Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 25 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wniosku z dnia 11 lipca 2013 r. dotyczącego usług opiekuńczych w zakresie wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy.

W dniu 12 sierpnia 2013 r. T. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wniosku z dnia 11 lipca 2013 r. dotyczącego usług opiekuńczych, żądając przyznania prawa pomocy. W treści skargi skarżąca powołała się na zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lipca 2013 r.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej.

W wykonaniu zarządzenia z dnia 30 sierpnia 2013 r. skarżąca została wezwana do nadesłania kopii zażalenia z dnia 26 lipca 2013 r. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiotowej sprawie w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.

W piśmie z dnia 13 września 2013 r. skarżąca wyjaśniła, że zażalenie do kolegium w niniejszej sprawie nie zostało wniesione we wskazanej w wezwaniu dacie 26 czerwca 2013 r., ale w dniu 9 lipca 2013 r. Do pisma skarżąca dołączyła kopię zażalenia z dnia 9 lipca 2013 r.

Zażalenie zostało rozpoznane przez kolegium, które postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2013 r. uznało je za nieuzasadnione (k. 14).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Nawet zatem, jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy.

Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731).

W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 – 5 tego przepisu.

Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarga została wniesiona z naruszeniem przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., to jest gdy skarżący złożył skargę, pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji.

Pod pojęciem "wyczerpania środków zaskarżenia" należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym

w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.

W skardze będącej przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie T. W. wskazała na zażalenie z dnia 26 lipca 2013 r.

Wezwana do nadesłania kopii tego zażalenia wyjaśniła, że zażalenie na bezczynność Wójta Gminy w niniejszej sprawie złożyła w dniu 9 lipca 2013 r., na dowód czego przedłożyła kopię tego zażalenia.

Tymczasem z akt przedmiotowej sprawy oraz akt administracyjnych sprawy o sygnaturze II SAB/Lu 511/13 wynika, że zażalenie z dnia 9 lipca 2013 r., rozpoznane przez kolegium postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2013 r., zostało złożone w innej sprawie niż ta, której dotyczy rozpoznawana skarga na bezczynność.

Zażalenie z dnia 9 lipca 2013 r. dotyczyło bowiem nierozpoznania wniosku skarżącej z dnia 27 czerwca 2013 r. o przyznanie szeregu świadczeń z pomocy społecznej, zaś skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności organu w przedmiocie innego wniosku o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej, datowanego na 8 lipca 2013 r., a złożonego w siedzibie organu w dniu 11 lipca 2013r.

Zażalenie z dnia 9 lipca 2013 r. nie mogło być złożone w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania, gdyż pochodzi z daty wcześniejszej niż data złożenia wniosku, co miało miejsce w dniu 11 lipca 2013 r.

Wobec nienadesłania przez skarżącą kopii zażalenia z dnia 26 lipca 2013 r., na które powołała się w skardze, należy przyjąć, że nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie służyły jej w administracyjnym toku instancji.

Wobec powyższego skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Brak jest zatem podstaw do merytorycznego rozpoznania skargi złożonej w niniejszej sprawie, co oznacza oczywistą bezzasadność tej skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a.

Z tych względów sąd orzekł, jak w postanowieniu.