Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia NSA Hieronim Sęk, Sędzia del. WSA Agnieszka Jakimowicz (sprawozdawca), Protokolant Anna Błażejczyk, po rozpoznaniu w dniu 26 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i Wspólnicy sp. j. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 maja 2017 r. sygn. akt I SAB/Łd 4/17 w sprawie ze skargi S. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i Wspólnicy sp. j. w L. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w L. w przedmiocie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za luty 2014r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, 2) zasądza od Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w L. na rzecz S. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i Wspólnicy sp. j. w L. kwotę 560 (słownie: pięćset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt I SAB/Łd 4/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i Wspólnicy Spółka jawna z siedzibą w L. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w L. w przedmiocie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za luty 2014 r.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że w dniu 24 marca 2014 r. spółka zwróciła się do organu z wnioskiem o zwrot w terminie 25 dni na rachunek bankowy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 795.949 zł. W związku z wątpliwościami co do zasadności żądanego zwrotu oraz mając na uwadze prowadzone czynności wyjaśniające Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2014 r. przedłużył do dnia 22 września 2014 r. termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji VT-7 za luty 2014 r., przy czym zostało ono wyeliminowane z porządku prawnego na skutek prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 313/15.

W dniu 14 października 2014 r. Dyrektor UKS w L. wszczął postępowanie kontrolne wobec spółki, w którym m. inn. ustalono, że w kontrolowanym okresie podatnik nabywał olej rzepakowy, którego dostawcami były w szczególności podmioty ze Słowacji. Olej ten w krótkim czasie był przedmiotem sprzedaży między polskimi firmami, a następnie sprzedawany do kilku innych podmiotów słowackich. Z tytułu wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów podatnik wykazywał podatek do zwrotu na rachunek. W toku przeprowadzonej kontroli podatkowej ustalono też, że spółka kupowała olej rzepakowy od dostawcy polskiego, który pełnił w obrocie jedynie funkcję tzw. słupa. Wobec tego zaszło podejrzenie, że transakcje z powyższym podmiotem w lutym 2014 r. były nierzetelne. Z kolei dokumentacja drugiego z dostawców została zabezpieczona przez CBŚ.

Termin wnioskowanego zwrotu był przedłużany jeszcze dwukrotnie, tj. postanowieniami z dnia 17 września 2014 r. (do dnia 31 stycznia 2015 r.) oraz z dnia 28 stycznia 2015 r. (do czasu zakończenia postępowania kontrolnego, które również uległo przedłużeniu przez organ je prowadzący do dnia 20 kwietnia 2017 r.). W tym czasie organ wielokrotnie zwracał się do Dyrektora UKS z prośbą o przekazanie informacji w zakresie prowadzonego postępowania kontrolnego wobec spółki, a w szczególności przekazanie informacji na jakim etapie jest to postępowanie, jakie są jego wyniki, a także przewidywanego terminu jego zakończenia.

W związku z powyższym spółka złożyła w dniu 18 sierpnia 2014 r. ponaglenie na niezałatwienie sprawy dotyczącej zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za luty 2014 r. w terminie, które to ponaglenie uznane zostało przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi za niezasadne. W wyniku skargi na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] wyrokiem z dnia 11 grudnia 2014 r. WSA w Łodzi oddalił skargę, a następnie odrzucił skargę kasacyjną strony jako złożoną po terminie.

W dniu 12 grudnia 2016 r. organ uzyskał informację o tym, że Prokuratura Okręgowa w G. dokonała zajęcia wierzytelności spółki w postaci zwrotu różnicy podatku należnego nad naliczonym, zadeklarowanych w deklaracjach podatkowych VAT-7 złożonych w Urzędzie Skarbowym [...] również za luty 2014 r.

W wyniku rozpoznania kolejnego ponaglenia spółki z dnia 25 listopada 2016 r. Dyrektor Izby Skartbowej w L. postanowieniem z dnia 22 grudnia 2016 r. uznał je za bezzasadne, w związku z czym spółka wniosła skargę na bezczynność organu w zakresie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, w której zawnioskowała o zobowiązanie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w L. do niezwłocznego zwrotu podatnikowi nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za luty 2014 r. oraz o wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej zgodnie z art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W jej uzasadnieniu pełnomocnik spółki wskazał, że w związku z uchyleniem postanowienia z dnia 16 kwietnia 2014 r. organ pozostaje w bezczynności w zakresie zwrotu żądnej nadwyżki. Ponadto podniesiono, że organ nie wykazał, by zasadność zwrotu wymagała dodatkowej weryfikacji, a więc nie wykazał, żeby zaistniała przesłanka do niezwrócenia tej nadwyżki, wynikająca z art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz powołując orzecznictwo TSUE, z którego wynika, że dopuszczalna jest możliwość przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług, jeśli jest to uzasadnione przeprowadzeniem kontroli.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalając przedmiotową skargę nie zgodził się z twierdzeniem strony, jakoby w zainicjowanym przez nią postępowaniu o zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym doszło do bezczynności organu. Wprawdzie WSA wyrokiem z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 313/15 uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 16 kwietnia 2014 r., przedłużające termin zwrotu nadwyżki podatku, jednak orzeczenie to nie wywołuje skutku w postaci zobowiązania organu do natychmiastowego zwrotu należnego podatku. Wyeliminowało ono bowiem tylko zaskarżone rozstrzygnięcie, a nie unicestwiło jego skutków z mocą wsteczną. Ponadto Sąd zwrócił uwagę na treść prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt I SAB/Łd 15/14, oddalającego skargę strony na bezczynność organu w zakresie zwrotu podatku za ten sam okres, to jest luty 2014 r. Sąd I instancji, w całości akceptując powyższe rozstrzygnięcie, wskazał, że w rozpoznawanej sprawie organ I instancji podjął czynności weryfikacyjne w trybie czynności sprawdzających wobec złożonego wniosku o zwrot nadwyżki podatku, wzywając stronę do przedstawienia oryginałów dokumentów dotyczących zadeklarowanej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz rejestru zakupów. Następnie dwukrotnie wydłużył termin zwrotu zadeklarowanej nadwyżki podatku do dnia 22 września 2014 r., a następnie do 31 stycznia 2015 r. Sąd I instancji wyraził przy tym pogląd, że przedłużanie terminu zwrotu podatku do czasu zakończenia kontroli podatkowej prowadzonej przez inny organ wobec podatnika jest uzasadnione w związku z podejrzeniem, że kontrahenci podatnika mogli uczestniczyć w przestępstwach podatkowych. Oczekiwania organu na stanowisko organu kontroli skarbowej nie można uznać za opieszałość, zwłaszcza z tego powodu, że organ ten w czasie trwania kontroli podatkowej traci realną możliwość weryfikacji zasadności przedmiotowego zwrotu. Ze wskazanych wyżej względów, zdaniem Sądu organowi nie można też zarzucić przewlekłości, choć okres oczekiwania na rozstrzygnięcie trwa ponad trzy lata. W przypadku natomiast wykazania, że żądanie zwrotu było uzasadnione znajdzie zastosowanie gwarancyjna regulacja prawna z art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego podatnik zarzucił - na podstawie art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - naruszenie art. 151 oraz art. 149 § 1-2 w zw. art. 3 § 2 pkt 8 oraz art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi oraz niewymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 cyt. ustawy, tj. uznanie, że w sprawie nie doszło do bezczynności organu, bądź ewentualnie przewlekłego prowadzenia przez niego postępowania, a tym samym Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] w L. nie naruszył art. 120, art. 121 § 1 i art. 125 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 86 i 87 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ nie skorzystał z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w sprawie tej jednak nie występuje. Z tego względu, przy rozpoznaniu niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej, która oparta została na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 cyt. ustawy, gdyż zarzuca się w niej wyłącznie naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W ich trybie strona skarżąca kwestionuje stanowisko Sądu I instancji, który nie zgodził się z twierdzeniem spółki, jakoby w zainicjowanym przez nią w dniu 24 marca 2014 r. postępowaniu o zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 795.949 zł, doszło do bezczynności organu.

W tym kontekście przypomnieć należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Tak więc dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie następujących przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami prawa, ewentualnie czy zaistniały jakieś okoliczności, które wyłączałyby stan bezczynności - w realiach niniejszej sprawy chodzi o wydanie postanowienia przedłużającego ustawowy termin zwrotu podatku. Stwierdzić bowiem należy, że wydanie postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku, wynikające z przewidzianej w art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 z późn. zm.) w zw. z art. 274b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z póź. zm.) możliwości zweryfikowania zasadności zwrotu wykazanego przez podatnika, ma wpływ na możliwość stwierdzenia bezczynności organu podatkowego w zakresie tego zwrotu, ponieważ z istoty swej bezczynność wiąże się z niepodjęciem w określonym terminie nakazanego przepisami prawa rozstrzygnięcia lub - jak w rozpoznanej sprawie - czynności materialno-technicznej. Postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu przedłuża termin dokonania czynności materialno-technicznej, jaką jest tenże zwrot. W konsekwencji zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności oraz czy w zakreślonym przepisami terminie (także w terminie skutecznie przedłużonym) dokonał powyższych działań. W realiach niniejszej sprawy zatem o bezczynności można by mówić w sytuacji stwierdzenia, że organ nie dokonał zwrotu podatku VAT, ani też nie przedłużył skutecznie terminu na jego dokonanie.

W tym miejscu należy przyznać rację autorowi skargi kasacyjnej, że niezasadne jest stanowisko Sądu I instancji, który uznał, że dla oceny czy organ pozostawał w bezczynności bez znaczenia pozostaje wyeliminowanie wyrokiem z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 313/15 z obrotu prawnego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 16 kwietnia 2014 r., przedłużającego termin zwrotu nadwyżki podatku do dnia 22 września 2014 r. W orzecznictwie prezentowane jest konsekwentne stanowisko, że w sprawach, których przedmiotem jest bezczynność organu nie można oceniać prawidłowości i zasadności wydania takiego postanowienia. Jest ono bowiem kontrolowane w odrębnym trybie, tzn. przysługuje na nie zażalenie, przewidziane w art. 274b w zw. z art. 277 Ordynacji podatkowej, a następnie skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co wynika z uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2016 r., sygn. akt I FPS 2/16 (por. wyroki NSA z dnia 9 marca 2018 r., sygn. akt I FSK 888/17, czy z dnia 1 lutego 2018 r., sygn. akt I FSK 951/16). Przyjęcie za prawidłową koncepcji Sądu I instancji powodowałoby, że kontrola ta byłaby całkowicie iluzoryczna, skoro jej pozytywny dla podatnika wynik nie mógłby odnieść żadnego realnego skutku w zakresie jego praw i obowiązków. Dlatego też zakwestionowanie przedmiotowego postanowienia i jego uchylenie przez sąd powoduje, że zostaje ono wyeliminowane z porządku prawnego, a zatem nie wywołuje skutku w postaci przedłużenia terminu zwrotu podatku. Skoro więc konsekwencją wyroku z dnia 24 czerwca 2015 r. jest to, że nie został skutecznie przedłużony termin do zwrotu wynikający z art. 87 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, to bezskuteczne są również dalsze postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] wydane w tym przedmiocie (z dnia 17 września 2014 r. i 28 stycznia 2015 r.), nie można bowiem przedłużyć terminu, który już upłynął.

Rację ma nadto skarżąca kasacyjnie spółka wskazując, że niezasadne jest opieranie się przez Sąd I instancji na prawomocnym wyroku z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt I SAB/Łd 15/14 dotyczącym skargi na bezczynność organu w zakresie zwrotu podatku za ten sam okres, tj. luty 2014 r. w sytuacji, gdy po zapadnięciu powyższego orzeczenia WSA w Łodzi wyrokiem z dnia 24 czerwca 2015 r. uchylił postanowienie Naczelnika w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku, a zatem doszło do zmiany zarówno stanu faktycznego, jak i prawnego w sprawie.

Nie można natomiast zgodzić się z argumentacją skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji miał obowiązek niejako z urzędu dokonać kontroli działań organu pod kątem przewlekłości postępowania. Z art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Oznacza to, że zarówno bezczynność, jak przewlekłość stanowią dwie odrębne instytucje, charakteryzujące się każda innymi przesłankami, dlatego w sytuacji wniesienia skargi czy to na bezczynność, czy też na przewlekłość postępowania, kreowane są całkowicie odrębne sprawy w znaczeniu procesowym.

W realiach niniejszej sprawy, gdzie skarga zatytułowana została "na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w L." i w jej petitum określono jasno i wyraźnie, iż zaskarżeniu podlega właśnie bezczynność tego organu, fachowy pełnomocnik spółki sam zakreślił granice sprawy w jakich Sąd I instancji mógł rozpoznać skargę i którymi był związany, zgodnie z treścią art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisu tego wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem, które nie ma zastosowania w sprawie. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była, albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim rozstrzygnięć. Inaczej mówiąc, obowiązek rozstrzygania w granicach sprawy oznacza konieczność rozpoznania całej sprawy bez przekraczania jej granic. Dla sądu zawsze wiążący jest przedmiot zaskarżenia w przeciwieństwie do zarzutów, wniosków skargi i powołanej podstawy prawnej, którymi nie jest związany. Dlatego też, wbrew przekonaniu kasatora, WSA w Łodzi nie mógł w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia była bezczynność, objąć kontrolą również kwestię przewlekłości postępowania Naczelnika US, albowiem wykroczyłby poza granice zaskarżenia wyznaczone przedmiotem skargi. Nie należy bowiem mylić granic sprawy z granicami skargi. Nie zmienia tego, poczyniona niejako na marginesie rozważań zawartych w skardze, sugestia pełnomocnika, sprowadzająca się do wyrażenia luźnej oraz dość ogólnej i szerzej nieumotywowanej myśli o tym, że nawet gdyby przyjąć, iż w sprawie nie mamy do czynienia z bezczynnością, to uzasadnione jest stwierdzenie o prowadzeniu przez organ postępowania w sposób przewlekły.

Z tego więc powodu całkowicie zbędne były uwagi Sądu I instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a odnoszące się do kategorii przewlekłości. Abstrahując od faktu, że charakteryzują się one wysokim stopniem ogólności i lakoniczności, to wykraczają poza zakres niniejszej sprawy, w której winna być kontrolowana wyłącznie kwestia bezczynności, co doprowadziło do naruszenia przez ten Sąd art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, choć w innym kontekście niż wynika to z argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej.

Poza zakresem niniejszej sprawy pozostają też argumenty skargi kasacyjnej zawarte w pkt 3 i 6 jej uzasadnienia, związane z zasadnością przedłużenia przez organ terminu dokonania zwrotu. Ocena przesłanek uznania przez organ, że zachodzi potrzeba dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu, może być bowiem dokonywana w postępowaniu, w którym skarżony jest akt organu w postaci postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu. Jak już zaznaczono wyżej, w ramach rozpoznawania skargi na bezczynność sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do merytorycznej oceny podejmowanych w sprawie czynności oraz wydawanych rozstrzygnięć. Innymi słowy, w postępowaniu zainicjowanym skargą na bezczynność nie jest możliwe badanie innych kwestii, aniżeli obiektywny fakt pozostawania organu podatkowego w zwłoce. Z podobnych przyczyn poza zakresem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaje argumentacja autora skargi kasacyjnej odnosząca się do negatywnych konsekwencji dla spółki, jak konieczność ograniczenia działalności, czy zwolnienia pracowników, wynikłych z braku zwrotu nadwyżki podatku na rachunek bankowy i pozbawieniu jej w znacznym stopniu środków obrotowych.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Rozpoznając ponownie sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dokona oceny zachowania organu w całokształcie przesłanek bezczynności w rozumieniu wyżej zaprezentowanym, ze szczególnym uwzględnieniem wyrażonej w uzasadnieniu niniejszego wyroku oceny prawnej co do konsekwencji uchylenia prawomocnym wyrokiem postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 16 kwietnia 2014 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku i wpływu tej okoliczności na stan bezczynności organu. Z pola widzenia nie może również umknąć fakt, iż w dniu 12 grudnia 2016 r. organ uzyskał informację o zajęciu przez organy ścigania wierzytelności podatnika w postaci zwrotu różnicy podatku należnego nad naliczonym, wynikającej ze złożonych deklaracji VAT-7, w tym i za luty 2014 r. Obowiązkiem Sądu I instancji ponownie rozpoznającego sprawę będzie również odniesienie się do tej okoliczności, pominiętej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i dokonanie oceny ewentualnego wpływu zabezpieczenia prokuratorskiego na kwestię bezczynności organu. Ewentualne uwzględnienie skargi będzie natomiast skutkowało zbadaniem przesłanek, o których mowa w art. 149 § 1a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast na podstawie art. 209 oraz art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 w zw. z art. 207 § 1 cytowanej ustawy i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 z późn. zm.).