Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 101 § 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że w analizowanej sprawie przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący powinien był wezwać Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa wywołanego uchwałą z dnia z dnia [...] r., nr [...], a następnie złożyć skargę do Sądu.
Z akt niniejszej sprawy i pisma skarżącego z dnia 8 czerwca 2015 r. (k. 19 akt sądowych) wynika, że nie wniósł do wspomnianego organu administracyjnego ww. wezwania.
Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 2 p.p.s.a., skargę należało odrzucić.
