Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Antoni Hanusz, po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 851/15 w sprawie ze skargi M.W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 13 kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania postanawia: 1) umorzyć postępowanie kasacyjne, 2) zwrócić M. W. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych).

Wyrokiem z 21 września 2016 r., I SA/Gd 851/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z 13 kwietnia 2015 r. w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.

Od powyższego wyroku skarżący wywiódł skargę kasacyjną.

Pismem z 31 stycznia 2019 r. pełnomocnik strony skarżącej cofnął skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: ".p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd; jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Na podstawie art. 193 ustawy przepis ten ma odpowiednie zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przy czym "odpowiednie zastosowanie" w kontekście art. 183 ustawy oznacza, iż strona może cofnąć skargę kasacyjną, a sąd jest tym wnioskiem związany.

W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w punkcie pierwszym sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy.