tym przepisem uchwały nr 69 zarówno obiekty, jak i urządzenia telekomunikacyjne. Telekomunikacyjnym obiektem budowlanym jest bowiem linia kablowa podziemna, Unia kablowa nadziemna, kanalizacja kablowa, kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe oraz wolno stojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe. Zatem dotychczas, do czasu wejścia w życie zmiany art. 40 ust. 8 udp, to właśnie na podstawie § 2 ust.4 uchwały pierwotnej określano opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót w pasie drogowym w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. Dlatego też § 1 uchwały pierwotnej nie musiał być dostosowywany do zmienionego art. 40 ust. 8 udp, bowiem nie zostały przekroczone maksymalne wartości stawek opłat. Zarzut zatem powyższy jest chybiony.

Dalej Gmina wskazała, że nie ma także racji organ skarżący, iż uchwała nr 86 narusza art. 40 ust. 8 udp poprzez nieuregulowanie opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 4 udp, a mianowicie opłaty za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg dotyczące zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 dla obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej; twierdzi, iż przepis § 5 uchwały nr 69 w brzmieniu: “Za zajęcie pasa drogowego gminnych dróg publicznych na prawach wyłączności w celach innych niż wymieniono w § 1 pkt 1-3 ustawa się stawkę w wysokości 20% stawki określonej w § 4 ust. 1 pkt 1, odnosi się wyłącznie do obiektów budowlanych. Przepis uchwały odnosi się w sposób ogólnikowy do zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w innych celach niż te wymienione w art. 40 ust. 2 pkt 1-3 udp, a tym samym - § 1 pkt 1-3 uchwały nr 69. W żaden sposób nie ograniczono tego przepisu wyłącznie do obiektów budowlanych - jak chce tego skarżący organ. Wprawdzie odwołano się w tym przepisie uchwały do § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały, który ustala stawkę opłaty dla obiektu handlowego lub usługowego, jednak odwołanie odnosi się jedynie do wysokości stawki opłaty ustalonej tym przepisem, a nie stanowi żadnego ograniczenia co do tych obiektów. Zatem drugi ze sformułowanych zarzutów skargi, także wskazała jako chybiony.

Na koniec odnosząc się do zarzutu, iż Gmina dokonując zmiany § 3 ust 1 pkt 3 uchwały Nr 0007.69.2015 w treści § pkt 1 spornej uchwały ograniczyła w sposób nieuprawniony zakres przekazany przez ustawodawcę do uregulowania, pomijając ustalenie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dla urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej umieszczonych na elementach pasa drogowego innych niż obiekt mostowy i wiadukt - wskazała, iż w uchwale nr 86 celowo ograniczono tą stawkę opłaty do obiektów mostowych i wiaduktów, bowiem w uchwale tej dostosowywano jedynie treść uchwały pierwotnej do zmienionego przepisu art. 40 ust. 8 udp. Skoro zatem w § 3 uchwały pierwotnej uregulowano w całości stawki opłat na cele wymienione w art. 40 ust. 2 pkt 2 udp, w tym w jej ust. 1 pkt 1 lit. b: linii telekomunikacyjnej oraz urządzeń z nią związanych dla urządzeń infrastruktury technicznej umieszczonych w pasie drogowym z wyłączeniem obiektów mostowych, to po zmianie art. 40 ust. 8 udp, pojawiła się konieczność uregulowania kwestii infrastruktury telekomunikacyjnej właśnie w obiektach mostowych. Element, który organ skarżący uznaje za brakujący, uregulowany już był we wskazanym § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b uchwały pierwotnej. Zresztą dodanie tego zapisu w uchwale zmieniającej w § 3 ust. 1 pkt 3 uchwały pierwotnej narzucała systematyka tego zapisu uchwały: punkt 1 dotyczy urządzeń infrastruktury technicznej umieszczonych w pasie drogowym z wyłączeniem obiektów mostowych, punkt 2 dotyczy urządzeń infrastruktury technicznej umieszczonych na obiektach mostowych i wiaduktach. Logiczną konsekwencję takiej systematyki było ujęcie urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej na obiektach mostowych i wiaduktach w odrębnym kolejnym punkcie. To zaś co dotyczyło urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej umieszczonych na elementach pasa drogowego innych niż obiekt mostowy i wiadukt było już uregulowane w § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b uchwały pierwotnej, zatem nie było potrzeby powtórnej regulacji tego samego zakresu. Zatem i ten zarzutów skargi był niezasadny. Konkludując Gmina podkreśliła, że w podjętej uchwale uwzględniła wszystkie stawki opłat, o których mowa w art. 40 ust. 2 udp, a tym samym zaskarżona uchwała pozostaje zgodna z prawem, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje:

Skarga Wojewody Śląskiego jest uzasadniona w całości i prawidłowy jest wywód prawny przedstawiony w jej uzasadnieniu.

Zgodnie z art. 40 ust. 1 udp zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.

Norma ust. 2 stanowi, że zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy:

prowadzenia robót w pasie drogowym;

umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

umieszczania w pasie drogowym obiektow budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;

zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Natomiast przepis art. 40 ust. 8 udp przewiduje maksymalne stawki opłat za zajęcie pasa drogowego. Stawki, o których mowa w ust. 4 i 6 (zajęcie na cele wskazane w art. 40 ust. 2 pkt 1 i 4 oraz w pkt 3) w wysokości nieprzekraczającej 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego; tych, o których mowa w ust. 5 (zajęcie na cel wskazany w art. 40 ust. 2 pkt 2) w wysokości nieprzekraczającej 200 zł. W dalszej części tego przepisu przewidziano jednak obniżenie stawek w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, o których mowa w ust. 4 i 6 do kwoty nieprzekraczającej 0,20 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a w przypadku stawki z ust. 5 do wysokości nieprzekraczającej 20 zł rocznie.

Z kolei z art. 40 ust. 9 ustawy wynika, że przy ustalaniu stawek, o których mowa

w ust. 7 i 8 uwzględnia się:

1) kategorię drogi, której pas drogowy zostaje zajęty;

2) rodzaj elementu zajętego pasa drogowego,

3) procentową wielkość zajmowanej szerokość jezdni;

4) rodzaj zajęcia pasa drogowego;

5) rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym.

Zauważyć należy, że przepisem § 1 spornej uchwały Rada Gminy Goleszów dodała do § 3 ust. 1 uchwały pierwotnej punkt 3 o treści: "dla urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej umieszczonych na obiektach mostowych i wiaduktach - 20,00 zł"; w § 4 ust. 1 uchwały pierwotnej dodała pkt 4 o treści: "dla obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej - 0,20 zł".

Ponadto w odpowiedzi na skargę Rada Gminy zaakcentowała, że w uchwale nr 0007.69.2015 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego wskazała w § 1 cele zajęcia pasa drogowego, z tytułu którego pobierana jest opłata - analogicznie do art. 40 ust. 2 udp.

Nadto w pierwotnej uchwale nr 69:

- w § 2 - uregulowała stawki opłat za zajęcie pasa na cele określone w art. 40 ust. 2 pkt 1 udp - a tym samym w § 1 pkt 1 pierwotnej uchwały nr 69, w tym także w ustępie 4 - stawkę 0,20 zł za każdy dzień zajęcia 1 m2 pasa drogowego dla linii telekomunikacyjnych oraz urządzeń z nią związanych;

- w § 3 - uregulowała stawki opłat za zajęcie pasa drogowego na cele określone w art. 40 ust. 2 pkt 2 udp - a tym samy w § 1 pkt 2 uchwały nr 69, w tym w jego ust. 1 pkt 1 lit. b - stawkę 20,00 zł dla linii telekomunikacyjnej oraz urządzeń z nią związanych;

- w § 4 - uregulowała stawki opłat za zajęcie pasa drogowego na cele określone w art. 40 ust. 2 pkt 3 udp - a tym samy w § 1 pkt 3 uchwały nr 69;

- w § 5 - uregulowała stawki opłat za zajęcie pasa drogowego na cele określone w art. 40 ust. 2 pkt 4 udp - a tym samy w § 1 pkt 4 uchwały nr 69.

Zatem uregulowano wyczerpująco wszystkie kwestie, które poprzez delegację ustawową z art. 40 ust. 8 udp, zobowiązana była uregulować rada gminy.

Jednakże po analizie treści poszczególnych norm tut. Sąd stwierdził, że słusznie podkreślił Wojewoda Śląski, że uwzględniając zmianę art. 40 ust. 8 ustawy o drogach publicznych wprowadzoną art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1815) Rada Gminy powinna uregulować stawki opłat, o których mowa w art. 40 ust. 2 pkt 1 i 4 udp w stosunku do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej; stawkę opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 3 udp w stosunku do obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej.

Zaznaczyć należy, że nie wszystkie stawki opłat, o których mowa w art. 40 ust. 2 pkt 1 – 4 udp powinny odnosić się zarówno do urządzeń, jak i obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej. Stawka bowiem opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy powinna zostać określona w stosunku do urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, zaś stawka opłaty wskazana w art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy w stosunku do obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej.

Natomiast Rada nie uregulowała w sposób prawidłowy stawki opłat, o których mowa w art. 40 ust. 2 pkt 1 i 4 udp, co stanowi istotne naruszenie prawa.

Nie określiła bowiem stawek opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy, a mianowicie opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót w pasie drogowym w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. Przepis § 2 pkt. 4 pierwotnej uchwały dotyczy jedynie linii telekomunikacyjnych i urządzeń z nią związanych. W żadnej jednostce redakcyjnej tego paragrafu nie ujęto obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej.

Podobnie brak jest uregulowania opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy, a mianowicie opłaty za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg dotyczące zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 dla obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. W § 5 pierwotnej uchwały zawarto regulację, że za zajęcie pasa drogowego gminnych dróg publicznych na prawach wyłączności w celach innych niż wymieniono w § 1 pkt. 1-3 ustala się stawkę w wysokości 20% stawki określonej w § 4 ust. 1 pkt. 1, tyle, że – jak wynika z treści § 4 stawki dotyczą wyłącznie rzutu poziomego obiektów budowlanych. Zatem również brak regulacji co do urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, bowiem w dodanym pkt 4 sporną uchwałą objęto jedynie obiekt infrastruktury telekomunika-cyjnej.

Również zasadnie organ wskazał, że przepis art. 40 ust. 2 pkt 2 udp wyraźnie odsyła do umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami, nie ograniczając tym samym swego zakresu wyłącznie do obiektów mostowych i wiaduktów – co Rada określiła w § 1 pkt 1 uchwały zmieniającej.

Nadto co do stawek o których mowa w art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy, tj. stawek opłaty za umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, w ogóle nie dokonała ich określenia w stosunku do obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej, co również stanowi istotne naruszenie prawa, polegające na nie uregulowaniu całości materii przekazanej do uregulowania w drodze delegacji ustawowej.

Należy zauważyć, iż w art. 40 ust. 8 udp mowa zarówno o obiekcie i urządzeniu infrastruktury telekomunikacyjnej, przy czym pojęć tych nie należy utożsamiać - czym innym jest bowiem obiekt telekomunikacyjny, a czym innym urządzenie telekomunikacyjne. Rozróżnienie to ma istotne znaczenie z tego względu,

że przewidziane przez ustawodawcę w art. 40 ust. 8 ustawy niższe stawki maksymalne zostały zróżnicowane w zależności od tego, czy zajęcie pasa drogowego związane jest z obiektami czy też z urządzeniami infrastruktury telekomunikacyjnej - i wynoszą odpowiednio: 0,20 zł dziennie (zamiast 10 zł)

w odniesieniu do umieszczonego w pasie drogowym obiektu infrastruktury telekomunikacyjnej (art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy) i 20 zł rocznie (zamiast 200 zł)

w odniesieniu do urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej (art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy). Odmienny jest więc zakres przedmiotowy opłat, odmienna jest ich wysokość i odmienny jest okres, za który są one pobierane. Każda z tych opłat powinna być konkretnie wskazana, a ich regulacja jednoznaczna.

Skoro więc sporna uchwała stanowi akt prawa miejscowego i ma powszechnie obowiązujący charakter zawartych w niej norm prawnych to formułowanie ich winno być precyzyjne i kompleksowe.

Z powyższych względów Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.

-----------------------

2