Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 05 lutego 2021 r. sprawy ze skargi R.N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary porządkowej I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] marca 2019 r., nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ([...] złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...]. postanowieniem z [...] marca 2019 r., nr [...], nałożył na R. N. – Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] (dalej jako: "komornik" lub "skarżący") karę porządkową w wysokości [...] zł. w związku z bezzasadnym nieudostępnieniem w wyznaczonym terminie dokumentów, których obowiązek posiadania wynika z przepisów prawa - ksiąg podatkowych i dowodów księgowych będących podstawą zapisów w tych księgach.

W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że pismem z [...] stycznia 2019 r., w związku z toczącą się kontrolą podatkową w zakresie sprawdzenia prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2017 r., komornik został wezwał do złożenia, w terminie 5 dni od doręczenia wezwania, pisemnych wyjaśnień oraz dokumentów związanych z przedmiotem kontroli. W pouczeniu zaznaczono, że na podstawie art. 262 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. - w skrócie: "o.p.") strona postępowania może zostać ukarana karą porządkową w przypadku nieuzasadnionej odmowy zastosowania się do wezwania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie komornik wyjaśnił, że: - zapisy w podatkowej księdze przychodów i rozchodów oraz ewidencji sprzedaży VAT dokonywane są przez biuro rachunkowe na podstawie zestawień sporządzanych w ujęciu miesięcznym z księgi pieniężnej i dokumenty te są generowane we wskazanym programie komputerowym; - podatek VAT od dnia 1 sierpnia 2017 r. obliczany jest metodą w stu, jednak nie dotyczy to opłat egzekucyjnych należnych komornikowi, które zostały ściągnięte lub uprawomocniły się przed tą datą; - w zakresie wskazanych dokumentów zostaną one udostępnione po przedłożeniu stosownego postanowienia o zwolnieniu z zachowania tajemnicy służbowej zgodnie z art. 20 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1138 ze zm. – w skrócie: "u.k.s.e.") i art. 27 ustawy z 25 kwietnia 2018 r. o komornikach sądowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 121 ze zm. – w skrócie: "u.k.s.").

Pismem z [...] lutego 2019 r. organ ponownie wezwał komornika, wskazując termin realizacji do 5 dni od doręczenia wezwania i pouczając o możliwości nałożenia kary porządkowej, w zakresie zbieżnym z poprzednim wezwaniem, wskazując jednocześnie, że wezwanie to winno być zrealizowane z wyłączeniem danych osobowych objętych tajemnicą. W odpowiedzi na to wezwanie komornik zakwestionował kompetencje organu do rozstrzygania, które dane są lub nie są objęte tajemnicą służbową i zaznaczył, że żądane dokumenty udostępni po przedłożeniu postanowienia o zwolnieniu z zachowania tajemnicy służbowej.

Zdaniem organu I instancji powyższa argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie organu, dokumenty, o które wnioskował, nie naruszają tajemnicy zawodowej, a w wezwaniu wyraźnie zaznaczono, że z udostępnionych dokumentów należy wyłączyć dane osobowe objęte tajemnicą. Komornik nie przedstawiając dokumentacji rachunkowej, utrudnia prowadzenie kontroli podatkowej, wydłuża jej termin i generuje dodatkowe koszty prowadzenia czynności kontrolnych. W związku z tym organ stwierdził, że zaistniałe w sprawie okoliczności uzasadniają zastosowanie względem komornika sankcji w postaci kary porządkowej w kwocie [...]zł.

W zażaleniu z [...] marca 2019 r. komornik wniósł o uchylenie powyższego postanowienia, zarzucając organowi I instancji w szczególności naruszenie art. 27 u.k.s.

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z [...] maja 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, że zarówno księga pieniężna, jak i karta rozliczeniowa stanowiły w kontrolowanym okresie księgi podatkowe, a pozostałe dokumenty wymienione w wezwaniach ściśle wiążą się z przedmiotem kontroli oraz prawidłowym określeniem zobowiązań podatkowych. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zachodzi zagrożenie naruszenia art. 27 u.k.s., ponieważ zgodnie z art. 281 § 2 o.p. celem kontroli podatkowej jest sprawdzenie czy kontrolowani wywiązują się z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego. Ustawodawca dał organom określone uprawnienia służące realizacji tego celu, w tym prawo do żądania ksiąg podatkowych oraz dokumentów stanowiących podstawę zapisów dokonywanych w tych księgach. Zamiarem ustawodawcy nie było wyłączenie komorników sądowych spod kontroli podatkowej. Jednocześnie organ II instancji wskazał, że organ podatkowy nie ma obowiązku ani uprawnienia do wystąpienia do Ministra Sprawiedliwości z wnioskiem o zwolnienie komornika sądowego z obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej. Ponadto organ zaznaczył, że skierowane do komornika wezwanie dotyczyło dokumentacji z wyłączeniem danych osobowych w nim zawartych. Zwrócono także uwagę, że komornik przekazał dane za styczeń 2017 r. pracownikowi biura rachunkowego (który przekazał te dane kontrolującym), natomiast odmówił organowi przekazania analogicznych danych za pozostałe okresy.

W skardze z [...] czerwca 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, skarżący wniósł o uchylenie powyższego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – w skrócie: "k.p.a.") poprzez nieuwzględnienie specyfiki skarżącego, którego - jako organ egzekucyjny - obowiązują szczególne regulacje prawne, a w szczególności obowiązek zachowania tajemnicy służbowej.

W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że organy wydające zaskarżone postanowienia na żadnym etapie postępowania nie uwzględniły specyfiki obowiązków prawnych ciążących na komorniku, jako organie egzekucyjnym, a w szczególności obowiązku zachowania tajemnicy służbowej zgodnie z art. 27 u.k.s. i nałożyły na niego obowiązek niewynikający z żadnych obowiązujących przepisów, aby zdecydował, które dane są lub nie są objęte tajemnicą służbową. Ponadto skarżący zaznaczył, że przekazał organowi kontrolnemu żądane informacje, natomiast te o szerszym zakresie, może udostępnić po przedstawieniu mu stosownego postanowienia o zwolnieniu z zachowania tajemnicy służbowej. Skarżący podkreślił także, że w związku z decyzją Ministra Sprawiedliwości z [...] grudnia 2018 r. został zawieszony w czynnościach, i zgodnie z art. 18 ust. 2 u.k.s., nie ma dostępu do wskazanych w wezwaniach danych, a organ kontrolujący posiada tę wiedzę z urzędu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym akcie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z [...] listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Po [...], oddalił powyższą skargę. W motywach orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że nie neguje obowiązku komornika do zachowania w tajemnicy okoliczności sprawy, o których powziął wiadomość ze względu na wykonywane czynności. Jednocześnie Sąd stwierdził, że nie może uznać, aby wskutek udostępnienia żądanych przez organ kontrolny dokumentów w postaci zanonimizowanej, tj. z wyłączeniem danych osobowych, komornik naruszyłby tajemnicę zawodową. Zdaniem Sądu, żadna działalność gospodarcza nie może wymykać się spod kontroli podatkowej. Organ zgodnie z art. 155 § 1 o.p. wezwał podatnika do przedłożenia dokumentów, które pozwoliły organowi na skontrolowanie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług. Dokumenty wskazane w wezwaniu były związane z przedmiotem kontroli. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że nałożona na skarżącego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2a o.p. kara porządkowa, została nałożona zasadnie.

Na skutek wywiedzionej przez skarżącego skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z [...] czerwca 2020 r., sygn. akt II FSK [...], uchylił powyższy wyrok WSA w Poznaniu i sprawę przekazał Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, a także zasądził na rzecz skarżącego koszty postępowania. W uzasadnieniu orzeczenia NSA stwierdził, że Sąd I instancji w ogóle nie dokonał jakiejkolwiek wykładni art. 27 ust. 1 u.k.s., a więc skarżący z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie mógł dowiedzieć się jak należy rozumieć zwrot zawarty w art. 27 ust. 1 u.k.s., że "Komornik jest obowiązany zachować w tajemnicy okoliczności sprawy, o których powziął wiadomość ze względu na wykonywane czynności."

NSA uznał, że ww. naruszenie przepisów prawa materialnego pozostaje w związku z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – w skrócie: "p.p.s.a.") w zw. z art. 262 § 1 pkt 2a o.p. Skarżący wskazywał w postępowaniu przed WSA, że możliwość wydania spornych dokumentów uzależniona była (jego zdaniem) od zwolnienia skarżącego - komornika sądowego od obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej. NSA podkreślił, że przy piśmie uzupełniającym z [...] września 2019 r. skierowanym do WSA, skarżący załączył wniosek do Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...], który sporządził Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...]. (nr [...]) o zwolnienie z obowiązku zachowania tajemnicy służbowej Pana Ł. I., zastępcy Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] R. N. (akta sądowe WSA, k. [...]-[...]). Rozpatrując daną sprawę w trybie uproszczonym, WSA w ogóle nie odniósł się ani do ww. pisma (w ogóle go nie zauważył, znajdującego się w aktach sądowych), ani tym bardziej nie odniósł się do jego treści. Jest to istotne w niniejszej sprawie, gdyż wprost odnosi się do rozumienia przepisu art. 27 ust. 1 u.k.s.

Ponadto NSA stwierdził, że co do zasady podziela pogląd WSA, że żadna działalność gospodarcza nie może wymykać się spod kontroli podatkowej. Niemniej jednak zarówno sądy, jak i organy, nie mogą negować obowiązku komornika do zachowania w tajemnicy okoliczności sprawy, o których powziął wiadomość ze względu na wykonywane czynności. Komornik nie może mieć wątpliwości, czy ujawniając określone informacje organom kontroli skarbowej lub innym organom kontroli państwowej, działa czy też nie działa w zgodzie z postanowieniami art. 27 ust. 1 u.k.s.

Mocą zarządzenia z [...] lutego 20201 r. Sąd wezwał Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...]. do przedłożenia odpowiedzi Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] na wniosek Naczelnika z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], o zwolnienie z obowiązku zachowania tajemnicy służbowej, a także do udzielania informacji, jakie czynności procesowe w sprawie podjął Naczelnik po uzyskaniu ww. odpowiedzi.

Wykonując powyższe zarządzenie, Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...]. przy piśmie z [...] lutego 2021 r., przesłał pismo Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] lutego 2020 r., sygn. akt IV [...], stanowiące odpowiedź na wniosek Naczelnika z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], o zwolnienie z obowiązku zachowania tajemnicy służbowej Ł. I., zastępcy skarżącego. Ponadto organ szczegółowo wymienił czynności procesowe jakie podjął po otrzymaniu pisma Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] lutego 2020 r. (łącznie 15). Następnie wskazał, że w toku kontroli podatkowej komornik (skarżący) nie przedłożył sygnatur akt spraw za okres od lutego do grudnia 2017 r. Organ zaznaczył, że z uwagi na ekonomikę postępowania podatkowego [...] lipca 2020 r. kontrola podatkowa została zakończona z wynikiem pozytywnym. Skarżący nie wniósł zastrzeżeń do treści spisanego protokołu i złożył stosowne korekty deklaracji VAT-7 za 2017 r., zgodne z ustaleniami zawartymi w protokole kontroli.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd

w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a.

W toku sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie, jest ocena zasadności stanowiska organu podatkowego, co do istnienia podstaw wymierzenia skarżącemu kary porządkowej w wysokości [...] zł.

Zdaniem skarżącego, organy błędnie zastosowały przepis art. 262 § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego: 1) nie stawili się osobiście bez uzasadnionej przyczyny, mimo że byli do tego zobowiązani, lub 2) bezzasadnie odmówili lub nie dokonali w terminie wyznaczonym w wezwaniu złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin, przedłożenia tłumaczenia dokumentacji obcojęzycznej lub udziału w innej czynności, lub 2a) bezzasadnie odmówili okazania lub nie przedstawili w wyznaczonym terminie dokumentów, których obowiązek posiadania wynika z przepisów prawa, ksiąg podatkowych, dowodów księgowych będących podstawą zapisów w tych księgach, lub 3) bez zezwolenia tego organu opuścili miejsce przeprowadzenia czynności przed jej zakończeniem, mogą zostać ukarani karą porządkową do [...] zł.

Skarżący zarzucił naruszenie ww. przepisu w kontekście obowiązku zachowania tajemnicy służbowej, o której mowa w art. 27 u.k.s., podnosząc, że organy podatkowe nałożyły na niego obowiązek nie wynikający z obowiązujących przepisów.

Wykładni i przesłanek stosowania wskazanych powyżej przepisów należy dokonać przy uwzględnieniu art. 190 p.p.s.a. stanowiącym, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak podkreślono w orzecznictwie, wynikająca z tego przepisu zasada związania sądu, któremu sprawa została przekazana do rozpoznania, wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, odnosi się wyłącznie do zakresu kontroli tego Sądu wyznaczonego granicami skargi kasacyjnej stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Wyrażona w art. 134 § 1 p.p.s.a. zasada niezwiązania sądu granicami skargi, oznaczająca nakaz dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, nawet gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony doznaje, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez sąd pierwszej instancji, ograniczenia jedynie w zakresie wynikającym z art. 190 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przesądzone są zatem te kwestie materialnoprawne i procesowe, co do których wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku kasacyjnym, przez dokonanie samodzielnej oceny lub wyraźne zaaprobowanie stanowiska sądu pierwszej instancji. Uchylenie natomiast przez Naczelny Sąd Administracyjny w całości wyroku sądu pierwszej instancji oznacza, że odżywa skarga na akt ostateczny w zakresie, w jakim Sąd ten nie odniósł się do kwestii materialnoprawnych związanych z daną sprawą podatkową, a ocena zastosowania przez organ podatkowy tych regulacji lub dokonania ich wykładni ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli zatem Sąd II instancji uchylił w całości pierwotny wyrok sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, to Sąd ten ma obowiązek rozpoznać ją w całości, uwzględniając ocenę prawną wyrażoną przez Sąd kasacyjny we wskazanym zakresie (wyrok NSA z dnia 14 maja 2015 r., II FSK 68/14).

W powołanym wyżej wyroku [...] czerwca 2020 r., sygn. akt II FSK [...], NSA zwrócił uwagę na potrzebę dokonania wykładni art. 27 ust. 1 u.k.s.

Zgodnie z tym przepisem komornik jest obowiązany zachować w tajemnicy okoliczności sprawy, o których powziął wiadomość ze względu na wykonywane czynności. W myśl art. 27 ust. 2 u.k.s. obowiązek, o którym mowa w ust. 1, trwa także po odwołaniu komornika z zajmowanego stanowiska albo wygaśnięciu powołania na stanowisko komornika z mocy prawa. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie ma treść art. 27 ust. 3 u.k.s., według którego, obowiązek, o którym mowa w ust. 1, ustaje, gdy komornik składa zeznanie jako świadek lub strona przed sądem lub prokuratorem, chyba, że ujawnienie tajemnicy zagraża dobru państwa. W tym przypadku od obowiązku może zwolnić komornika Minister Sprawiedliwości.

Odnośnie zakresu przedmiotowego obowiązku zachowania tajemnicy przez komornika, w piśmiennictwie wskazuje się, że dotyczy on wszelkich okoliczności spraw prowadzonych przez komornika. Zakres ten jest szeroki i sprowadza się do zakazu udzielania osobom trzecim jakichkolwiek informacji o czynnościach, które miały miejsce lub które są zaplanowane do przeprowadzenia w przyszłości. W sytuacji, gdy ujawnienie tajemnicy nie zagraża dobru państwa, a komornik składa zeznania jako świadek lub strona przez sądem lub prokuratorem, jest on zwolniony z obowiązku zachowania tajemnicy. Ustawodawca posługując się określeniem "przed sądem lub prokuratorem" nie zróżnicował odrębności pomiędzy postępowaniem karnym a postępowaniem cywilnym. Nie ma natomiast wątpliwości co do tego, że brzmienie analizowanego przepisu wyłącza możliwość zwolnienia z obowiązku zachowania tajemnicy komornika przed organami administracji publicznej, w ramach postępowania administracyjnego (por. M. Świeczkowska-Wójcikowska, J.Świeczkowski, Komentarz do ustawy o komornikach sądowych, [w:] Ustawa o komornikach sądowych. Ustawa o kosztach komorniczych. Kodeks etyki zawodowej komornika sądowego. Komentarz, praca zbiorowa, WKP 2020; dostępny w systemie informacji prawnej LEX , Wolters Kluwer).

Z powyższego wynika, że – co do zasady – w postępowaniu podatkowym komornik może powołać się na obowiązek zachowania tajemnicy służbowej, a status strony czy świadka w tym postępowaniu nie zwalnia go z tej tajemnicy, jak ma to miejsce w postępowaniu przed sądem lub prokuratorem. Skarżący miał zatem prawo odmówić organowi podatkowemu tych informacji, które jego zdaniem objęte był zakresem tajemnicy służbowej. Z kolei organ podatkowy nie ma kompetencji do oceny, które fakty i okoliczności nie są objęte jej zakresem. Zauważyć należy, że skarżący nie uchylił się od obowiązku udzielenia organowi żądanych informacji, udzielając odpowiedzi na wezwanie organu w piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. (k[...]-[...] akt admin.). Na obowiązek zachowania tajemnicy służbowej skarżący powołał się odnośnie wskazanych w wezwaniu dokumentów.

W kontekście zarzutów skargi i jej uzasadnienia, w ocenie Sądu istotna w sprawie jest kwestia prawnej możliwości przedstawienia żądanych dokumentów, w sytuacji zawieszenia skarżącego w czynnościach komornika (decyzją Ministra Sprawiedliwości z [...] grudnia 2018 r.). Tej kwestii organ w ogóle nie rozważył, ale wydaje się, że ten bezsporny fakt, był przyczyną wystąpienia z odrębnym wezwaniem o przedłożenie żądanych dokumentów, skierowanym do Zastępcy komornika, już po nałożeniu na skarżącego kary porządkowej. Zdaniem Sądu, skarżący zasadnie zarzucił w piśmie sądowym z dnia [...] września 2019 r. (k. [...] akt) brak konsekwencji w działaniu organu I instancji, który po uzyskaniu odmowy przedstawienia dokumentów przez Zastępcę komornika, nie nałożył kary porządkowej, ale zwrócił się do Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z wnioskiem o zwolnienie z zachowania tajemnicy służbowej (pismo z dnia [...] sierpnia 2019 r. – k. [...] akt sąd).

Takie zachowanie organu narusza zasadę zaufania podatnika do organu podatkowego wyrażoną w art. 121 § 1 o.p.

Jak wynika z nadesłanych przez organ dokumentów, Prezes Sądu Apelacyjnego w [...] w piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. (k. [...] akt sąd) wskazał organowi podatkowemu właściwą drogę do zapoznania się z aktami sprawy egzekucyjnej w trybie

§ 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 grudnia 2018 r. w sprawie prowadzenia i udostępniania przez komornika sądowego akt i urządzeń ewidencyjnych.

W ocenie Sądu w okolicznościach faktycznych tej sprawy zastosowanie przez organ art. 262 § 1 o.p. było pochopne. Organ podatkowy nie mając kompetencji do kontestowania stanowiska komornika w zakresie tajemnicy służbowej, miał możliwość ustalenia istotnych faktów i okoliczności, poprzez dostęp do akt spraw egzekucyjnych.

Jak wynika z pisma organu I instancji z [...] lutego 2021 r. kontrola podatkowa zastała zakończona, a skarżący nie wniósł zastrzeżeń do treści protokołu i złożył korekty deklaracji VAT-7 za 2017 r.

Z powyższego wynika, że udostępnienie przez skarżącego żądanych przez organ dokumentów nie jest już niezbędne dla zakończenia kontroli podatkowej.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 lit. a) i c) i art. 135 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a., Sąd uznał, że zaskarżone postanowienia zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego i procesowego. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).