Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Pyszny, Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Asesor WSA Mikołaj Darmosz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 lutego 2026 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 20 maja 2025 r. nr 2401-IEE.7192.188.2025.2/MSL UNP: 2401-25-124525 w przedmiocie nieprzystąpienia do egzekucji oddala skargę.

1.Przedmiotem skargi Prezydenta Miasta P. (dalej: Prezydent, Skarżąca) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: Dyrektor) z 20 maja 2025 r. nr 2401-IEE.7192.188.2025.2/MSL UNP: 2401-25-124525, utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. (dalej: Naczelnik) z 14 kwietnia 2025 r., nr [...] o nieprzystąpieniu do egzekucji z nieruchomości.

2. Dotychczasowy przebieg postępowania.

2.1. Z akt sprawy wynika, że 5 i 6 listopada 2024 r. Prezydent przekazał do Naczelnika tytuły wykonawcze nr FNPw.PR.000007/13, FNPw.PR.000054/13, FNPw.PR.000061/13, FNPw.PR.000090/13, FNPw.PR.000105/13, FNPw.PR.000121/13, FNPw.PR.000030/14, FNPw.PR.000039/14, FNPw.PR.000060/14, FNPw.PR.000076/14, FNPw.PR.000099/14, FNPw.PR.000109/14, FNPw.PR000148/14, FNPw.PR.000013/15, FNPw.PR.000015/15 celem przeprowadzenia egzekucji z nieruchomości.

Z uwagi na wątpliwości w zakresie wymagalności dochodzonych zaległości, 14 marca 2025 r. Naczelnik wezwał Prezydenta do wskazania terminów przedawnienia należności dochodzonych ww. tytułami wykonawczymi. Z udzielonej przez Prezydenta odpowiedzi wynika, że dochodzone należności uległy przedawnieniu, jednak z uwagi na zabezpieczenie ich hipotekami przymusowymi, wystawiono kolejne tytuły wykonawcze celem przeprowadzenia egzekucji z przedmiotu zabezpieczenia tj. nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], dla której Wydział [...] Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w T. prowadzi księgę wieczystą o nr [...].

2.2. Zawiadomieniem z 31 marca 2025 r., nr [...], Naczelnik poinformował Prezydenta o nieprzystąpieniu do egzekucji z nieruchomości położonej przy ul. [...] w P., na podstawie kolejnych tytułów wykonawczych z uwagi na przedawnienie dochodzonych należności.

2.3. Ponieważ Prezydent nie zgodził się z argumentacją Naczelnika, pismem z 7 kwietnia 2025 r., nr [...] wniósł na podstawie art. 29 § 2a ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132, dalej: u.p.e.a.) o wydanie postanowienia o nieprzystąpieniu do egzekucji.

Postanowieniem z 14 kwietnia 2025 r., nr [...], Naczelnik postanowił o nieprzystąpieniu do egzekucji z nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], dla której Wydział [...] Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w T. prowadzi księgę wieczystą o nr [...], na podstawie ww. tytułów wykonawczych.

2.4. W zażaleniu na postanowienie Naczelnika pełnomocnik reprezentujący Prezydenta zarzucił naruszenie:

1) art. 6 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.) poprzez jego niezastosowanie i wydanie przedmiotowego rozstrzygnięcia z pominięciem obowiązującego przepisu ustawy,

2) art. 7 i art. 87 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie skutkujące wydaniem przedmiotowego rozstrzygnięcia w oparciu o akt niebędący konstytucyjnym źródłem prawa powszechnie obowiązującego,

3) art. 70 § 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111, dalej: O.p.) poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że norma wynikająca z treści tegoż przepisu ustawy nie jest normą obowiązującą,

4) art. 29 § 2 pkt 3 w zw. z art. 27 § 1 u.p.e.a. poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie i błędne uznanie, że tytuły wykonawcze nie spełniają wymogów ustawy i zachodzą przesłanki nieprzystąpienia do egzekucji.

W świetle powyższego pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie przez Dyrektora o przystąpieniu przez Naczelnika do egzekucji administracyjnej w zakresie wynikającym z wystawionych kolejnych tytułów wykonawczych.

2.5. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika o nieprzystąpieniu do egzekucji z nieruchomości.

W uzasadnieniu Dyrektor przywołał mające zastosowanie w sprawie przepisy prawne. Wskazał, że zgodnie z art. 70 § 8 O.p. nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. Niemniej jednak Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 8 października 2013 r., w pkt 2 sentencji stwierdził, że art. 70 § 6 O.p., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r., jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji. Przepis ten w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r. stanowił, że nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki. Obecnie odpowiednikiem tego przepisu jest art. 70 § 8 O.p.

Na poparcie prezentowanego stanowiska Dyrektor wskazał na jednolitą linię orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle, której ustalając czy art. 70 § 8 O.p. może stanowić podstawę prawną zaskarżonych postanowień, sąd administracyjny dokonując zgodnie z art. 178 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej tzw. wykładni ustawy w zgodzie z Konstytucją jest uprawniony do stwierdzenia za Trybunał Konstytucyjny, że powołany przepis O.p. (skoro została w nim powtórzona norma prawna zawarta w art. 70 § 6 O.p.) jest w sposób oczywisty niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP (wyroki NSA: z 15 lutego 2018 r. I FSK 1523/17, z 13 grudnia 2013 r., II FSK 1807/12; 17 kwietnia 2014 r., II FSK 1197/12; 18 lipca 2014 r., I FSK 1042/13; 16 września 2014 r., I FSK 317/14; 21 stycznia 2015 r. II FSK 1764/14; 22 maja 2015 r., II FSK 316/14; 17 września 2015 r. I FSK 949/14; 20 października 2016 r., II FSK 2467/14; 10 stycznia 2017 r., II FSK 3552/14; 9 lutego 2017 r., II FSK 3236/16; 20 kwietnia 2017 r., I FSK 1834/15; 30 maja 2017 r., II FSK 1245/15).

Reasumując, w zakresie konstytucyjności art. 70 § 8 O.p. argumentacja co do naruszeń przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 i art. 87 Konstytucji RP, art. 70 § 8 O.p. oraz art. 29 § 2 pkt 3 w zw. z art. 27 § 1 u.p.e.a. jest niezasadna.

2.6. W skardze pełnomocnik reprezentujący Prezydenta, zaskarżając w całości postanowienie Dyrektora zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

1. mające wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a) art. 6 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wydanie orzeczenia z umyślnym pominięciem obowiązującej normy prawa.

b) art. 29 § 2 pkt 3 w zw. z art. 27 § 1 u.p.e.a. poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie i błędne uznanie, że przedłożone przez skarżącego (wierzyciela) tytuły wykonawcze nie spełniają wymogów ustawy i zachodzą przesłanki nieprzystąpienia do egzekucji,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 70 § 8 O.p. poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że norma wynikająca z treści tegoż przepisu ustawy nie jest normą obowiązującą, a roszczenie skarżącego uległo przedawnieniu,

b) art. 7 i art. 87 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie skutkujące wydaniem przedmiotowego rozstrzygnięcia w oparciu o akt niebędący konstytucyjnym źródłem prawa powszechnie obowiązującego.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym go postanowieniem Naczelnika, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W ocenie Prezydenta wyrok Trybunału Konstytucyjnego, dotyczył wyłącznie stwierdzenia niezgodności z Konstytucją art. 70 § 6 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r. Przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawię, zaś art. 70 § 8 O.p. nie został do chwili obecnej uchylony.

2.7. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

3.1. Skarga okazała się niezasadna.

3.2. Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy skutki wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 października 2013 r. sygn. akt SK 40/12, dotyczące niezgodności art. 70 § 6 O.p. (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 K do 31 grudnia 2002 r.) z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP można rozciągnąć również na treść art. 70 § 8 O.p., którego to przepisu nie dotyczyło rozstrzygnięcie zawarte w sentencji tego wyroku.

W ocenie Prezydenta powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego, dotyczył wyłącznie stwierdzenia niezgodności z Konstytucją art. 70 § 6 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r. Przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawię, zaś art. 70 § 8 O.p. nie został do chwili obecnej uchylony.

3.3. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia wskazać w pierwszej kolejności należy, że analogiczne zagadnienie prawne było już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyroki z 24 stycznia 2019 r., II FSK 271/17; z 19 maja 2021 r. III FSK 3491/21). Sąd podziela ukształtowany w orzecznictwie pogląd, do którego trafnie przychylił się Dyrektor w zaskarżonym postanowieniu, że brzmienie obu wskazanych przepisów oraz zawarte w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego konstatacje, uzasadniają wniosek, że także - obowiązujący od dnia 1 stycznia 2003 r. - art. 70 § 8 O.p., nie spełnia standardów konstytucyjnych (wyroki NSA z dnia 16 września 2014 r. I FSK 317/14, NSA z dnia 18 lipca 2014 r. I FSK 1176/13; WSA w Gliwicach z dnia 9 stycznia 2015 r. I SA/GI 619/14; NSA z dnia 20 kwietnia 2017 r. I FSK 1834/15).

Oznacza to, że dokonując wykładni art. 70 § 8 O.p. nie można poprzestać tylko na jego literalnym brzmieniu, jako niezgodnym z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Konieczne jest dokonanie wykładni prokonstytucyjnej, która stanowi jedną z najważniejszych reguł wykładni systemowej (L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 127). W analizowanej sytuacji zachodzi bowiem tzw. oczywista niekonstytucyjność przepisu.

NSA w wyroku z dnia 18 grudnia 2013 r. I FSK 36/13 uznał, że sytuacja oczywistej niekonstytucyjności zachodzi wówczas, gdy porównywane przepisy ustawy i Konstytucji dotyczą regulacji tej samej materii i są ze sobą sprzeczne (zob. R. Hauser, J. Trzciński, Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2010, s. 32). Tego typu założenie występuje również w przypadku, gdy ustawodawca wprowadził regulację identyczną jak norma objęta już wyrokiem Trybunału (zob. M. Wiącek, Pytanie prawne sądu do Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2011, s. 266-268). Nie sposób zaprzeczyć, że regulacja art. 70 § 6 O.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r. jest tożsama z art. 70 § 8 O.p. w zakresie problemów, które doprowadziły Trybunał Konstytucyjny do wniosku o niekonstytucyjności tego pierwszego przepisu.

W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 maja 2007 r. o sygn. akt SK 36/06 (OTK-A z 2007 r. nr 6, poz. 50) wskazano, że stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności określonej normy prawnej nie pozostaje bez znaczenia dla stosowania normy zamieszczonej w przepisie tożsamym. W takim przypadku dochodzi bowiem do obalenia domniemania konstytucyjności przepisu, który nie podlegał rozpoznaniu przed Trybunałem.

Przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12, była zgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 70 § 6 O.p., który to przepis w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r. stanowił, że nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki. Obecnie przepisowi temu odpowiada art. 70 § 8 O.p.

W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, m.in., że art. 70 § 6 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r., jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast analizując w uzasadnieniu swego wyroku skutki stwierdzonej niekonstytucyjności przepisu Trybunał Konstytucyjny wskazał wprost, że choć zakwestionowany przepis od 1 stycznia 2003 r. nie miał już zastosowania do nowych zabezpieczeń należności podatkowych z uwagi na utratę mocy obowiązującej, zawarta w nim norma prawna została powtórzona i rozszerzona w art. 70 § 8 O.p. Ten ostatni przepis nie był wprawdzie formalnie przedmiotem orzekania (nie stanowił bowiem podstawy ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie), lecz w sposób oczywisty mają do niego odpowiednie zastosowanie te same zastrzeżenia konstytucyjne. Z punktu widzenia Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, podczas kontroli podatkowej nie jest dozwolone ani uzależnianie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych od tego, w jaki sposób zostały one zabezpieczone, ani dopuszczenie do sytuacji, w której zobowiązania tak wyodrębnionej kategorii podatników nigdy się nie przedawniają. Uzasadnia to konieczność podjęcia przez ustawodawcę w ramach realizacji wyroku pilnych działań zmierzających do wyeliminowania z systemu prawnego art. 70 § 8 O.p

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdzał niekonstytucyjność normy prawnej wyrażonej w art. 70 § 6 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r., i to ten właśnie przepis, nie zaś posiadający analogiczną treść art. 70 § 8 O.p., podlegał wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Tym niemniej, choć w znaczeniu formalnym kontroli Trybunału Konstytucyjnego podlega, m.in., akt prawny bądź jego część (konkretny przepis), to faktycznie przedmiotem tej kontroli są określone w takim akcie normy prawne (zawarte w poszczególnych jednostkach redakcyjnych takiego aktu). Trybunał Konstytucyjny bada bowiem to, czy norma prawna zawarta w kontrolowanym akcje zawiera treści sprzeczne z aktem normatywnym wyższego rzędu lub inaczej rzecz ujmując. Trybunał Konstytucyjny bada, czy norma zawarta w akcie niższego rzędu urzeczywistnia postanowienia zawarte w akcie wyższego rzędu.

W wyroku Sądu Najwyższego z 17 marca 2016 r., sygn. akt V CSK 377/15, Sąd Najwyższy wskazał, że traktując sprawę formalnie należałoby powiedzieć, iż uznanie za niekonstytucyjny art. 70 § 6 O.p. nie oznacza niezgodności z Konstytucją art. 70 § 8 O.p. Zdaniem Sądu Najwyższego, nie można jednak twierdzić, że kontynuator tego przepisu, nadal tkwiący w ustawie pod zmienionym numerem (art. 70 § 8 O.p.) obowiązuje tak, jakby go wyrok o niekonstytucyjności poprzednika w ogóle nie dotyczył. Niezgodność z Konstytucją RP dotyczy określonej normy prawnej, którą przepis wyraża, a nie jednostek redakcyjnych, pełniących wyłącznie rolę porządkującą wewnątrz aktu prawnego, w którym się znajduje.

Stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności przepisu ma zatem istotne znaczenie dla oceny możliwości zastosowania przepisów o tożsamej bądź analogicznej treści. W takiej sytuacji dochodzi do wystąpienia, tzw. oczywistej niekonstytucyjności. Zasadniczo sytuacja oczywistej niekonstytucyjności zachodzi wówczas, gdy porównywane przepisy ustawy i Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej dotyczą regulacji tej samej materii i są ze sobą sprzeczne. Tego typu założenie występuje również w przypadku, gdy ustawodawca wprowadził regulację identyczną, jak norma objęta już wyrokiem Trybunału (tak: R. Hauser, J. Trzciński, Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2010, s. 266-268; M. Wiącek, Pytanie prawne sądu do Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2011, s. 266- 268). Z oczywistą niekonstytucyjnością mamy do czynienia również wtedy, gdy ustawodawca zmienia co prawda kontrolowany przepis, ale nie usuwa stwierdzonej przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku niezgodności, stwarzając tylko pozory restytucji konstytucyjności.

W piśmiennictwie i orzecznictwie przyjmuje się, że oczywistość niezgodności przepisu z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej oraz z uprzednią wypowiedzią Trybunału Konstytucyjnego stanowią wystarczające przesłanki do odmowy przez sądy zastosowania przepisów ustawy. W tak bowiem oczywistych sytuacjach trudno oczekiwać, by sądy uruchomiały procedurę kolejnych pytań prawnych (R. Hauser, A. Kabat, glosa do wyroku NSA z 14 lutego 2002 r. I SA/Po 461/01, OSP 2003/2 s. 73-75; M. Wiącek, Pytania prawne do Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2011, s. 269; orzeczenia NSA, tj. uchwała z 16 października 2006 r. I FPS 2/0,6, oraz wyroki z 10 marca 2010 r. I OSK 1447/09 i z 24 września 2008 r. I OSK 1369/07).

Oznacza to, że na gruncie art. 70 § 8 O.p. ustanowienie hipoteki przymusowej nie wyklucza przedawnienia zabezpieczonego w ten sposób zobowiązania, przy czym termin przedawnienia biegnie na zasadach ogólnych, określonych w art. 70 § 1 - 7 O.p., a więc, o ile nie zaistniały okoliczności skutkujące zawieszeniem lub przerwaniem biegu terminu przedawnienia danego zobowiązania (wyroki: NSA z dnia 21 stycznia 2015 r. II FSK 1764/14; WSA w Krakowie z dnia 14 stycznia 2015 r. I SA/Kr 1758/14). Komplementarnie należy wskazać, że stosowanie wykładni prokonstytucyjnej obowiązuje nie tylko sądy, ale też organy administracji publicznej (wyrok WSA w Kielcach dnia 21 maja 2015 r. II SA/Ke 322/15).

3.4. Zdaniem Sądu, odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy prawidłowo Dyrektor, uznając prokonstytucyjną wykładnię prawa przyjął, że Prezydent nie mógł skutecznie powoływać się na przepis art. 70 § 8 O.p. albowiem zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym nie ulegają przedawnieniu, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu.

Zasadnie także podnosi Dyrektor w zaskarżonym postanowieniu, że nie budzi wątpliwości, że stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny cecha niekonstytucyjności odnosi się także do art. 70 § 8 O.p. w brzmieniu obowiązującym na dzień ustanowienia hipoteki. W tej sytuacji uprawnione jest twierdzenie o oczywistej niezgodności z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP także w odniesieniu do art. 70 § 8 O.p. w zakresie, o którym mowa w omawianym wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Stwierdzenie zatem przez TK niekonstytucyjności określonej normy prawnej nie pozostaje bez znaczenia dla stosowania normy tożsamej. Wyrok obalający domniemanie konstytucyjności normy poddanej kontroli Trybunału Konstytucyjnego nie deroguje normy powielonej w innym z przepisów, lecz wymusza nowy sposób interpretowania jej treści (por. wyrok TK z 22 maja 2007 r., SK 36/06).

Reasumując, istnieje zatem podstawa do stwierdzenia za Trybunałem Konstytucyjnym, że art. 70 § 8 O.p. pozbawiony jest waloru konstytucyjności i należy dokonać jego wykładni w zgodzie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, kierując się przy tym treścią art. 178 ust. 1 Konstytucji RP. Odmienna wykładnia naruszałaby konstytucyjne zasady równości i sprawiedliwości społecznej zawarte w art. 2 i art. 32 ust. 1 oraz 64 ust. 2 Konstytucji RP przez wprowadzenie zróżnicowanej sytuacji prawnej podatników, w zależności od tego czy podstawą prawną zabezpieczenia była norma prawna ujęta w art. 70 § 8 O.p. czy w art. 70 § 6 O.p. (w dawnym brzmieniu).

Mając na uwadze powyższe prawidłowo Prezydent, wbrew zarzutom skargi, na podstawie art. 29 § 2 i § 2a u.p.e.a. wydał postanowienie o odmowie przystąpienia do egzekucji z nieruchomości. Przypomnieć należy, że art. 29 § 2 u.p.e.a. stanowi:

Organ egzekucyjny niebędący jednocześnie wierzycielem nie przystępuje do egzekucji i zawiadamia wierzyciela o przyczynach nieprzystąpienia do egzekucji, jeżeli:

1) obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji administracyjnej;

2) organ egzekucyjny uprawdopodobni, że egzekucja administracyjna będzie bezskuteczna z powodu braku majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne;

3) tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2.

Natomiast zgodnie z art. 29 § 2a u.p.e.a. na wniosek wierzyciela niebędącego jednocześnie organem egzekucyjnym, złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o przyczynach nieprzystąpienia do egzekucji, organ egzekucyjny wydaje postanowienie o nieprzystąpieniu do egzekucji lub przystępuje do egzekucji. Na postanowienie o nieprzystąpieniu do egzekucji wierzycielowi przysługuje zażalenie.

Powołane w uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

3.5. Tym samym, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935) orzekł jak w sentencji.