Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 26 lutego 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (sprawozdawca) Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Asesor sądowy WSA Michał Ilski Protokolant: starszy sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2026 roku sprawy ze skargi V. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 29 września 2025r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 rok oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z 29 września 2025 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania V. S., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w P. z 29 maja 2025 r., nr [...]

w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r.

Zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Kontrola celno-skarbowa została zakończona wydaniem wyniku kontroli

28 marca 2024 r., w którym stwierdzono nieprawidłowości w zakresie rozliczenia przez skarżącą podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. z tytułu uzyskanych dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej w formie Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlowego "[...]" V. S.

NIP [...], opodatkowanych podatkiem liniowym. Nieprawidłowości te polegały na ujęciu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2019 r., a następie rozliczeniu w złożonym zeznaniu PIT-36L z tytułu prowadzonej działalności za 2019 r., jako koszty uzyskania przychodów faktury nieodzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych wystawionych przez:

1) I. C. Sp. z o.o., NIP [...] - w miesiącu styczniu 2019 r.;

2) S. G. Sp. z o.o., NIP [...] - w miesiącu lutym, marcu, kwietniu, maju i czerwcu 2019 r.;

3) E. Sp. z o.o., NIP [...] - w miesiącu lipcu i sierpniu 2019 r.;

4) M. T. Sp. z o.o., NIP [...] - w miesiącu wrześniu 2019 r.;

5) M. Sp. z o.o., NIP [...] - w miesiącu listopadzie 2019 r.

Zdaniem organu skarżąca zaniżyła kwotę zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej za 2019 r.

Postępowanie podatkowe wobec PPUH [...] V. S. zostało przeprowadzone na podstawie postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w P. z 15 maja 2024 r., nr [...]

o przekształceniu kontroli celno-skarbowej w postępowanie podatkowe.

Postanowieniem z 16 października 2024 r., nr [...] włączono do akt sprawy:

- decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w P.

z 29 sierpnia 2024 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tegoż organu z 19 czerwca 2023 r., nr [...] określającą PPUH [...] V. S. w podatku od towarów i usług kwotę podatku do zwrotu za miesiące od stycznia do września 2019 r.,

- decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w P.

z 29 sierpnia 2024 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tegoż organu z 12 czerwca 2023 r., nr [...] określającą PPUH [...] V. S. w podatku od towarów i usług kwotę do zwrotu za listopad 2019 r.

W toku postępowania podatkowego w dniu 20 grudnia 2024 r. sporządzono protokół badania ksiąg podatkowych. Skarżąca do ustaleń zawartych w ww. protokole nie wniosła zastrzeżeń.

Postępowanie zakończono decyzją Naczelnika z 29 maja 2025 r. w której organ I instancji określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. od dochodu osiągniętego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlowego "[...]" V. S. w wysokości 166.710,00 zł.

Organ stwierdził zawyżenie kosztów uzyskania przychodu o kwotę 805.936,00 zł poprzez zaliczenie do poniesionych wydatków nierzetelnych faktur wystawionych przez I. C. Sp. z o.o., S. G. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o., M. T. Sp. z o.o. oraz M. Sp. z o.o.

Od powyższej decyzji podatniczka złożyła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm.; w skrócie: "o.p.") oraz art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236 z późn. zm.; w skrócie: "u.p.p.") na skutek naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy i rozstrzygania wątpliwości na niekorzyść podatniczki.

Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

Następnie pismem z 23 września 2025 r. skarżąca uzupełniła odwołanie, podnosząc nowy zarzut naruszenia art. 180 § 1 o.p. oraz art. 181 o.p. na skutek rozstrzygania sprawy na podstawie materiału dowodowego pochodzącego z odrębnej sprawy podatkowej prowadzonej wobec podatniczki w przedmiocie jej zobowiązania podatkowego w podatku VAT za poszczególne miesiące 2019 r.

Decyzją z 29 września 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji słusznie uznał, że faktury wystawione na rzecz skarżącej przez: I. C. Sp. z o.o., S. G. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o., M. T. Sp. z o.o. oraz M. Sp. z o.o. (szczegółowo zestawione w tabelach na str. 32-33 zaskarżonej decyzji organu I instancji) są nierzetelne, ponieważ nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji, stwierdzają czynności, które faktycznie nie zostały wykonane i tym samym nie stanowią podstawy do uwzględnienie w kosztach uzyskania przychodów.

Przeciwko rzetelności kwestionowanych faktur zakupu przemawiały

w szczególności okoliczności dotyczące działalności ww. spółek. Transakcje pomiędzy PPHU "[...]" a powyższymi spółkami były pozorowane, o czym świadczą okoliczności:

1) spółki I. C. Sp. z o.o., S. G. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o., M. T. z o.o. oraz M. Sp. z o.o. zostały założone przez J. S. w 2015r. (za wyjątkiem M. Sp. z o.o. założonej przez niego w 2014 r.) a siedziba wszystkich spółek mieściła się w "wirtualnym biurze"

przy ul. [...] w P., w lokalu, w którym zarejestrowanych jest wiele podmiotów, a podmiot zarządzający lokalem świadczył dodatkowo usługi w zakresie udostępniania adresu jako siedziby firmy lub odbioru korespondencji, itp.,

2) ww. spółki były ze sobą powiązane, tj. większość z nich była zarządzana prze tą samą osobę tj. M. S., za wyjątkiem M. T. Sp. z o.o., w której osobą zarządzającą był F. N.,

3) skarżąca w piśmie z 12 stycznia 2021 r. wskazała, że jedynymi osobami, z którymi się kontaktowała w spółkach byli M. S. i F. N.,

4) wszystkie spółki zostały wykreślone z rejestru VAT oraz VAT-UE z powodu braku kontaktu z podatnikiem lub nieprawdziwych danych wykazanych w zgłoszeniu,

5) zgłoszony przedmiot działalności większości spółek to usługi oprogramowania, za wyjątkiem E. Sp. z o.o., która zgłosiła działalność w zakresie sprzedaży hurtowej mebli, dywanów i sprzętu oświetleniowego i S. G. Sp. z o.o. która zgłosiła działalność w zakresie sprzedaży hurtowej niewyspecjalizowanej

(kwestionowane faktury VAT dotyczą sprzedaży podszewek i tkaniny satynowej),

6) spółki nie złożyły zeznania rocznego o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) CIT-8 za 2019 r.,

7) spółki złożyły deklaracje VAT-7K wykazując wysokie obroty, ale podatek do zapłaty w bardzo niskich lub niskich wysokościach,

8) skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów/dowodów potwierdzających, że towary zostały dostarczone do jej firmy od ww. dostawców (w szczególności umów o współpracę, korespondencji, w tym zamówień towarów, próbek zakupywanych towarów, otrzymanych ofert handlowych),

9) współpraca z ww. kontrahentami charakteryzowała się krótkimi okresami (I. C. Sp. z o. o. 4 miesiące, S. G. Sp. z o.o. 5 miesięcy, E. Sp. z o.o. 2 miesiące, M. T. Sp. z o.o. 1 miesiąc, M.

Sp. z o.o. 1 miesiąc), a współpraca z kolejną firmą rozpoczynała się zaraz po zakończeniu współpracy z poprzednią (styczeń 2019 r. I. C.

Sp. z o.o. - od lutego do czerwca 2019 r. S. Sp. z o.o. - od lipca do sierpnia 2019 r. E. Sp. z o.o. - wrzesień 2019 r. M. T. Sp. z o.o.

- listopad 2019 r.),

10) pozostali dostawcy towarów skarżącej dysponowali dowodami potwierdzającymi faktyczne dostawy towarów (poza fakturami VAT) tj. kopie listów przewozowych, dokumenty WZ, dowody zapłat,

11) spółki I. C. Sp. z o.o., S. G. Sp. z o.o., U. Sp. z o.o. i M. T. Sp. z o.o. nie dysponowały towarem, który mogły sprzedać skarżącej, a sporne transakcje miały wyłącznie na celu wygenerowanie sztucznych kosztów w celu obniżenia podstawy opodatkowania w podatku dochodowym od osób fizycznych,

Organ włączył do akt sprawy jako dowód decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego 29 sierpnia 2024 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika z 19 czerwca 2023 r. określającą skarżącej w podatku od towarów i usług kwotę podatku do zwrotu za miesiące od stycznia do września 2019 r. (na ww. decyzję została złożona przez V. S. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Poznaniu, który wyrokiem z 13 lutego 2025 r. sygn. akt I SA/Po 693/24 skargę oddalił - wyrok nieprawomocny) oraz decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego z 29 sierpnia 2024 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika z 12 czerwca 2023 r. określającą skarżącej w podatku od towarów i usług kwotę podatku do zwrotu za miesiąc listopad 2019 r (na ww. decyzję została złożona przez V. S. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem

z 13 lutego 2025 r. sygn. akt I SA/Po 692/24 oddalił - wyrok nieprawomocny).

Organ II instancji stwierdził, że ze zgromadzonych dowodów wynika jednoznacznie, że skarżąca w rzeczywistości nie nabywała towaru wskazanego na spornych fakturach. O powyższym świadczy w szczególności brak jakiejkolwiek dokumentacji, która zwykle towarzyszy transakcjom kupna i sprzedaży w postaci zapytań, zamówień, ofert, umów, uzgodnień dot. transportu, terminu i adresu dostawy, wirtualny adres siedziby przedmiotowych kontrahentów, co oznacza brak zaplecza umożliwiającego tym podmiotom prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie handlu (magazynu, środków trwałych, pracowników) oraz okoliczność wyrejestrowania ww. spółek z rejestru podatników VAT, z uwagi na brak z nimi kontaktu, ich nagłe zarówno rozpoczęcie jak zaprzestanie wykonywanej działalności. Organ stwierdził, że dokonywanie przez skarżącą płatności w formie przelewu za kwestionowane faktur nie dowodzi, że transakcje zostały zawarte. Samo dokonanie płatności na rzecz wskazanych podmiotów nie świadczy o faktycznym nabyciu, dysponowaniu towarami. W przypadku oszustw podatkowych działania takie mają uwiarygodnić transakcje.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na

ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 29 września 2025 r. skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 144b § 1 o.p. w zw. z art. 144b § 2 pkt 1 in principio tej ustawy poprzez skierowanie do podatniczki egzemplarza decyzji mającego mieć formę wydruku

w myśl art. 144b o.p., gdy tymczasem dokument ten nie spełnia wszystkich wymogów koniecznych do uznania, że ma on postać wydruku, tym samym nie doszło do prawnie skutecznego doręczenia w myśl art. 144b § 1 o.p.,

- a powyższe ma istotny wpływ na wynik sprawy, skoro bowiem przekazany podatniczce wydruk nie został sporządzony zgodnie z przepisami o.p., to nie korzysta z domniemania autentyczności oraz domniemania zgodności

z prawdą, o których stanowi ta ustawa w art. 144b § 4, co z kolei prowadzi do braku skutecznego jego doręczenia skarżącej w przewidzianej przepisami formie i we właściwym trybie, w konsekwencji zaskarżona decyzja nie została wprowadzona do obrotu prawnego;

2) art. 233 § 1 pkt 1 o.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, albowiem nastąpiło to w warunkach naruszenia:

a) art. 180 § 1 o.p. oraz art. 181 o.p. na skutek rozstrzygania sprawy przez organ I instancji oraz organ odwoławczy na podstawie materiału dowodowego pochodzącego z odrębnej sprawy podatkowej prowadzonej wobec podatniczki, który to jednak materiał dowodowy nie spełnia kryterium braku sprzeczności z prawem

- a powyższe naruszenie miały istotny wpływ na wynik sprawy;

b) art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. oraz art. 10 ust. 2 u.p.p. na skutek naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy oraz rozstrzygania wątpliwości na niekorzyść podatnika, co w szczególności przejawiało się:

- w dowolnej ocenie organów podatkowych obu instancji w zakresie negowania rzeczywistych transakcji gospodarczych z kwestionowanymi kontrahentami,

- braku konkretnego i merytorycznie wyczerpującego ustosunkowania się do zarzutu odwołania, na gruncie, którego wskazano, że dowody włączone do materiału dowodowego niniejszej sprawy, pochodzące

z odrębnych spraw podatkowych prowadzonych wobec podatniczki

w przedmiocie podatku VAT za poszczególne miesiące 2019 r., nie spełniają wszystkich wymogów z art. 180 § 1 o.p., tym samym nie mogły stanowić w niniejszej sprawie podstawy niekorzystnego dla podatniczki rozstrzygnięcia,

- a powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

3) art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1509 z późn. zm.; w skrócie: "u.p.d.o.f."), na skutek bezzasadnego uznania, że wydatki związane z płatnościami na rzecz kwestionowanych w sprawie kontrahentów nie stanowią kosztów uzyskania przychodu.

Wniosła o:

1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika;

2. o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione w niej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1

§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U.

z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie

w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1).

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tego aktu, względnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów procesowych skargi.

Zgodnie z art. 144b § 1 o.p. w przypadku pism utrwalonych w postaci elektronicznej, które zostały opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, doręczenie może polegać na doręczeniu wydruku pisma odzwierciedlającego treść tego pisma.

Stosownie do art. 144b § 2 pkt 1 o.p. wydruk pisma, o którym mowa w § 1, zawiera informację, że pismo zostało utrwalone w postaci elektronicznej

i podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby, która je podpisała.

Zdaniem Sądu, skierowana do skarżącej decyzja organu II instancji

z 29 września 2025 r. zawiera wszystkie elementy konieczne do uznania, że dokument ten ma postać wydruku.

Ww. decyzja została opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym, nadto zawiera informację, że "Wydruk tego dokumentu na podstawie art. 144b ustawy Ordynacja podatkowa nie wymaga podpisu. Został on opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Zgodnie z art. 144b § 4 ustawy Ordynacja podatkowa wydruk pisma stanowi dowód tego, co zostało stwierdzone w piśmie utrwalonym w postaci elektronicznej." oraz wskazanie imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby, która je podpisała.

Sąd zauważa, że w decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 29 września 2025 r. nie zostało wprost wskazane, że pismo zostało utrwalone w postaci elektronicznej, jak uczynił to Naczelnik w decyzji z 29 maja 2025 r. (str. [...] decyzji organu I instancji), jednak wskazanie, że "wydruk pisma stanowi dowód tego, co zostało stwierdzone w piśmie utrwalonym w postaci elektronicznej" spełnia wymóg podania informacji, o którym mowa w art. 144b § 2 pkt 1 o.p.. Bezsprzecznie informuje adresata, że pismo zostało utrwalone w postaci elektronicznej.

Dlatego w ocenie Sądu za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 144b § 1 w zw. z art. 144b § 2 pkt 1 o.p.

Zarzut naruszenia art. 180 § 1 i art. 181 o.p. zdaniem Sądu także jest niezasadny.

Zgodnie z art. 181 o.p. dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być

w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.

Organ I instancji włączył do akt sprawy wszystkie dokumenty zgromadzone

w toku czynności z zakresu podatku VAT za poszczególne miesiące 2019 r. w takim zakresie, w jakim materiały te stanowiły podstawę ustaleń faktycznych.

W postępowaniu podatkowym nie obowiązuje zasada bezpośredniości dowodów. Okoliczności faktyczne danej sprawy mogą być ustalone w oparciu o dowody zgromadzone w toku odrębnych procedur, nie tylko podatkowych i nie tylko przeprowadzonych wobec danego podatnika, o ile dowody te mogą przyczynić się do wyjaśnienia danej sprawy. Nie zachodzi wówczas potrzeba powtarzania tych samych czynności dowodowych bezpośrednio w postępowaniu w danej sprawie (por. wyrok NSA z 19.11.2025 r., I FSK 1671/22, wszystkie powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, publ. baza; w skrócie "CBOSA").

Dopuszczenie dowodów z innych postępowań nie narusza przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 12.12.2025 r., I FSK 1625/25, wyrok NSA z 19.09.2025 r., I FSK 1470/22, CBOSA).

Zdaniem Sądu zarzuty naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. również nie zasługują na uwzględnienie. Organ zebrał dowody wystarczające do wydania rozstrzygnięcia. Błędna ocena materiału dowodowego również nie została przez stronę skarżącą uzasadniona. Zasadność twierdzenia, że organ podatkowy naruszył zasadę

z art. 191 o.p. wymaga wykazania, że uchybił on zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu organu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Podnieść należy, że materiał ten poddany został wszechstronnej ocenie z uwzględnieniem wszystkich dokumentów zgromadzonych w toku postępowania. Organ prowadzący postępowania wyciągnął logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Postępowanie to doprowadziło do ustalenia wszystkich istotnych, okoliczności faktycznych sprawy, znajdujących podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym, którego weryfikacja dokonana została w granicach swobodnej oceny dowodów.

W opinii Sądu zaskarżona decyzja spełnia standardy uzasadnienia, o których stanowi art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. Uzasadnienie obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń faktycznych zmierzających do wykazania stanu faktycznego przyjętego przez organ do swoich rozważań, ale również zawiera ocenę poczynionych ustaleń z punktu widzenia przepisów regulujących postępowanie przed tym organem.

Za niezasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 10 ust. 2 u.p.p.

Zasada wyrażona w art. 10 ust. 2 u.p.p. znajduje zastosowanie wyłącznie

w sytuacji, gdy organ rozpoznający sprawę nie będzie w stanie przy użyciu dostępnych środków dowodowych rozstrzygnąć wątpliwości w zakresie stanu faktycznego. Dokonanie ustalenia stanu faktycznego w zakresie m.in. rzeczywistych transakcji gospodarczych z kwestionowanymi kontrahentami w oparciu o materiał dowodowy

z odrębnych spraw podatkowych prowadzonych wobec skarżącej, jest możliwe i nie wiąże się ze szczególnymi trudnościami. Sytuacji takiej jak zaistniała w niniejszej sprawie nie można zatem zakwalifikować, jako wątpliwości stanu faktycznego niedających się usunąć, które winny być rozstrzygane na korzyść przedsiębiorcy.

Kwestią sporną w sprawie pozostaje możliwość wykazania w kosztach podatkowych za 2019 r. faktur wystawionych przez: I. C. Sp. z o.o., S. G. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o., M. T. Sp. z o.o. oraz M. Sp. z o.o.

Z treści regulacji zawartej w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. wynika, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Aby wydatek został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów musi spełnić łącznie następujące warunki: pozostawać w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, zostać poniesiony w celu uzyskania przychodów (zachowania/zabezpieczenia źródła przychodu), ewentualnie mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, być definitywny (faktyczny), zostać właściwie udokumentowany (por. wyrok NSA z 7 sierpnia 2025 r., II FSK 739/23, CBOSA).

Zwrot "koszty poniesione" oznacza, że ustawodawca w kategorii kosztu podatkowego ujmuje tylko te wydatki, które rzeczywiście zostały poniesione przez podatnika na rzecz ujawnionego kontrahenta, mające przy tym charakter ostateczny.

W niniejszej sprawie ustalono, że faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji, tym samym nie mogą być podstawą ujęcia ich w kosztach uzyskania przychodów.

Zdaniem Sądu, mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, transakcje zakupu podszewki i tkaniny satynowej od I. C. Sp. z o.o., S. G. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o., M. T. Sp. z o.o. oraz M. Sp. z o.o. nie miały w rzeczywistości miejsca. Wskazuje na to szereg okoliczności:

- brak jakiejkolwiek dokumentacji, która zwykle towarzyszy transakcjom kupna

i sprzedaży w postaci zapytań, zamówień, ofert, umów, uzgodnień dot. transportu, terminu i adresu dostawy,

- wirtualny adres siedziby kontrahentów,

- brak zaplecza umożliwiającego tym podmiotom prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie handlu (magazynu, środków trwałych, pracowników)

- okoliczność wyrejestrowania ww. spółek z rejestru podatników VAT z uwagi na brak z nimi kontaktu, ich nagłe zarówno rozpoczęcie jak zaprzestanie wykonywanej działalności,

- zgłoszony przedmiot działalności spółek nie koresponduje z treścią faktur,

- z każdym z podmiotów skarżąca współpracowała od 1 miesiąca do 4 miesięcy, zaraz po zakończeniu "współpracy" z jedną "wchodziła" następna spółka,

- powiązania osobowe; wszystkie spółki zostały założone przez J. S.,

- brak kontaktu organów podatkowych z tymi podmiotami lub podanie w zgłoszeniu rejestracyjnym danych niezgodnych z prawdą i na tej postawie wykreślenie ich z rejestrów podatników VAT;

- rejestracja siedziby tych podmiotów pod tym samym adresem w wirtualnym biurze

- niezłożenie przez te podmioty zeznań rocznych w podatku CIT za 2019 r.

Skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów, które choćby uprawdopodobniły zawarcie transakcji.

Skarżąca wprawdzie złożyła wniosek o przesłuchanie jej, jednak nie stawiała się na wezwania organu.

Skarżąca nie podjęła żadnych działań, żeby udokumentować kontakty

z ww. spółkami (poza sprawdzeniem, że spółki te zostały zarejestrowane w VIES oraz w KRS), nie zawarła z nimi żadnych umów, nie zachowała korespondencji, a nawet nie sprawdzała przedmiotu działalności tych firm oraz ich statusu w organie rejestrowym oraz we właściwym urzędzie skarbowym, pomimo, że w 2019 r. zaewidencjonowała 44 faktury o łącznej wartości netto 805.936,00 zł.

Podkreślić należy, że skarżąca miała stałych dostawców tkanin i w tych przypadkach dokumentacja handlowa nie ograniczała się wyłącznie do faktur i przelewów, ale wystawiane były dowody dostaw: listy przewozowe, WZ).

W ocenie Sąd zaskarżona decyzja nie narusza prawa, prawidłowo ustalono stan faktyczny sprawy i dokonano trafnego zastosowania przepisów u.p.d.o.f.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.