Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2011 r. spraw ze skarg Prokuratora Rejonowego Prokuratury Rejonowej W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. i 2006 r. oddala skargi

Z przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie

akt sprawy wynika, iż decyzjami z dnia [...] kwietnia 2010 r. Prezydent m.

W. stalił R. i A. J. (dalej "Strona", "Skarżący") wysokość

zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za nieruchomość

położoną w W. przy ul. J. [...] m [...] stanowiącą lokal mieszkalny

i udział we współwłasności garażu podziemnego w tym samym budynku

mieszkalnym, na rok 2006 w kwocie 252,00 zł oraz na rok 2008 w kwocie 282 zł.

W odwołaniach od powyższych decyzji Skarżący zakwestionowali

prawidłowość ustalenia wysokości podatku od nieruchomości w części dotyczącej

opodatkowania miejsca postojowego. Zdaniem Strony garaż znajdujący się w

budynku mieszkalnym powinien podlegać opodatkowaniu według stawek właściwych

dla budynku mieszkalnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej "SKO") decyzjami

z dnia [...] lipca 2010 r. uchyliło zaskarżone decyzje w całości i rozstrzygając co do

istoty sprawy ustaliło wysokość podatku od nieruchomości z tytułu posiadania

nieruchomości położonej w W. przy ul. J. [...] m [...] na rok 2006

w kwocie 70,00 zł oraz na rok 2008 w kwocie 83,00 zł. W uzasadnieniach decyzji

wskazano, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o

podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej

"u.p.o.l.") obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży m.in. na osobach

fizycznych, będących właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Jeżeli

przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek

podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym

(art. 3 ust. 3). Jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie

podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących

współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom

ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni

użytkowej całego budynku (art. 3 ust. 5). Opodatkowaniu podatkiem od

nieruchomości, stosownie do art. 2 ust. 1 u.p.o.l., podlegają grunty, budynki lub ich

części, oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności

gospodarczej. Podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów - powierzchnia, a dla

budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2). Przez

"powierzchnię użytkową budynku lub jego części" rozumie się powierzchnię mierzoną

po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem

powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za "kondygnację" uważa

się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe (art. 1a ust. 1

pkt 5). Podstawowym kryterium zaliczania do przedmiotu opodatkowania podatkiem

od nieruchomości jest klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków. W myśl art. 21

ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr

240, poz. 2027 ze zm.) podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane

zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z kolei w myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i lit e)

u.p.o.l., rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od

nieruchomości od budynków lub ich części: a) mieszkalnych; e) pozostałych, w tym

zajętych na prowadzenie odpłatnej działalności pożytku publicznego przez

organizacje pożytku publicznego.

W ocenie SKO do opodatkowania miejsca postojowego w garażu

wielostanowiskowym znajdującym się w kondygnacji podziemnej budynku

mieszkalnego wielorodzinnego winna być zastosowana stawka jak dla budynków i

ich części "mieszkalnych", a nie - jak błędnie przyjął organ pierwszej instancji - "dla

budynków pozostałych". Na poparcie powyższego stanowiska SKO powołało się na

wyrok NSA z dnia 22 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 460/08 wskazując, że wprawdzie

wyrażona przez Sąd teza dotyczączy opodatkowania budynku mieszkalnego

wielorodzinnego znajdującego się w posiadaniu przedsiębiorcy, w którym w części

podziemnej znajdują się garaże, a w części parterowej lokale użytkowe, to jednak

dokonana w wyroku wykładnia art. 5 ust. 1 pkt 2 lit a) u.p.o.l.- per analogia ma

zastosowanie w przedmiotowej sprawie. SKO dodało, że w podobnym tonie

ugruntowane jest orzecznictwo sądowe w kwestii stawki podatku od towarów i usług,

jaka powinna obowiązywać przy opodatkowaniu sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz

z miejscem parkingowym (wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 listopada 2009 r., sygn.

akt III SA 1150/09).

SKO wskazało, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości

powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym

powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku (art. 6 ust. 1 u.p.o.l.).

Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych ustala w drodze

decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów

opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania

obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15

listopada roku podatkowego (art. 6 ust. 7). Raty, których termin płatności minął,

płatne są w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2

ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60

ze zm.) - dalej: "O.p.", zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia

decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość zobowiązania. Zdaniem SKO,

bezsporne jest, że na Stronie ciąży obowiązek podatkowy w podatku od

nieruchomości za 2006 r. i 2008 r. Organ powołał się na stosowne uchwały Rady

m. W., po czym wskazał sposób obliczenia podatku od nieruchomości.

Na ww. decyzje skargę wniósł Prokurator Rejonowy Prokuratury Rejonowej

W.. Wskazał, że w dniu 15 grudnia 2010 r. do

Prokuratury Rejonowej W. wpłynął wniosek Prezydenta

m. W. o wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

Warszawie na ww. decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W..

Wywodząc zasadność wniesienia wnioskowanej skargi Prezydent przyznał, iż ustawa

o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia "budynku mieszkalnego",

jednak w przepisach prawa można odnaleźć definicję pojęć zbliżonych. I tak, ustawa

z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118

ze zm.) zawiera definicję "budynku mieszkalnego jednorodzinnego", zgodnie z którą

za taki budynek uznaje się budynek wolnostojący albo w zabudowie bliźniaczej,

szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący

konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej

niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego

o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Z

kolei w ustawie z dnia 26 czerwca 1994 roku o własności lokali (Dz. U. z 2008 r., Nr

80, poz. 903 ze zm.) art. 2 ust. 2 zawiera definicję "samodzielnego lokalu

mieszkalnego", zgodnie z którą jest to wydzielona ścianami w obrębie budynku izba

lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, która(e) wraz z pomieszczeniami

pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych; przepis ten stosuje

się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z

przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Wynika z tego, iż nie jest lokalem

mieszkalnym wydzielona ścianami izba (zespół izb) nie przeznaczona(y) na pobyt

stały ludzi i nie służąca(y) zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Ponadto, w

myśl art. 2 ust. 4 powołanej ustawy do lokalu mogą przynależeć jako jego części

składowe pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub

były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym

wyodrębniono dany lokal, a w szczególności piwnica, strych, komórka, garaż

(pomieszczenia przynależne). Prezydent przyznał również, iż kwestia opodatkowania

podatkiem od nieruchomości garaży (miejsc postojowych) w budynkach

mieszkaniowych była już przedmiotem wyroków sądów administracyjnych, jednak z

wnioskami przeciwnymi do tezy ferowanej przez Samorządowe Kolegium

Odwoławcze w W., leżącej u podstaw decyzji organu odwoławczego. Z

przytoczonych orzeczeń wynikało, iż w ocenie sądu administracyjnego garaż będący

częścią budynku mieszkalnego z własną księgą wieczystą na potrzeby prawa

podatkowego winien być uznany za odrębną nieruchomość, nie podlegającą

opodatkowaniu stawkami dla budynków mieszkalnych. Fakt, iż znajduje się on w

obrębie budynku mieszkalnego nie może przesądzać, iż jest to część budynku

mieszkalnego, albowiem sam garaż nie spełnia w jakikolwiek sposób funkcji

mieszkaniowej, zaś jako przedmiot odrębnej własności może stanowić przedmiot

umowy sprzedaży, czy wynajmu, na skutek której podmiotem korzystającym z garaży

stałaby się osoba obca, nie mająca żadnego związku z samym budynkiem

mieszkalnym i jego lokalami o charakterze mieszkaniowym (tak Wyrok

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn.

III SA/Po 768/09, również wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

Białymstoku z dnia 11.03.2008 r. sygn. I SA/Bk 12/08 oraz z dnia 16.09.2009 r. sygn.

I SA/Bk 328/09). Prezydent podniósł, iż Skarżący aktem notarialnym nabyli udział w

lokalu niemieszkalnym - garażu podziemnym wielostanowiskowym, co ma istotne

znaczenia w przedmiotowej sprawie. Decyduje to bowiem o tym, iż udział w garażu

(odpowiadający powierzchniowo wydzielonemu miejscu postojowemu) nabyty został

jako udział w odrębnym lokalu, nie zaś jako przynależność do lokalu mieszkalnego.

Organ podatkowy natomiast dysponujący takim dokumentem urzędowym (aktem

notarialnym) związany jest wywodzącym się z niego domniemaniem autentyczności i

zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i nie może

dokonywać swobodnej oceny takiego dokumentu stwierdzającego czynność

notarialną. Na poparcie swojej tezy Prezydent powołał się także na treść opinii

prawnej prof. dr hab. Leonarda Etela z dnia 15 maja 2009 r., w której stwierdza on, iż

nabycie garażu jako lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość prowadzi do tego,

że loka! taki staje się odrębnym od budynku przedmiotem podatku od nieruchomości.

To z kolei implikuje zastosowanie do niego odrębnych stawek opodatkowania.

Wynika to z przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., w którym wskazuje się, że stawki

podatkowe dotyczą nie tylko całych budynków, ale również ich poszczególnych

części, w zależności od sposobu wykorzystania. Profesor wywodzi, iż stawka

podatku odnosząca się do budynków mieszkalnych miałaby zastosowanie do garażu

jedynie w sytuacji, gdy stanowi on przynależność do lokalu mieszkalnego w

rozumieniu wspomnianego już przepisu art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali.

Podnosi też, iż w przypadku miejsca postojowego, które samo z siebie nie stanowi

odrębnej nieruchomości, osoba nabywająca udział we współwłasności lokalu

będącego garażem nabywa prawo do takiego miejsca (miejsc) i płaci podatek jako

współwłaściciel lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość.

Prokurator wskazał, że po zapoznaniu się ze stanowiskiem Prezydenta m.

W. i SKO, z uwagi na rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do

poruszanej kwestii, wniesienie skargi było konieczne.

Prokurator podniósł, że pojęcie "budynku mieszkalnego" i "pozostałych" w

rozumieniu u.p.o.l. nie doczekało się własnej definicji legalnej i wykładni tego pojęcia

należałoby dokonywać częściowo w oparciu o analogię do obowiązujących już

regulacji prawnych odrębnych, acz powiązanych z prawem podatkowym gałęzi

prawa. Z definicji pojęć zbliżonych do "budynku mieszkalnego" wysnuć można było

pewny wniosek, iż o tym, czy dana nieruchomość jest budynkiem mieszkalnym

decyduje to, czyjej funkcja sprowadza się do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych,

czy też do innych celów. Kluczowym zatem dla rozstrzygnięcia, czy garaż ulokowany

w obrębie bryły budynku z lokalami mieszkalnymi, acz wyodrębniony prawnie jako

samodzielna nieruchomość lokalowa, podlega opodatkowaniu według stawki jak za

"budynki mieszkalne lub ich części'", czy jak za "pozostałe budynki lub ich części"

byłoby ustalenie, czy garaż taki samoistnie spełnia cele mieszkaniowe, czy też inne.

Trudność określenia tego sprowadza się do konstatacji, iż również pojęcie prawne

"cele mieszkaniowe"' nie doczekało się swojej legalnej definicji. Zgodnie z definicją

słownika języka polskiego "mieszkać" to "zajmować jakieś pomieszczenie i traktować

je jako miejsce swojego pobytu". Z kolei "mieszkanie" to "pomieszczenie, w którym

się mieszka", a "mieszkalny" to "służący lub nadający się do mieszkania" (Słownik

języka polskiego, tom 1, oprać. Lidia Drabik, Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe

PWN S.A. Warszawa 2007, str. 250). Biorąc zatem za punkt wyjścia potoczne

rozumienie przytoczonych pojęć, przez "realizację celów mieszkaniowych"

należałoby rozumieć zapewnienie możliwości zamieszkania, dłuższego przebywania

w pomieszczeniu przystosowanym dla takiego pobytu. Zdaniem Prokuratora w

kontekście tych rozważań uznanie przez SKO, iż garaż znajdujący się w obrębie

bryły budynku mieszkalnego spełnia takie cele, jest wykładnią rozszerzającą zbyt

daleko idącą i nie znajdującą potwierdzenia w faktycznym wykorzystaniu tej

kondygnacji budynku, tym bardziej iż w przedmiotowym garażu wydzielone zostały

miejsca postojowe sprzedawane zainteresowanym (niekoniecznie lokatorom

budynku) na mocy odrębnych umów sprzedaży udziałów w nieruchomości wspólnej

(jaką jest tylko kondygnacja garażowa, a nie cały budynek). Prokurator podzielił

pogląd, iż z uwagi na to, że w rozumieniu prawa cywilnego przedmiotowa

kondygnacja stanowi prawnie odrębny lokal w odniesieniu do pozostałej części

budynku i zarówno całość nieruchomości jak i udziały w jej własności mogą stanowić

oddzielny przedmiot obrotu prawnego, to może dojść do sytuacji, iż podmiot, któremu

przysługiwać będzie prawo do garażu, nie będzie tożsamy z podmiotem

uprawnionym do lokalu mieszkalnego w obrębie tego samego budynku.

Przyjmowanie w takiej sytuacji jednolitej korzystniejszej stawki podatku od

nieruchomości stanowiłoby nieuzasadnione uprzywilejowanie osób faktycznie

wykorzystujących miejsce postojowe w celach zgoła odmiennych niż mieszkaniowe.

Uznając zatem argumentację wywiedzioną przez Prezydenta m. W., w

ocenie Prokuratora, organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów prawa

materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 5 ust 2 pkt a) i e)

u.p.o.l. oraz uchwał wskazanych w zaskarżonych decyzjach poprzez ich błędną

wykładnię skutkującą przyjęciem przy opodatkowaniu stanowiącego odrębny lokal

garażu podziemnego stawki podatku od nieruchomości przewidzianej dla budynków

mieszkalnych - stwierdzając, iż garaż znajdujący się w budynku mieszkalnym zalicza

się do całości pomieszczeń znajdujących się w bryle budynku i de facto jest częścią

budynku mieszkalnego podlegającą opodatkowaniu jak budynki mieszkalne.

SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując

dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna. W niniejszej sprawie kwestią sporną jest wysokość

stawki podatku od nieruchomości jaką powinien być opodatkowany udział we

współwłasności garażu podziemnego usytuowanego w budynku mieszkalnym, w

którym Skarżący posiadają lokal mieszkalny. Okolicznością, która ma, zdaniem

Prokuratora wnoszącego skargę, istotne znaczenie w sprawie, jest nabycie owego

udziału na podstawie odrębnego aktu notarialnego (lokal mieszkalny został nabyty na

podstawie innego aktu notarialnego niż udział w garażu podziemnym). Według

Prokuratora garaż znajdujący się w budynku mieszkalnym nie podlega

opodatkowaniu stawkami dla budynków mieszkalnych, ponieważ stanowi odrębną

nieruchomość i nie jest wykorzystywany na cele mieszkaniowe.

W ocenie Sądu wskazane przez Prokuratora kryteria nie wynikają z przepisów

ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Kryterium kształtującym stawkę podatku od

nieruchomości nie jest odrębność nieruchomości stanowiącej garaż

wielostanowiskowy usytuowany w budynku mieszkalnym. Nie jest nim również

nabycie odrębnym aktem notarialnym miejsca postojowego w garażu

wielostanowiskowym usytuowanym w budynku mieszkalnym, w którym podatnik

nabył również lokal mieszkalny.

Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlega nabycie

nieruchomości, tak jak ma to miejsce w przypadku podatku od towarów i usług

(odpłatna dostawa), lecz posiadanie budynku lub jego części, gruntu, budowli (art. 2

ust. 1 u.p.o.l.). Podatek od nieruchomości jest bowiem podatkiem od posiadania

majątku. Nie jest zatem istotne, czy podatnik nabył miejsce postojowe i lokal

mieszkalny na podstawie jednego aktu notarialnego, czy na podstawie odrębnych

aktów notarialnych. Nie jest nawet istotne, czy jest właścicielem nieruchomości.

Podatnikiem podatku od nieruchomości jest osoba, która faktycznie włada

majątkiem. Status podatnika podatku od nieruchomości ma nie tylko właściciel

nieruchomości, ale również posiadacz samoistny, a w niektórych wypadkach również

posiadacz zależny i osoba nie posiadająca tytułu prawnego do nieruchomości.

Wynika to z art. 3 ust. 1 u.p.o.l., który stanowi, że podatnikami podatku od

nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym

spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3) użytkownikami wieczystymi gruntów;

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich

części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu

terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu

Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne

lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Wskazać też trzeba, że w myśl postanowień art. 2 ust. 1 u.p.o.l.

opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich

części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Podkreślić należy, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega

miejsce postojowe zarówno wówczas, gdy znajduje się ono w garażu usytuowanym

w budynku mieszkalnym, w którym garaż stanowi odrębną nieruchomość, jak i

wówczas, gdy miejsce postojowe jest przypisane do lokalu mieszkalnego (nabytego

na podstawie aktu notarialnego) i usytuowane jest w garażu (znajdującym się na

jednej z kondygnacji budynku mieszkalnego) stanowiącym współwłasność

wszystkich właścicieli. W każdym z tych przypadków właściciel lokalu mieszkalnego

posiada miejsce postojowe. Zatem zważywszy na "filozofię" podatku od

nieruchomości (podatek od posiadania majątku) oraz konstytucyjną zasadę

sprawiedliwości i równości (art. 2 i art. 32 Konstytucji RP) stawka podatku od

nieruchomości w każdym z ww. przypadków powinna być taka sama.

Zdaniem Sądu, dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie

ma znaczenia, iż udział we współwłasności garażu podziemnego stanowiącego

odrębną od budynku mieszkalnego nieruchomość może być sprzedany odrębnie od

lokalu mieszkalnego, a w sytuacji, gdy miejsce postojowe stanowi pomieszczenie

przynależne w rozumieniu art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali, tylko razem z

lokalem mieszkalnym (argument podnoszony w skardze). Tak jak podatkowi od

nieruchomości nie podlega nabycie budynku lub jego części, tak też nie podlega

zbycie budynku lub jego części. Niezmiennie opodatkowaniu podatkiem od

nieruchomości podlega posiadanie majątku. Zatem dla potrzeb podatku od

nieruchomości ww. okoliczności są obojętne. Z żadnego przepisu ustawy o

podatkach i opłatach lokalnych nie wynika, by każda z ww. sytuacji rodziła obowiązek

opodatkowania inną stawką podatkową - wyższą w przypadku posiadania miejsca

postojowego w garażu stanowiącym odrębną nieruchomość, niższą w przypadku

władania miejscem postojowym jako pomieszczeniem przynależnym.

W tym miejscu podnieść należy, iż to deweloper decyduje, czy miejsce

postojowe przechodzi we władanie osoby kupującej lokal mieszkalny jako

pomieszczenie przynależne, czy jako udział we współwłasności garażu podziemnego

stanowiącego odrębną nieruchomość. Zatem, zgodnie z koncepcją zaprezentowaną

w skardze, de facto to od decyzji dewelopera, a nie od regulacji prawnych zależy w

jakiej wysokości będzie opodatkowane miejsce postojowe. Jak już powiedziano, w

każdej z tych sytuacji właściciel mieszkania posiada wyłączne prawo do korzystania

z miejsca postojowego, inaczej mówiąc posiada miejsce postojowe. Nie ma

wątpliwości, iż w każdym z ww. przypadków miejsce to podlega opodatkowaniu

podatkiem od nieruchomości, stąd zrozumiałe jest powielekroć wyrażane przed

Sądem oburzenie podatników co do różnicowania stawek podatkowych wedle

omawianego kryterium. Pozostaje w nich uzasadnione poczucie braku

sprawiedliwości. Skoro podatek od nieruchomości jest podatkiem od posiadania

majątku, to taki sam majątek powinien być opodatkowany taka sama stawka

podatkowa.

Dodać trzeba, że w praktyce organy podatkowe opodatkowują garaże

znajdujące się na jednej z kondygnacji domu jednorodzinnego stawką jak dla

budynku mieszkalnego. Trzeba więc odpowiedzieć na pytanie, czy uzasadnione jest

(sprawiedliwe) aby właściciel domu o powierzchni np. 300 m2 płacił niższą stawkę

niż właściciel lokalu mieszkalnego np. o powierzchni 40 m2, który posiada udział we

współwłasności garażu podziemnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Zdaniem

Sądu takie argumenty należy uwzględnić dokonując interpretacji przepisów prawa,

ponieważ konieczne jest aby nie prowadziła ona do oczywiście niesprawiedliwego

traktowania podatników oraz do różnicowania ich sytuacji prawno- podatkowej bez

wzbudzania poczucia niesprawiedliwości.

Podsumowując tę część wywodu, stwierdzić należy, iż odrębność

nieruchomości stanowiącej garaż wielostanowiskowy usytuowany w budynku

mieszkalnym nie jest kryterium decydującym o wysokości stawki podatkowej podatku

od nieruchomości, zaś stawka ta powinna być taka sama zarówno, gdy miejsce

postojowe jest traktowane jako pomieszczenie przynależne, jak i wówczas gdy

znajduje się w garażu stanowiącym nieruchomość odrębną od budynku

mieszkalnego.

Kolejną kwestią wymagającą rozważenia jest zasadność różnicowania stawki

podatkowej przy zastosowaniu wskazanego w skardze kryterium "przeznaczenia na

cele mieszkaniowe i niemieszkaniowe".

Z konstrukcji stawek podatkowych wynika, że obciążenie podatkiem od

nieruchomości zależy od rodzaju i sposobu wykorzystywania majątku. Skupiając się

na regulacji znajdującej zastosowanie w niniejszej sprawie, tj. dotyczącej

opodatkowania budynków, przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2

u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., rada gminy, w drodze uchwały,

określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą

przekroczyć rocznie od budynków lub ich części:

a) mieszkalnych - 0,56 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków

mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej -

18,43 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu

kwalifikowanym materiałem siewnym - 8,58 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

d) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania

świadczeń zdrowotnych - 3,71 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej

działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 6,17 zł od

1 m2 powierzchni użytkowej,

W 2008 r. przepis ten miał takie samo brzmienie, z tym że inne były stawki, tj.

dla budynków mieszkalnych - 0,59 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, dla budynków

pozostałych - 6,37 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (wskazano tylko te stawki, które

mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy).

Z przytoczonego przepisu wynika, że ustawodawca ustanowił dwa kryteria

różnicujące wysokość stawki przy opodatkowaniu budynków, tj. rodzaj budynku oraz

sposób korzystania z budynku lub jego części. Kryterium rodzaju budynku zostało

wskazane w pkt 2 lit. a) i e), kryterium korzystania z budynku - w pkt 2 lit. b), c), d).

Co do zasady, budynek mieszkalny jest opodatkowany stawką nie wyższą niż 0,56 zł

od 1 m2 powierzchni użytkowej (0,59 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej w 2008 r.).

Stawka ta ulega zwiększeniu, jeśli budynek ten, bądź jego część jest zajęta na

prowadzenie działalności gospodarczej. Jest to jedyny wskazany przez ustawodawcę

sposób przeznaczenia (wykorzystania) budynku mieszkalnego lub jego części, który

skutkuje zwiększeniem stawki podatkowej od budynku mieszkalnego lub jego części.

Z całą pewnością ustawodawca nie wprowadził wskazanego w skardze kryterium

różnicującego wysokość stawki, tj. wykorzystywania budynku lub jego części na cele

mieszkaniowe i niemieszkaniowe. Jeśli budynek jest kwalifikowany jako budynek

mieszkalny to do wszystkich znajdujących się w nim pomieszczeń należy stosować

stawkę jak dla budynku mieszkalnego, a tylko do powierzchni zajętych na

prowadzenie działalności gospodarczej - stawkę wyższą. Taka konkluzja wynika

wprost z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i b) u.p.o.l.

Zgodnie z twierdzeniem Prokuratora ustawa o podatkach i opłatach lokalnych

nie zawiera definicji budynku mieszkalnego, jednakże pojęciem tym posługuje się

rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie

warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.

U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W akcie tym stwierdza się, iż ilekroć jest mowa o

budynku mieszkalnym - rozumie się przez to budynek mieszkalny wielorodzinny,

budynek mieszkalny jednorodzinny. Natomiast w Słowniku języka polskiego pod red.

M. Szymczaka (t. II, Warszawa 1979, s. 162) oraz w Słowniku współczesnego języka

polskiego (Warszawa 1996, s. 518) wskazuje się, iż przez określenie "budynek

mieszkalny" należy rozumieć m.in. budynek służący, przeznaczony, nadający się do

mieszkania, zamieszkiwania. Także w doktrynie prawa za budynek mieszkalny

przyjęło się uważać całość pomieszczeń mieszczących się w bryle budynku,

związanych z szeroko pojętą funkcją zamieszkiwania. W skład budynku

mieszkalnego wchodzą w tej sytuacji nie tylko pomieszczenia mieszkalne, lecz także

np. kotłownia, pralnia, garaż.

Zdaniem Sądu, budynek nie traci charakteru budynku mieszkalnego tylko

dlatego, że spośród jego wszystkich kondygnacji wyodrębniono jako odrębną

nieruchomość jedną kondygnację, w której znajduje się garaż. Garaż ten nie staje się

bowiem odrębnym budynkiem, zaś w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i b) u.p.o.l. mowa jest o

budynku mieszkalnym. Wprawdzie w zdaniu wprowadzającym do wyliczenia widnieje

zapis "od budynków lub ich części", lecz z samego faktu występowania tam wyrazu

"części" nie można wysnuwać wniosku, iż garaż stanowiący odrębną nieruchomość,

ale pozostający w budynku mieszkalnym staje się osobnym budynkiem. Jak już

wcześniej powiedziano, o wysokości stawki podatkowej decyduje bądź to

zakwalifikowanie budynku do jednego z rodzajów budynków wskazanych w

omamianym przepisie, bądź to wykorzystanie w sposób wskazany w tym przepisie.

Bez wpływu na wysokość stawki podatkowej od miejsca postojowego

znajdującego się w garażu podziemnym pozostaje wskazana w skardze okoliczność,

iż w przypadku wyodrębnienia garażu jako osobnej nieruchomości może nastąpić

sprzedaż miejsca postojowego lub jego wynajęcie, przez co miejsce to byłoby

wykorzystywane przez osobę inną niż właściciel lokalu mieszkalnego znajdującego

się w tym samym budynku co garaż. Przede wszystkim o wysokości stawki

podatkowej decyduje usytuowanie garażu w budynku mieszkalnym bez względu na

to kto jest jego właścicielem. Jeśli miejsce postojowe jest wynajmowane w celach

zarobkowych i w świetle przepisów podatkowych możliwa jest kwalifikacja tego

rodzaju działalności zarobkowej jako działalność gospodarcza, wówczas miejsce to

będzie opodatkowane stawką wyższą, przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l.

Taka stawka będzie też zastosowana, gdy miejsce postojowe zostanie zajęte w

związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Niezależnie od powyższego

wskazać należy, iż rzeczywiście zdarza się, że w budynku mieszkalnym nie

wystarcza miejsc postojowych dla wszystkich właścicieli lokali mieszkalnych

znajdujących się w tym budynku lub dla wszystkich samochodów posiadanych przez

właściciela takiego lokalu, dlatego kupuje on miejsce postojowe w garażu

usytuowanym w nieodległym budynku mieszkalnym. Nie oznacza to jednak, iż

poprzez zakup miejsca postojowego przez inną osobę niż właściciel lokalu

znajdującego się w tym samym budynku co garaż, budynek mieszkalny traci

charakter budynku mieszkalnego.

W tym miejscu wskazać należy, że ustawodawca przewidział możliwość

różnicowania przez radę gminy wysokości stawek podatkowych w zależności m.in.

od sposobu wykorzystania części budynku. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 3 u.p.o.l.

przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rada gminy może

różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania,

uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj

zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków. Jeśli zatem rada gminy dostrzega

konieczność opodatkowania wyższą stawką podatkową miejsce postojowe niż lokal

mieszkalny, może to uczynić, oczywiście nie przekraczając wysokości stawki

podatkowej określonej wart. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

Z powyższych względów Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z

przepisami prawa, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. W związku z

tym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w

sentencji wyroku.