Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Karina Gniewek - Berezowska AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2024 r. sprawy ze sprzeciwu W. K. od decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia 29 lutego 2024 r. nr GK-II.7221.96.2023 w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie na rzecz skarżącego W. K. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z 29 lutego 2023 r. GK-II.7221.96.2023 Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej: PWINGiK bądź organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 §1 pkt.1 ustawy z 4 czerwca 1960 r. - Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. 2023r. poz. 775 ze zm.- dalej K.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania A.K i W.K od decyzji Prezydenta Miasta [...] (dalej: organ I instancji) z dnia 8 sierpnia 2023 r. znak: GE-E.6626.19.2022 o odmowie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków obręb [...], dotyczących działki nr [...]- uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Z zaskarżonej decyzji oraz akt postępowania wynika, że A.K. wnioskiem z dnia 22 listopada 2022 r. oraz W.K. wnioskiem z 5 grudnia 2022 r. zwrócili się do organu I instancji o "wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego w ramach prawidłowej aktualizacji ewidencji gruntów i budynków Miasta [....] w zakresie działki nr [...] w obrębie [...] w [...], a nie w drodze czynności materialno-technicznej, jak to znalazło wyraz w zawiadomieniu o zmianie danych ewidencyjnych z dnia 17 listopada 2022 r., przez co wprowadzono kolejne istotne błędy do ewidencji gruntów i budynków miasta [...], zamiast do nich nie dopuszczać i je usuwać".

Postanowieniami z 6 oraz 22 grudnia 2022 r., organ I instancji działając na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawach.

PWINGiK po rozpatrzeniu zażaleń Stron postępowania, postanowieniami z dnia 14 lutego 2023 r. znak: GK-II.7221.254.2022 oraz GK-II.7221.4.2023 uchylił zaskarżone postanowienia w całości i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu ww. wniosków organ I instancji postanowieniami z dnia 23 marca 2023 r. znak: GE-E.6626.19.2022 oraz z dnia 27 marca 2023 r. znak: GE-E.6626.20.2022 odmówił Stronom wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] dotyczących zmiany powierzchni działki nr [...].

PWINGiK po rozpatrzeniu obu spraw w trybie zażaleniowym, odrębnymi postanowieniami z dnia 11 maja 2023 r. znak: GK-II.7221.96.2023 oraz z dnia 11 maja 2023 r. znak: GK-II.7221.4.2023, uchylił zaskarżone postanowienia organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Postanowieniem z dnia 26 maja 2023 r. organ I instancji połączył oba postępowania do wspólnego prowadzenia, a następnie opisaną na wstępie decyzją z 8 sierpnia 2023 r. orzekł o "odmowie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków obręb [...] dotyczących działki nr [...] polegających na anulowaniu błędnych danych ewidencyjnych uwidocznionych w załączniku nr 1 do zawiadomienia Prezydenta Miasta [...] z dnia 17 listopada 2022 r. (tj. wycofaniu go z obrotu prawnego i ewidencyjnego) i wprowadzeniu prawidłowej i zgodnej ze stanem faktycznym na gruncie aktualizacji ewidencji gruntów obrębu [...] w [...] w zakresie działki nr [...]".

W odwołaniu od tej decyzji A.K. i W.K. wnieśli o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Uwzględniając wnioski odwołania, organ odwoławczy podkreślił, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W przypadku bowiem postępowań toczących się na wniosek stron, w razie wątpliwości, co do treści żądania, sprecyzowanie żądania należy do strony, a obowiązkiem organu jest precyzyjne ustalenie żądania strony.

PWINGiK zaznaczył, że w treści uprzednio wydanych orzeczeń, wskazywał już organowi I instancji na konieczność ustalenia zakresu i treści żądań wnoszących podanie tj. czy domagają się aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w zakresie danych działki nr [...] – a jeśli tak to w zakresie jakich danych ewidencyjnych i na podstawie jakich dokumentów, czy też ich pisma wyrażają niezadowolenie z dokonanej przez organ aktualizacji operatu ewidencyjnego z urzędu w trybie czynności materialno-technicznej – które to zalecenia nadal nie zostały wykonane przez organ I instancji tj. w dalszym ciągu nie został precyzyjnie określony przedmiot prowadzonego przez organ I instancji postępowania. Organ odwoławczy podkreślił, że złożone przez wnioskodawców żądanie nie jest precyzyjne i nie wynika z niego, o aktualizację których konkretnie danych ewidencyjnych działki nr [...] wnoszą tj. czy żądanie to dotyczy zmiany użytków gruntowych, pola powierzchni działki czy też numerycznego opisu granic tej działki, a także na jakie dane ewidencyjne zmiana ta miałaby być dokonana. Podkreślił, że podnoszone wielokrotnie przez wnioskujących żądanie wskazujące wyłącznie na potrzebę prowadzenia przez organ ewidencyjny postępowania administracyjnego w zakresie działki nr [...], poprzez weryfikację i ponowną analizę dokumentów stanowiących podstawę wpisu w ewidencji gruntów i budynków danych ewidencyjnych działki nr [...], nie jest wystarczającym dookreśleniem przedmiotu sprawy.

Zaznaczył, że rolą organu administracji jest precyzyjne ustalenie żądania strony, a zaniedbanie tego obowiązku stanowi naruszenie art. 7 oraz art. 79a K.p.a.

Organ I instancji prowadząc postępowanie dotyczące aktualizacji ewidencji gruntów i budynków na wniosek strony powinien mieć na uwadze, że wniosek taki musi być poparty wiarygodnymi materiałami, bądź też dokumentacją geodezyjną, mogącymi stanowić podstawę wprowadzenia żądanych przez stronę zmian w ewidencji, a w razie braku stosownej dokumentacji poinformować stronę, że może przedłożyć dodatkowe dowody, ewentualnie wezwać wnioskującego do uzupełnienia wniosku.

Ponieważ z akt sprawy organu I instancji nie wynika, aby czynności określone w art. 79a K.p.a. zostały dokonane przez organ I instancji, co stanowi o naruszeniu tego przepisu w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Wskazał także, że z treści pism składanych przez Strony można wywieść, iż traktują oni przedmiotowe postępowanie jako prowadzone z urzędu, a nie na ich wniosek i zobowiązał organ I instancji do podjęcia działań mających na celu sprecyzowanie wniosków przez Strony postępowania. Dodał również, że materiał dowodowy zalegający w aktach organu I instancji jest niekompletny, gdyż nie zawiera dokumentów zgromadzonych w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji pod nr GE-E.6626.20.2022, w tym przede wszystkim brak jest wniosku W.K. z 5 grudnia 2022 r. stanowiącego podstawę do prowadzenia przedmiotowego postępowania administracyjnego.

Wobec tego PWINGiK stwierdził, że w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji naruszeniu uległy przepisy art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a., w świetle których organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić materiał dowodowy i wynikające z niego okoliczności sprawy, a okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie w sprawie, nie zostały przez organ I instancji zebrane, w sposób wyczerpujący i gwarantujący prawidłowe merytoryczne rozstrzygnięcie. Stan materiału dowodowego jest na tyle niewystarczający, że przystąpienie przez organ II instancji do jego uzupełnienia we własnym zakresie, w istocie rzeczy prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego tj. z naruszeniem art. 15 K.p.a. Nie można bowiem wyprowadzić wniosku, że organ odwoławczy, rozpoznając i rozstrzygając sprawę na skutek wniesionego odwołania, zobligowany jest do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w pełnym zakresie, niejako w zastępstwie organu I instancji. Wynika to w szczególności z art. 136 K.p.a., który uprawnia organ odwoławczy do przeprowadzenia jedynie dodatkowego (uzupełniającego) postępowania dowodowego. Opisane wyżej naruszenia przepisów postępowania, w ocenie organu odwoławczego nie pozwalały na rozstrzygnięcie sprawy, co do istoty i powodowały konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie, która to okoliczność przemawiała za wydaniem przez organ II instancji decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz skierowaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, stosownie do art. 138 § 2 K.p.a.

Z uwagi na wady proceduralne prowadzonego postępowania organ odwoławczy nie rozpatrzył podniesionych przez Strony zarzutów odwołania.

W.K. wniósł do Sądu sprzeciw od decyzji PWINGiK, w którym podkreślił, że w przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia popełniono błędy – w sposób niewłaściwy zinterpretowano stan faktyczny oraz prawny - które mogą być mylące na kolejnych etapach postępowania przed organem I instancji.

W odpowiedzi na sprzeciw, organ odwoławczy stwierdził, że wydana decyzja odpowiada powszechnie obowiązującemu prawu i podtrzymał argumentację zaprezentowaną w treści zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 25 czerwca 2024r. W.K. podtrzymał uprzednio wniesione zarzuty stwierdzając, że postępowanie niniejsze powinno toczyć się z urzędu nie zaś na wniosek strony, zaś wpisy korygujące w ewidencji gruntów i budynków – z uwagi na daleko idące zmiany w stanie prawnym i faktycznym działki o nr [...] – winny być dokonane w formie decyzji administracyjnej, nie zaś w drodze czynności materialno- technicznych. Dodał, że błędne wpisy w ewidencji w zakresie powierzchni i klasyfikacji gruntów są wynikiem błędnego działania organu rejestrowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W myśl art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. ) - dalej: P.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Stosownie do treści art. 64e P.p.s.a. sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a.,

W orzecznictwie wskazuje się, że sprzeciw od decyzji jest odrębnym od skargi środkiem zaskarżenia, służącym w istocie do weryfikacji prawidłowego ustalenia, przez organ administracyjny, przesłanek uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji (wyrok NSA z dnia 26 września 2019 r., II GSK 1007/19, www.orzeczenia.nas.gov.pl - dalej CBOSA). Obowiązkiem sądu rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej jest zatem zajęcie stanowiska w kwestii, czy dostrzeżone przez organ odwoławczy uchybienia przepisom K.p.a., w postępowaniu dowodowym, dawały podstawę do uznania, że nie doszło do wyjaśnienia sprawy w koniecznym do rozstrzygnięcia zakresie i brak ten rzeczywiście wpływał na jej rozstrzygnięcie. Konieczny do wyjaśnienia zakres okoliczności faktycznych powinien być na tyle szeroki i istotny dla rozstrzygnięcia, że przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy na podstawie art. 136 § 1 K.p.a., mogłoby skutkować naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - art. 15 K.p.a., (wyrok NSA z dnia 16 października 2019 r., II OSK 3080/19, CBOSA).

Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy, co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej będzie przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Kontrola ta nie może natomiast obejmować sformułowania końcowej oceny materialnoprawnej związanej z istotą sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne i niedopuszczalne (wyrok NSA z dnia 29 września 2021 r., I OSK 1415/21, CBOSA).

Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. gdy wystąpią łącznie następujące przesłanki:

a) postępowanie przed organem I instancji było prowadzone z naruszeniem przepisów postępowania;

b) konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Inne wady postępowania lub inne wady decyzji organu I instancji nie mogą być uznane za normatywną podstawę do wydania przez organ odwoławczy decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., Powyższy przepis nie zawiera unormowań dotyczących istoty i treści tych przesłanek. Ich stwierdzenie pozostawiono właściwemu organowi odwoławczemu, który dokonuje w tym zakresie stosownych ustaleń na tle okoliczności rozpoznawanej sprawy. Uzasadnione jest jednak stanowisko, że naruszenie przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym przyjęcie, iż wystąpiła pierwsza przesłanka, zachodzi:

a) gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego;

b) gdy postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone, ale z rażącym naruszeniem przepisów procesowych (np. czynności przeprowadził pracownik wyłączony ze sprawy, stronę pozbawiono udziału w postępowaniu);

c) gdy nastąpiło naruszenie przepisów postępowania przez nieustalenie istotnych okoliczności faktycznych, niezbędnych do prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, K.p.a., Komentarz 2017, s. 728-729; J.P. Tarno, Uprawnienia decyzyjne organu odwoławczego w świetle znowelizowanego art. 138 K.p.a., (w:) Analiza i oceny zmian K.p.a., w latach 2010-2011, red. M. Błachucki, T. Górzyńska, G. Sibiga, Warszawa 2012, s. 231, A. Kabat, op. cit., t. 3 do art. 64e). Samo naruszenie przepisów postępowania przez organ pierwszej instancji, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą. Zakończenie postępowania odwoławczego w sposób kasacyjny wymaga bowiem dodatkowo stwierdzenia, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2804/14). Rozstrzygnięcia kasacyjne traktowane są jako wyjątek od zasady merytorycznego charakteru postępowania odwoławczego (por. G. Łaszczyca (w:) G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, K.p.a., Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, s. 208 i nast. oraz powołane tam orzecznictwo).

Warunkiem koniecznym dopuszczalności wydania decyzji w omawianym trybie jest zatem stwierdzenie, że sprawa nie może być załatwiona w sposób merytoryczny przez organ drugiej instancji. Wskazać należy, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego obowiązkiem organu drugiej instancji jest ponowna ocena całego zebranego materiału dowodowego, ewentualnie jego uzupełnienie, gdyż dokonuje on po raz drugi rozstrzygnięcia w całości tej samej sprawy, nie ograniczając się do oceny prawidłowości postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji. Organ odwoławczy, w przeciwieństwie do sądu administracyjnego, jest organem merytorycznie rozstrzygającym sprawę. W sytuacji zatem, gdy organ odwoławczy ma możliwość skorzystania z art. 136 K.p.a., to również braki dowodowe nie mogą, co do zasady, stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. Dopiero, gdy wykazane zostanie, że prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 K.p.a., okaże się niewystarczające, należy uchylić zaskarżoną decyzję oraz przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Przepis art. 136 K.p.a., uprawnia bowiem organ odwoławczy do przeprowadzenia na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowania, w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Podkreślić należy, że tylko przeprowadzenie całego postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy oznaczałoby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (wyrok NSA z dnia 20 października 2016 r., II OSK 65/15, CBOSA).

W badanej sprawie zauważyć trzeba, że PWINGiK uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, nie podważając materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przez organ I instancji. Po raz kolejny wskazał na konieczność zobowiązania stron do uzupełnienia wniosku, poprzez doprecyzowanie jego zakresu, zauważając jednocześnie, że w sprawie istnieje wątpliwość, co do tego czy postępowanie w ogóle powinno być prowadzone w trybie wnioskowym, gdyż Wnioskodawca stwierdza, że jego pismo było jedynie reakcją na dokonane przez organ I instancji zmiany w ewidencji gruntów – dokonane przez ten organ w trybie działania z urzędu, a postępowanie powinno być dalej prowadzone w trybie z urzędu, nie zaś na wniosek zainteresowanych.

Zauważyć należy, że zakres czynności konieczny do wyjaśnienia wątpliwości, co do intencji strony nie wykracza poza granice uprawnień organu odwoławczego wynikające z art. 136 K.p.a. Mimo tego, organ odwoławczy nie wyjaśnił nasuwającej się wątpliwości, co do prawidłowego trybu prowadzenia przedmiotowego postępowania, co być może pozwoliłoby na zakończenie postępowania wszczętego w oparciu o niewłaściwie zinterpretowane intencje strony. Stanowi to naruszenie przepisu art. 136 w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. Jeśli bowiem Wnioskodawca oświadcza, że pisma kierowane w sprawie nie były wnioskami o wszczęcie postępowania w sprawie, a jedynie miały stanowić dla organu bodziec do podjęcia działania z urzędu, to zobowiązywanie organu I instancji, po raz kolejny, do dokładniejszego sprecyzowania wniosku – bez wyjaśnienia nasuwającej się wątpliwości – świadczy o naruszeniu przepisów postępowania przez organ odwoławczy.

W opisanym stanie faktycznym organ odwoławczy powinien był samodzielnie wyjaśnić opisaną wątpliwość, gdyż ma ona znacznie również dla prawidłowości postępowania przed organem odwoławczym. Nie ulega bowiem wątpliwości, że strona postępowania prowadzonego w trybie wnioskowym, na każdym etapie tego postępowania, do czasu jego ostatecznego zakończenia, może cofnąć bądź zmodyfikować złożony pierwotnie wniosek, wobec czego również organ odwoławczy prowadząc postępowanie w sprawie, powinien kontrolować zarówno tryb prowadzenia sprawy, jak i zakres ewentualnego wniosku. Czynności te nie wykraczają poza rutynowe czynności organu odwoławczego zatem, nie ma potrzeby aby dla wyjaśnienia wątpliwości, w kwestii złożenia wniosku przez stronę sięgać do rozwiązań z art. 138 § 2 K.p.a.

Organ odwoławczy, powziąwszy wątpliwość, co do tego czy pismo stanowiące podstawę prowadzenia postępowania w trybie wnioskowym jest istotnie wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie – powinien był w pierwszej kolejności usunąć tę wątpliwość i w zależności od oświadczenia strony albo zakończyć prowadzone postępowanie albo sformułować wnioski dla organu I instancji.

Samo naruszenie przepisów postępowania przez organ I instancji, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą. Zakończenie postępowania odwoławczego w sposób kasacyjny wymaga bowiem dodatkowo stwierdzenia, że zachodzi konieczność prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego, co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy a zakres tych okoliczności jest na tyle szeroki, że przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy na podstawie art. 136 § 1 K.p.a., mogłoby skutkować naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - art. 15 K.p.a. W ocenie Sądu organ odwoławczy, mimo iż wyraźnie powołał się na tą przesłankę, to jednak nie uzasadnił jej konkretnymi okolicznościami sprawy.

Natomiast wobec niewyjaśnienia wątpliwości w kwestii trybu prowadzonego postępowania tj. niewyjaśnienia czy jakiekolwiek dalsze postępowanie dowodowe w przedmiotowej sprawie winno być prowadzone - sformułowane wytyczne, co do koniecznych czynności dowodowych są przedwczesne.

Mając na uwadze powyższe uwagi, Sąd stwierdza, że w badanej sprawie organ odwoławczy uchylił się od dokonania w toku postępowania odwoławczego koniecznych czynności sprawdzających, co do prawidłowego trybu prowadzenia postępowania, mimo iż w treści zaskarżonej decyzji dał wyraz swoim wątpliwościom w kwestii istnienia wniosku. Naruszył tym samym art. 136 w zw. z art. 138 § 2 K.p.a.,

Powołane przez organ odwoławczy okoliczności nie wypełniają zatem przesłanek warunkujących wydanie decyzji kasacyjnej.

Z przedstawionych względów Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a., co uzasadniało jej uchylenie na podstawie art. 151a § 1 P.p.s.a.