Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 1 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2024 r. sygn. akt IV SA/Wa 2017/24 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia umorzyć postępowanie zażaleniowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 17 września 2024 r. o sygn. IV SA/Wa 2017/24, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji o odmowie udzielenia zgody na pobyt czasowy.

Jak wskazano, powołana decyzja nie zawiera rozstrzygnięcia w postaci orzeczenia o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jej skutkiem nie jest nakaz opuszczenia kraju – jak ma to miejsce w decyzji

o zobowiązaniu do powrotu – a jedynie brak nabycia określonego prawa pozwalającego na zalegalizowanie pobytu. Skarżący nie traci wcześniej uzyskanego uprawnienia lecz nie nabywa nowego, o uzyskanie którego się ubiegał. Nielegalny pobyt skarżącego w związku z decyzją odmowną nie wynika z tej decyzji, ale

z przepisu prawa i nie jest negatywnym skutkiem tej decyzji. Wobec powyższego charakter decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy wskazuje, że nie nadaje się ona do wykonania i z tego powodu nie uwzględniono stanowiska strony i odmówiono jej wstrzymania. Aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych

do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi powołać się na konkretne okoliczności pozwalające wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tu i teraz jest zasadne w kontekście aktualnej sytuacji skarżącego. Muszą to być więc okoliczności zobiektywizowane i potwierdzone aktualną sytuacją rzeczywistą. Ponadto, zawarte

we wniosku wywody powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się

do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco okoliczności obrazujących sytuację faktyczną wnioskodawcy – w niniejszej sprawie sytuację pobytową. Tego w niniejszej sprawie zabrakło.

W zażaleniu na powołane postanowienie Sądu pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") i wniósł o jego zmianę i orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł w szczególności, że opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i powrót do [...] wyrządzi skarżącemu znaczną szkodę majątkową i spowoduje trudne do odwrócenia skutki, narazi go bowiem na koszt transportu do kraju pochodzenia, dodatkowe koszty podróży i utrzymania do czasu znalezienia pracy i miejsca zamieszkania w [...], spowoduje ponadto utratę zarobków ([...] złotych miesięcznie), a równocześnie pozbawi go możliwości sprawowania opieki nad małoletnią M. B., dla której został ustanowiony opiekunem tymczasowym na mocy orzeczenia sądu.

Sąd wyrokiem z 6 grudnia 2024 r. uchylił zaskarżoną decyzję Szefa Urzędu

do Spraw Cudzoziemców z [...] czerwca 2024 r. o odmowie udzielenia zezwolenia

na pobyt czasowy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W tym stanie rzeczy postępowanie wszczęte na skutek zażalenia wniesionego na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 61 § 6 p.p.s.a., jeżeli przed rozpoznaniem tego zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zostanie wydane przez Sąd I instancji orzeczenie kończące postępowanie.

Zażalenie strony skarżącej na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zostało przedstawione do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji. Wyrokiem tym uchylono zaskarżoną decyzję, a więc spełniła się przesłanka określona w art. 61 § 6 pkt 1 p.p.s.a, uwzględniono skargę. Zaskarżona decyzja zgodnie z treścią art. 152 p.p.s.s. nie wywołuje zatem skutków prawnych. Okoliczność ta czyni bezprzedmiotowym postępowanie toczące się na skutek zażalenia (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w związku z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a. umorzył postępowanie zażaleniowe.