Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński (spr.), sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Magdalena Durzyńska, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2015 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie klasyfikacji gruntów oddala skargę

Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] [...] Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania M. T. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] o ustaleniu V klasy gruntu dla użytku leśnego, o symbolu "[...]", na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...], zgodnie z operatem klasyfikacyjnym przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] listopada 2014 r. pod nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt postepowania administracyjnego wynika, że po stwierdzeniu nieważności decyzji klasyfikacyjnych z dnia [...] czerwca 2000 r. nr [...] i z dnia [...] listopada 1976 r, nr [...] w części dotyczącej ustalenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...], stanowiących współwłasność w udziale [...] M. T., zaszła konieczność przeprowadzenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów na ww. działkach w oparciu o przepisy obowiązującego obecnie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 września 2012 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów (Dz.U. z 2012 r. poz. 1246). Do przeprowadzenia klasyfikacji upoważniony został przez Prezydenta [...] klasyfikator R. C. Wyniki przeprowadzonych przez niego czynności i projekt ustalenia klasyfikacji przedstawione zostały w operacie klasyfikacyjnym przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] listopada 2014 r. pod nr [...].

Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Prezydent [...] orzekł o ustaleniu [...] klasy gruntu dla użytku leśnego, o symbolu "[...]", na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...], zgodnie z ww. operatem klasyfikacyjnym.

W odwołaniu od ww. decyzji M. T. wniosła o jej uchylenie, jako wydanej bez podstawy prawnej poprzez kontynuowanie postępowania klasyfikacyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] listopada 1976 r. nr [...], której nieważność została ostatecznie stwierdzona oraz o wycofanie z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego powołanego operatu klasyfikacyjnego, jako skutku czynności dokonanych bez podstawy prawnej. Skarżąca zarzuciła, że organ I instancji nie uznał stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 1976 r. nr [...] w części dotyczącej ustalonego przez tę decyzję użytku "[...]", o czym świadczy pismo organu z dnia [...] listopada 2014 r. Ponadto skarżąca podniosła, że nie przeczy, iż roślinność na działce ma charakter leśny, ale działka nigdy nie były przeznaczona do gospodarki leśnej, nie była też użytkowane jako las, tylko jako teren rekreacji i wypoczynku. Pani T. zarzuciła, że klasyfikator zobligowany był wytycznymi organu odnośnie klasyfikacji gruntu leśnego i nie mógł dokonać innych ustaleń. Natomiast użytek gruntowy powinien być ustalony zgodnie z obowiązującym prawem i klasyfikowany jako "grunt nigdy niesklasyfikowany". Ponadto M. T. zakwestionowała ustalenia organu, że nieruchomość jest lasem ( w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach. Powołała i załączyła pismo Departamentu Prawnego w Ministerstwie Środowiska zawierające polemikę z orzecznictwem Sądu Najwyższego dotyczącym wykładni ww. przepisu.

Ustosunkowując się do zarzutów organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem skarżącej, że przeprowadzona klasyfikacja gruntów obejmowała tylko ustalenie klasy gruntu, natomiast rodzaj użytku gruntowego klasyfikator przyjął z wcześniejszych opracowań. Uznał, że taką ocenę stanu formalno-prawnego mogło spowodować niewłaściwe wykreślenie z rejestru gruntów w ww. działkach klasy gruntów, a pozostawienie rodzaju użytku, dokonane po stwierdzeniu nieważności decyzji klasyfikacyjnej z 1976 r. Według organu II instancji stwierdzenie nieważności tej decyzji, wejście w życie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 września 2012 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów oraz wymóg - utrzymywania danych ewidencyjnych w stanie aktualności, spowodowały konieczność przeprowadzenia z urzędu klasyfikacji na gruntach, które nie zostały dotychczas sklasyfikowane, na podstawie § 4 pkt 1 ww. rozporządzenia.

Organ podkreślił, że zakres czynności klasyfikacyjnych w terenie określony został w § 7 ust. 1 rozporządzenia i zgodnie z punktem 7) tego przepisu obejmuje on min. zaliczenie gruntów do odpowiedniego rodzaju użytku gruntowego oraz klasy bonitacyjnej. O takim zakresie czynności została p. T. poinformowana w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w sprawie przeprowadzenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów i o wykonaniu tych wszystkich czynności świadczy treść protokołu przeprowadzenia klasyfikacji, opisy odkrywek glebowych i mapa klasyfikacyjna. Umieszczenie w protokole wpisu dotyczącego symbolu "[...]" wyjaśnione zostało przez klasyfikatora w piśmie z dnia [...].03.2015 r.

Za bezpodstawne uznał organ odwoławczy zarzuty dotyczące zaliczenia gruntów stanowiących przedmiotowe działki do użytku "lasy". Zwrócił uwagę, że użytek "[...]" został ustalony na gruntach stanowiących przedmiotowe działki podczas wszystkich przeprowadzonych od 1976 r czynności klasyfikacyjnych, natomiast stwierdzenie nieważności dotychczasowych decyzji klasyfikacyjnych nastąpiło z powodów proceduralnych. Ostatnie sprawdzenie klasyfikacji gruntów przeprowadzone zostało przez klasyfikatora z [...] Biura Geodezji i Urządzeń Rolnych w dniu [...] kwietnia 2004 r. w związku z żądaniem przez zainteresowaną zmiany użytku "[...]" na "[...]". W wyniku dokonanych badań na gruncie klasyfikator potwierdził prawidłowość ustalonego i wykazanego w ewidencji użytku leśnego oraz typu siedliskowego lasu- bór suchy.

Zdaniem organu II instancji brak dla danego terenu uproszczonego planu urządzenia lasu nie powoduje, że las, w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach, przestał być lasem. Przeznaczenie działek w miejscowym planie zagospodarowania na cele zabudowy mieszkaniowej było możliwe po uzyskaniu zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne (z powołaniem na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2002 r.), natomiast w świetle zasad zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych określonych w załączniku nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454 z późn. zm.) do czasu rozpoczęcia budowy powodującej wyłączenia tych gruntów z produkcji leśnej, w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, pozostają one gruntami leśnymi.

W ocenie organu odwoławczego pismo Departamentu Prawego Ministerstwa Środowiska z dnia [...] maja 2011 r. skierowane do Dyrektora Departamentu Leśnictwa, w którym zakwestionowane zostało orzecznictwo Sądu Najwyższego dotyczące wykładni art. 3 ustawy o lasach, w konkluzji wskazuje na potrzebę podjęcia prac nad nowelizacją ustawy o lasach i pismo to nie ma cech materiału dowodowego w niniejszej sprawie.

Zdaniem organu II instancji żądane wyjaśnienia statusu prawnego nieruchomości w roku 2000 jest bezcelowe, albowiem o ustaleniach w zakresie użytku gruntowego i klasy gleboznawczej gruntów decyduje stan faktyczny i obowiązujące przepisy prawa. Stan ten został zbadany i wykazany w operacie klasyfikacyjnym nr [...].

Powyższa decyzja [...] [...] Inspektora Nadzoru Geodezyjnego

i Kartograficznego z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M. T.

Podniosła ona, że podstawą określenia przedmiotowych terenów jako "lasu" były ustalenia decyzji klasyfikacyjnych z 1976 r. i 2000 r., których nieważność prawomocnie stwierdzono. Wyjaśniła, że stwierdzenie nieważności decyzji klasyfikacyjnej nr [...] z [...] czerwca 2000 r. nastąpiło decyzją Głównego Geodety Kraju z dnia [...].01.2009 r. znak: [...] z powodu rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie klasyfikacji podano użytek gruntu "[...]" który zgodnie z art. 20 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie klasyfikacji gruntów nie podlegała gleboznawczej klasyfikacji.

Wyjaśniła, że wskazane nieruchomości nigdy nie były lasem w kategorii prawnej. W ewidencji gruntów określane były jako użytek gruntu "[...]", o czym świadczą dokumenty np. decyzje podatkowe, wypisy z ewidencji gruntów, zaświadczenia o braku możliwości zabudowy z lat 50-tych ze względu na opracowywany plan zagospodarowania przestrzennego mający przeznaczyć teren na las i parki leśne, który w takiej wersji nigdy nie powstał, a wreszcie zdjęcie lotnicze z 1972 r., na którym działki wykazane na mapie klasyfikacyjnej jako las/porasta zaledwie kilka drzew lub krzewów lub zgoła nic nie rośnie oprócz trawy, aż do 2000 r., kiedy to bezprawną decyzją klasyfikacyjną nr [...] z [...] czerwca 2000 r. wprowadzono zapis użytku gruntowego "[...]/[...].

Skarżąca podniosła, że zgoda na przeznaczenie działek w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele zabudowy mieszkaniowej wyrażona w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2002 r. została wydana tylko dlatego, że działki te w 2000 r. zostały w ewidencji określone jako użytek "[...]" bezprawną decyzją klasyfikacyjną. Ponadto począwszy od 1949 r. wszystkie plany zagospodarowaniu przestrzennego przeznaczały przedmiotowe nieruchomości na cele budownictwa mieszkaniowego, a nie na las.

W ocenie skarżącej zmuszenie właściciela, który nie prowadzi produkcji leśnej do wyłączenia "gruntu leśnego" (przeznaczonego planem zagospodarowania na cele budowlane) z produkcji leśnej powoduje, że właściciel ten musi poświadczyć nieprawdę, że prowadzi produkcję leśną, aby móc dokonać wyłączenia z tej nieistniejącej produkcji.

Ponadto zarzuciła ona, że organy nie ustosunkowały się do przedstawionych przez nią dowodów i argumentów czym naruszyły art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a.

Zdaniem skarżącej jedyną koniecznością wynikającą ze stwierdzenia nieważności decyzji klasyfikacyjnych zarówno z 1976 r. jak i z 2000 r. było wprowadzenie do ewidencji gruntów, w miejsce nieistniejącego już w obrocie prawnym użytku "[...]" , użytku gruntowego odpowiadającego dawnemu użytkowi gruntu "[...]", który ze względu na zmiany w rozporządzeniu o ewidencji gruntów i budynków, nie może być przywrócony, natomiast zgodnie z sugestią klasyfikatora powinien to być użytek gruntu "[...]" - teren zieleni nieurządzonej (przejściowo wykorzystywany do celów rekreacji i wypoczynku), a docelowo przeznaczony wyłącznie pod budownictwo mieszkaniowe miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z 2010 r., gdzie obszar obejmujący przedmiotową nieruchomość wykazany jest jako - [...] (bez lasu).

Skarżąca przedstawiła także rys historyczny obrazujący status spornej działki oraz kolejne zmiany w obowiązujących przepisach prawa.

[...] [...] Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] [...] [...] Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania M. T. od decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] o ustaleniu [...] klasy gruntu dla użytku leśnego, o symbolu "[...]", na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...], zgodnie z operatem klasyfikacyjnym przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] listopada 2014 r. pod nr [...] [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że po stwierdzeniu nieważności decyzji klasyfikacyjnych z dnia [...] czerwca 2000 r. nr [...] i z dnia [...] listopada 1976 r. nr [...] w części dotyczącej ustalenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...], stanowiących współwłasność w udziale [...] M. T., konieczne było przeprowadzenie gleboznawczej klasyfikacji gruntów na ww. działkach w oparciu o przepisy obowiązującego obecnie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 września 2012 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów (Dz.U. z 2012 r. poz. 1246).

Zgodnie z § 7 ww. rozporządzenia przeprowadzenie czynności klasyfikacyjnych w terenie obejmuje:

1) sporządzenie opisu fizjograficznego;

2) ustalenie zasięgu gruntów podlegających klasyfikacji;

3) badanie profili glebowych, w tym określenie uziarnienia w ich poszczególnych poziomach genetycznych oraz szczegółowe określenie na mapie ewidencyjnej miejsca przeprowadzania tych badań;

4) ustalenie rodzaju zbiorowisk roślinnych na łąkach trwałych i pastwiskach trwałych;

5) ustalenie typu siedliskowego lasu, jego drzewostanu, podszycia i runa na gruntach leśnych;

6) ustalenie rodzaju i gęstości zadrzewień i zakrzewień gruntów zadrzewionych i zakrzewionych;

7) zaliczenie gruntów do odpowiedniego typu, rodzaju i gatunku gleby, rodzaju użytku gruntowego oraz klasy bonitacyjnej;

8) ustalenie zasięgu konturów typów gleb oraz klas bonitacyjnych.

Z powyższego zatem wynika, że przeprowadzenie czynności klasyfikacyjnych obejmuje zarówno zaliczenie gruntu do klasy bonitacyjnej jak i zaliczenie gruntu do odpowiedniego typu, rodzaju i gatunku gleby oraz rodzaju użytku gruntowego. W konsekwencji to właśnie w tym postępowaniu powinno nastąpić również zakwalifikowanie gruntu do odpowiedniego rodzaju użytku. Zgodnie z § 7 ust. 3 ww. rozporządzenia czynności klasyfikacyjne w terenie klasyfikator przeprowadza w obecności właścicieli. Należy podkreślić, że do przeprowadzenia klasyfikacji upoważniony został przez Prezydenta [...] odpowiednie uprawnienia klasyfikator R. C., który w dniu [...] września 2014 r. przy udziale skarżącej – jako współwłaściciela działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] sporządził na gruncie protokół przeprowadzenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów i na podstawie wizji w terenie ustalił i wpisał w protokole, że przedmiotowe działki są porośnięte drzewostanem: sosna do 50 lat, wiąz, klon, czarny bez do 15 lat, pojedynczo brzoza do 50 lat, odrosty dąb i klon. Klasyfikator stwierdził jednoznacznie, że roślinność ma charakter leśny, a działka jest użytkowana jako teren zieleni nieurządzonej. Z kolei w opisie odkrywki zawartym w operacie klasyfikator ustalił, że na działkach występuje siedliskowy typ lasu tj. bór świeży z rodzajem drzewostanu: sosna, pojedynczo: wiąz, klon, brzoza, podszyt czarny bez, dąb, klon, runo- liście. Na podstawie opisu odkrywki nr [...] klasyfikator ustalił [...] klasę gruntu dla użytku leśnego występującego na działkach objętych klasyfikacją. Co należy zaznaczyć, protokół wraz opisem odkrywki oraz mapą klasyfikacyjną stanowią integralną część operatu klasyfikacyjnego, który w dniu [...] listopada 2014 r. został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...]

i identyfikatorem ewidencyjnym materiału zasobu nr [...]. W wykazie zmian danych ewidencyjnych załączonym do operatu klasyfikacyjnego R. C. jednoznacznie określił, że na działkach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] należy wykazać w ewidencji gruntów i budynków użytek leśny [...] klasy gruntu oznaczany symbolem "[...]".

Podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie najistotniejsze znaczenie mają właśnie ustalenia dokonane w toku postepowania klasyfikacyjnego przez wykwalifikowanego klasyfikatora i określone w operacie klasyfikacyjnym. Wskazują one bowiem na stan faktyczny użytku gruntowego, jego charakter i klasę bonitacyjną. Trudno zatem uznać za zasadne zarzuty skarżącej dotyczące konieczności wyjaśnienia statusu prawnego nieruchomości. Należy bowiem zgodzić się z organem, że o charakterze użytku gruntowego i klasy gleboznawczej decyduje stan faktyczny ustalony w postępowaniu klasyfikacyjnym i obowiązujące obecnie przepisy prawa.

Podkreślenia wymaga, że z materiału zgromadzonego przez organ wynika, iż użytek "[...]" został ustalony na gruntach stanowiących przedmiotowe działki również podczas wszystkich przeprowadzonych od 1976 r czynności klasyfikacyjnych. Sprawdzenie klasyfikacji gruntów przeprowadzone zostało także w dniu [...] kwietnia 2004 r. przez odpowiedniego klasyfikatora z [...] Biura Geodezji i Urządzeń Rolnych w związku z żądaniem przez zainteresowaną zmiany użytku "[...]" na "[...]". W wyniku dokonanych badań na gruncie klasyfikator potwierdził prawidłowość ustalonego i wykazanego w ewidencji użytku leśnego oraz typu siedliskowego lasu- bór suchy.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej należy podnieść, że wbrew jej twierdzeniom, stwierdzenie nieważności decyzji klasyfikacyjnych z dnia [...] czerwca 2000 r. nr [...] i z dnia [...] listopada 1976 r. nr [...] w części dotyczącej ustalenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...], stanowiących współwłasność w udziale [...] M. T. z powodu rażącego naruszenia prawa, nie przesądza wcale o tym, że nie można określić rodzaju użytku gruntowego ww. działek jako "[...]" (las). Stwierdzenie nieważności spowodowało, że konieczne stało się przeprowadzenie odpowiedniego postępowania klasyfikacyjnego, co też organ uczynił. Jego wynik zaś jednoznacznie wskazuje na leśny charakter ww. działki.

Podkreślić przy tym należy, że stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 1976 r. nr [...] nastąpiło wyłącznie z powodu rażącego naruszenia zasad doręczania decyzji administracyjnych, co wynika jednoznacznie z treści uzasadnienia wydanego w tej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2036/11 oraz następnie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn.. akt IV SA/Wa 1176/13. W uzasadnieniu ww. prawomocnego wyroku o sygn. akt IV SA/Wa 1176/13 Sąd stwierdził jednoznacznie, że dokonanie ogłoszeń o jej wydaniu w trybie § 8 ust. 1 rozporządzenia z 1956r., nie zaś doręczenie jej jak stanowiły art. 36-45 K.p.a w brzmieniu obwiązującym w dacie wydawania decyzji klasyfikacyjnej bezpośrednio adresatowi, stanowiło rażące naruszenie prawa, nie zaś przesłankę wznowieniową, co powoduje konieczność stwierdzenia nieważności decyzji. W odniesieniu natomiast do drugiej kwestii tj. oceny materiału dowodowego stanowiącego podstawę wydania decyzji klasyfikacyjnej NSA oraz WSA stwierdziły jedynie, że konieczne jest ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. WSA podniósł, że jeżeli organ dojdzie do wniosku, że całokształt dowodów w sprawie wskazuje, iż organ miał wszelkie podstawy do objęcia działek skarżącej gleboznawczą klasyfikacją – stwierdzi nieważność decyzji klasyfikacyjnej jedynie w oparciu o rażące naruszenie przepisów regulujących w 1976r. doręczanie decyzji administracyjnych. Z treści decyzji [...] [...] Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...] wynika jednoznacznie, że organ nie uznał, iż w sprawie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów, zaś podnoszony przez skarżącą fakt występowania lub niewystępowania lasu na przedmiotowych działkach, poparty mało wiarygodnymi materiałami dowodowymi nie miał istotnego wpływu na podjęte rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji klasyfikacyjnej z 1976 r.

Z kolei wbrew twierdzeniu organu decyzja klasyfikacyjna z dnia [...] czerwca 2000 r. nr [...] nie została wyeliminowana w trybie stwierdzenia nieważności wyłącznie z przyczyn procesowych. Z treści decyzji Głównego Geodety Kraju

z dnia [...] stycznia 2009 r. znak: [...] wynika, że stwierdzenie nieważności ww. decyzji klasyfikacyjnej nastąpiło z powodu rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego, albowiem klasyfikacji podano użytek gruntu "[...]" który zgodnie z art. 20 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie klasyfikacji gruntów nie podlegał gleboznawczej klasyfikacji. Rację zatem ma skarżąca, która wskazuje na inne przyczyny stwierdzenia nieważności. Niemniej należy podkreślić, że decyzja ta nie została poddana kontroli sądu administracyjnego i – jakkolwiek funkcjonuje w obrocie prawnym – jej treść nie może wpływać bezpośrednio na wynik postępowania klasyfikacyjnego kontrolowanego w niniejszej sprawie. Warto także dodać, że Prezydent [...] ustosunkował się w toku postępowania do treści tej decyzji wskazując, że Główny Geodeta Kraju wydając decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r. oparł się na błędnych wpisach użytków gruntowych "[...]", które zostały wykazane w ewidencji w 1981 r. przy odnowieniu operatu ewidencyjnego dla obrębu [...]. Wykonawca odnowienia wykazał dla przedmiotowych gruntów użytek "[...]" z pominięciem wyników klasyfikacji ustalonej w 1976 r., która została zatwierdzona prawomocną decyzją z dnia [...] listopada 1976 r., nr [...] i była w tym czasie w obiegu prawnym. W piśmie z dnia [...] maja 2014 r. Biuro Geodezji i Katastru przekazało skarżącej informacje jakie wpisy użytków gruntowych dla jej działek występowały w ewidencji od 1964 r.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że brak dla danego terenu uproszczonego planu urządzenia lasu nie powoduje, że las, w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach, przestał być lasem. Zgodnie z poglądami prezentowanymi w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przeznaczenia do produkcji leśnej nie wyklucza zaliczenie do lasów również takich gruntów, o których mowa w art. 3 pkt 1 ustawy o lasach z dnia 28 września 1991 (tekst jednolity D.U. 2011, nr 12, poz. 59), dla których inwentaryzacja stanu lasów nie została jeszcze wykonana i decyzja określająca zadania z zakresu gospodarki leśnej nie została jeszcze wydana. Również brak uproszczonego planu urządzenia lasu dla danego terenu nie powoduje, że grunty tracą charakter gruntów leśnych. Nie ma również znaczenia przeznaczenie gruntów w planie miejscowym na cele inne niż leśne: nie stanowi to o pozbawieniu tych gruntów ich faktycznego, dotychczasowego charakteru: w tym wypadku leśnego (wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 maja 2011 r. sygn.. akt IV SA/Wa 540/11).

Zaznaczenia również wymaga, że przeznaczenie działek w miejscowym planie zagospodarowania na cele zabudowy mieszkaniowej było możliwe po uzyskaniu zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne wyrażonej w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2002 r.

Odnosząc się do zarzutu "zmuszania" właściciela do poświadczania nieprawdy w celu wyłączenia gruntu z produkcji leśnej należy podnieść, że kryterium "przeznaczenia do produkcji leśnej" odnosi się przede wszystkim do gruntów przejściowo pozbawionych roślinności leśnej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn.. akt IV CSK 353/08, z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn.. akt I CSK 258/09), natomiast w ocenie Sądu w przypadku wątpliwości rozstrzygające znaczenie powinno mieć kryterium przyrodnicze w odniesieniu do rzeczywistego stanu faktycznego gruntu. Ten stan faktyczny został zaś w rozpoznawanej sprawie jednoznacznie stwierdzony w operacie klasyfikacyjnym przyjętym w dniu [...] listopada 2014 r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...] i identyfikatorem ewidencyjnym materiału zasobu nr [...].

Wbrew twierdzeniom skarżącej organy przeprowadziły odpowiednie postępowanie wyjaśniające w zakresie wymaganym kontrolowanym postępowaniem klasyfikacyjnym, które zostało poddane kontroli sądu. W toku tego postępowania sporządzony został operat klasyfikacyjny a strona miała zapewniony czynny udział, z czego aktywnie korzystała. Nie można zatem podzielić zarzutu naruszenia art. 7 i 77 § 1 kpa. Zaskarżona decyzja odpowiada również podstawowym warunkom formalnym, a uzasadnienie spełnia kryteria określone w art. 107 § 3 kpa.

Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji.