Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 1539/21 w sprawie ze skargi J.P. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 21 października 2021 r. nr WIR.VIII.7840.1.150.2021.MSe w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z 7 grudnia 2022 r., II SA/Bd 1539/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Bydgoszczy oddalił skargę J.P. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego (Wojewoda) z 21 października 2021 r. nr WIR.VIII.7840.1.150.2021.MSe, w przedmiocie pozwolenia na budowę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, decyzją z 26 lipca 2021 r. nr 416/2021, Prezydent Miasta Bydgoszczy, po rozpatrzeniu wniosku z 27 stycznia 2021 r. (uzupełnionego w dniu 16 lutego 2021 r.) zatwierdził projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla M. sp. z o.o. w B. (Spółka, inwestor) obejmującą budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wbudowanym wraz z zagospodarowaniem terenu w postaci dróg wewnętrznych i chodników oraz zewnętrznych instalacji kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, kanalizacji teletechnicznej oraz oświetleniem terenu przy ul. [...] w B. (działka nr ew. [...] w obrębie [...]).

2.2. Wyrokując w sprawie II SA/Bd 1539/21 kolejno wskazano, że od powyższej decyzji odwołanie wnieśli J.P. oraz E.P., domagając się jej uchylenia w całości, jako niezgodnej z obowiązującym prawem, w tym w szczególności z uchwałą nr IX/80/11 Rady Miasta Bydgoszczy z 23 marca 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Górzyskowo-Gnieźnieńska" w Bydgoszczy (MPZP lub uchwała) oraz z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019, poz. 1065 ze zm., rozp. MI 2002). W uzasadnieniu odwołania wskazano, że w niniejszej sprawie zapadły już wyroki WSA w Bydgoszczy z 19 maja 2015 r. II SA/Bd 145/15, oraz z 28 września 2016 r. II SA/Bd 780/16, a także Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 marca 2019 r. II OSK 1214/17. Przy czym, jak zaznaczyli odwołujący się, inwestor po raz kolejny złożył dokumentację bez uwzględnienia uzasadnień ww. wyroków, a organ wydał decyzję nie stosując się do wskazanej przez sądy wykładni przepisów. Inwestor zaprojektował bowiem część miejsc postojowych w systemie parkowania dwupoziomowego, co w ich ocenie jest niezgodne z ustaleniami zarówno MPZP, jak i rozp. MI 2002, w którego "zapisach" – jak zaznaczyli – nie ma mowy o dopuszczeniu platform mechanicznych do podnoszenia pojazdów. Ponadto odwołujący się wywodzili, że konstrukcja platform uzależnia dostępność miejsca parkingowego od wymogu koniecznego wyprowadzenia jednego z pojazdów z platformy w celu umożliwienia zajęcia kolejnego miejsca, co nie spełniać ma obligatoryjnego wymogu MPZP, a jednocześnie rzutuje na bezpieczeństwo osób tymczasowo/przypadkowo korzystających z garażu. Wskazali również na niezachowanie w sprawie wymaganej odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną, podnosząc przy tym, że podziemna część budynku spełniająca funkcje użytkowe, nie znajduje się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, gdyż wyniesienie kondygnacji podziemnej ponad otaczający ją teren i obsypanie jej ziemią, w ich ocenie, stanowi obejście przepisów. W związku z tym budynek na działce budowlanej winien być usytuowany w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy tej działki w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy – zgodnie z "zapisami" rozp. MI 2002. Ponadto odwołujący się zaznaczyli, że planowane w projekcie podniesienie terenu ze wszystkich stron planowanego budynku, związane z projektowanym garażem podziemnym, powoduje podniesienie rzędnej terenu ponad poziom otaczającego terenu, co w sposób istotny rzutuje na brak spełnienia przez inwestora wymagań dotyczących powierzchni zabudowy, wysokości zabudowy, odległości od granicy działki i innych parametrów techniczno-budowlanych, w tym zabezpieczeń przed spływem wód. Zarzuty podnieśli także w zakresie zjazdu do garażu, który inwestor planuje zrealizować – w ich ocenie – wbrew obowiązującym przepisom skrajnie nachylonym stokiem, bez zapewnienia kierowcy prawidłowego pola widoczności oraz możliwości bezpiecznego włączenia się do ruchu, podnieśli, że w projekcie nie załączono aktualnej decyzji organu zarządzającego ruchem zezwalającej na lokalizację zjazdu publicznego do drogi publicznej i wskazali na zastrzeżenia odnośnie zbiornika na deszczówkę.

2.3. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że po rozpoznaniu powyższego odwołania Wojewoda Kujawsko-Pomorski powołaną na wstępie decyzją z 21 października 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na wstępie uzasadnienia swej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w wyroku II SA/Bd 780/16, WSA w Bydgoszczy przyznał m. in., że do ilości kondygnacji projektowanego budynku nie należy brać pod uwagę kondygnacji podziemnej, że w sprawie spełniony został wymóg wysokości określony w MPZP, a planowane w projekcie obsypanie części budynku warstwą ziemi nie ma znaczenia w kwestii ustalenia spełnienia wymogu wysokości. Jednocześnie wówczas orzekający sąd wojewódzki wskazał, że projektowany budynek nie spełnia wymogu minimalnej ilości miejsc postojowych z uwagi na określenie w dokumentacji projektowej, że podnośniki parkingowe będą montowane na miejscach przez właścicieli mieszkań zgodnie z ich potrzebami – a stanowisko w tym zakresie podtrzymał NSA w wyroku oddalającym skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Bydgoszczy. Wobec tego, na obecnym etapie postępowania inwestor dla założenia 30 przewidywanych mieszkań zaprojektował możliwość lokalizacji 45 miejsc postojowych, tj. 19 miejsc tradycyjnych oraz 26 w systemie parkowania dwupoziomowego na platformach umożliwiających piętrowe parkowanie, co spełnia zdaniem organu wymóg minimalnej ilości miejsc postojowych określony w MPZP (1,5 miejsca na jeden lokal). Organ zaznaczył jednocześnie, że ani rozp. MI 2002, ani MPZP nie zakazują stosowania rozwiązania jakim są platformy parkingowe, które muszą być jedynie poddane właściwemu reżimowi projektowemu. Odnośnie niezachowania wymaganej odległości od granicy z sąsiednią działką Wojewoda wskazał, że parter budynku jest wyniesiony ponad powierzchnię gruntu w niewielkim stopniu, właściwie na poziomie gruntu, stąd możliwe było usytuowanie tarasów naziemnych, natomiast kondygnacja podziemna, w której są miejsca postojowe, zagłębiona jest poniżej poziomu terenu oraz, że – jak wynika z projektu – najmniejsza odległość planowanego budynku od granicy otaczających działek będzie wynosiła 4 m. Wskazał też organ odwoławczy, że nieznaczne podwyższenie terenu wokół budynku, które nie jest zakazane przez MPZP, wynika z konieczności umożliwienia korzystania z budynku przez osoby niepełnosprawne, z wózkami itp. Ponadto Wojewoda wyjaśnił, że odwołujący się mylą pojęcie zjazdu na drogę publiczną i wjazdu do garażu, wskazując przy tym, że do projektu dołączona jest decyzja Prezydenta Miasta Bydgoszczy z 18 maja 2021 r. zezwalająca na lokalizację zjazdu z ulicy [...], która dla organu administracji architektoniczno-budowlanej jest wiążąca, a także, iż kąt nachylenia wjazdu do garażu nie jest skrajny, gdyż nie przekracza wartości wskazanych w § 70 rozp. MI 2002. Odnosząc się zaś do zbiornika na deszczówkę Wojewoda wyjaśnił, że aktualnie woda deszczowa nie stanowi ścieku, a zbiornik na deszczówkę nie musi spełniać wymagań przewidzianych dla zbiorników bezodpływowych, w których gromadzone są ścieki. Podniósł też organ odwoławczy, że w projekcie szczegółowo opisano sposób zabezpieczenia sąsiednich działek przed niekontrolowanym spływem wód opadowych z powierzchni dachu garażu podziemnego.

3.1. Dalej w wyroku II SA/Bd 1539/21 przywołano, że na powyższą decyzję Wojewody skargę do WSA w Bydgoszczy wniósł J.P., wnosząc o uchylenie obydwu wydanych w sprawie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zarzucając naruszenie:

- art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2020, poz. 1333 ze zm., uPb) poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego opracowanego w sposób niezgodny z ustaleniami MPZP w zakresie ilości miejsc postojowych; niedokonanie sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z ustaleniami MPZP i przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie powierzchni zabudowy, wielkości, powierzchni terenu niezabudowanego i innych parametrów techniczno-budowlanych;

- art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb poprzez zatwierdzenie projektu opracowanego w sposób niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie: odległości granic, w zakresie projektowanego zjazdu, projektowanej wiaty śmietnikowej, braku aktualnej mapy do celów projektowych, braku kompletu wymaganych uzgodnień do projektu.

3.2. W uzasadnieniu skargi przedstawiono obszerną argumentację do każdego z ww. zarzutów, powielając w istocie stanowisko w odniesieniu do tych z nich, które podnoszone były już w odwołaniu.

3.3. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko, wnosząc o jej oddalenie.

3.4. Inwestor zakwestionował wniesioną skargę, uznając podniesione w niej zarzuty za niezasadne.

4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Bydgoszczy skargę oddalił.

4.2. W motywach swego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że inwestor uwzględnił zastrzeżenia wyrażone w zapadłych wyrokach WSA w Bydgoszczy i NSA, a dotyczących kwestii zapewnienia wymaganej planem ilości miejsc parkingowych, korygując uprzednie rozwiązania projektowe, inwestor dostosował przedłożoną aktualnie do zatwierdzenia dokumentację projektową do warunku określonego w § 5 ust. 8 pkt 10 lit. a MPZP i w konsekwencji spełnił wymóg konieczności zabezpieczenia miejsc parkingowych w granicach własności terenu w ilości minimum 1,5 miejsca postojowego przypadającego na 1 mieszkanie nowoprojektowane. Usunięto bowiem z projektu budowlanego zapis o montażu podnośników parkingowych przez właścicieli mieszkań na przygotowanych miejscach, a dla zaprojektowanych 30 mieszkań przewidziano w garażu 45 miejsc parkingowych, w tym 19 miejsc tradycyjnych i 26 miejsc w systemie parkowania dwupoziomowego, przewidując montaż platform parkingowych umożliwiających piętrowe parkowanie samochodów osobowych i kombi (w projekcie architektoniczno-budowlanym – części opisowej – wskazano na platformę [...] wersja 1 typ 2015-170, której karta katalogowa znajduje się w aktach organu II instancji, natomiast w wykonaniu nałożonego przez organ I instancji obowiązku zawartego w postanowieniu z 6 kwietnia 2021 r. przedłożono kartę katalogową platformy [...]). Sąd wojewódzki podzielił stanowisko inwestora i Wojewody Kujawsko-Pomorskiego, że charakter zależny miejsca postojowego na platformie parkingowej wynika jedynie z faktu możliwości korzystania z nich za pośrednictwem innego miejsca postojowego, co nie zmienia jednak charakteru tego miejsca, jako miejsca na stałe przewidzianego do parkowania pojazdów, gdyż owa "stałość" dotyczy nie sposobu korzystania z miejsca postojowego, lecz stałego charakteru przeznaczenia określonej przestrzeni projektowanej inwestycji do użytku w tym właśnie charakterze. Rację ma też inwestor, że w miejscu lokalizacji platform przewidziano wysokość 306 cm, a nie jak wskazuje skarżący 260 cm, co potwierdza rysunek A-7 (Przekrój AA). Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że rozwiązanie techniczne, jakim jest zastosowanie konkretnego rodzaju platformy parkingowej, nie może determinować oceny legalności projektu budowalnego z punktu widzenia wymogów określonych w art. 35 ust. 1 uPb. Ponadto zwraca uwagę, że o kwestii spełnienia wymogu planu w zakresie miejsc parkingowych wypowiedziały się zgodnie, zarówno WSA w Bydgoszczy w wyroku z 28 września 2016 r., II SA/Bd 780/16, jak i NSA w wyroku z 27 marca 2019 r., II OSK 1214/17, w ramach oceny rozwiązania projektowego polegającego na montażu na przygotowanych miejscach podnośników parkingowych przez właścicieli mieszkań zgodnie z ich potrzebami, stwierdzając jedynie iż niedopuszczalnym jest obciążenie obowiązkiem realizacji wymogu planu miejscowego dotyczącego zapewnienia wymaganych miejsc parkingowych przyszłych użytkowników budynku oraz, że wymóg ten musi być spełniony w momencie zakończenia budowy. We wskazanych wyrokach w żaden sposób nie zakwestionowano natomiast możliwości zastosowania rozwiązania w postaci platform parkingowych, jako niezgodnego z planem miejscowym lub przepisami prawa pomimo, iż były one elementem zastosowanego wówczas przez inwestora rozwiązania projektowego, które podlegało ocenie tych sądów.

4.3. Sąd pierwszej instancji podzielił w całości stanowisko NSA wyrażone w wyroku z 27 marca 2019 r., II OSK 1214/17, że zatwierdzony projekt spełnia określony w § 44 pkt 6 lit. a MPZP wymóg dotyczący wskaźnika powierzchni zabudowy stosunku do powierzchni działki budowlanej w wymiarze nie przekraczającym 40%. W sprawie spełniony został także wymóg planu miejscowego w zakresie wskaźnika wysokości zabudowy.

4.4. Sąd a quo podkreśla, że inwestor po wyroku WSA w Bydgoszczy z 19 maja 2015 r., II SA/Bd 145/15, zmodyfikował pierwotny projekt budowlany uwzględniając uwagi zawarte w tym wyroku odnośnie kwestii antresoli, jak i znaczącej ingerencji w rzędną istniejącego terenu poprzez podwyższenie poziomu terenu o ok. 130-160 cm ze wszystkich stron budynku. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w przypadku przedmiotowego projektu budowlanego, gdyż aktualnie rzędna istniejącego terenu została zmieniona w znacznie mniejszym zakresie, a zmiana ta wiązała się z zastanym ukształtowaniem terenu działki, który nie jest płaski i opada w kierunku północnym, co – jak logicznie uzasadnił to inwestor – uniemożliwia dostosowania stropu parteru do poziomu terenu w każdym miejscu na działce (bo oznaczałoby to wykonanie stropu parteru w spadku), a w sprawie nawiązano do poziomu terenu działki na granicy z drogą, dla zapewnienia odpowiedniej komunikacji. W związku z tym wiązało się to też z potrzebą nieznacznego podwyższenia terenu wokół budynku (wyniesienie chodnika i uwarstwienie tarasów) uzasadnionego m. in. możliwością korzystania z budynku przez osoby niepełnosprawne, czy osoby z wózkami dziecięcymi. Zdaniem tegoż sądu takie uwarunkowania terenu, na które konsekwentnie wskazywał w sprawie inwestor, przy jednoczesnym znacznym ograniczeniu zmiany istniejącej rzędnej terenu, w stosunku do pierwotnych założeń podlegających ocenie WSA w Bydgoszczy w wyroku z 19 maja 2015 r., II SA/Bd 145/15, nie pozwala na podzielenie stanowiska skarżącego, że również aktualnie założona w dokumentacji projektowej ingerencja w rzędną terenu istniejącego stanowi obejście prawa i burzy harmonijny ład przestrzeni, zważywszy gdy uwzględni się przyjęte parametry budynku i praktycznie całe zagłębienie kondygnacji podziemnej pod powierzchnią gruntu (nie licząc stropu).

4.5. W ocenie sądu pierwszej instancji prawidłowo także ustalono w sprawie spełnienie warunku z § 12 ust. 1 pkt 1 rozp. MI 2002, tj. że sporny budynek usytuowany został od granicy w takiej odległości, że zachowana została wymagana odległość 4 m od granicy. Przeprowadzone w sprawie postępowanie sprawdzające wykazało, że skoro przedmiotowe zamierzenie budowlane jest zgodne z wymaganiami określonymi w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 uPb, to zgodnie z art. 35 ust. 4 uPb orzekające w sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązane były do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowalnego i udzieleniu pozwoleniu na budowę, co też prawidłowo uczyniły.

5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego. Wniesiono nadto o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

5.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się naruszenie:

1) § 5 ust. 8 pkt 10 MPZP w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb poprzez błędne uznanie, że określony w powołanym przepisie wymóg zapewnienia 1,5 miejsca parkingowego przypadającego na 1 mieszkanie nowoprojektowane został spełniony w projekcie budowlanym,

2) art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb poprzez nieprawidłowe uznanie zatwierdzenia projektu budowlanego sporządzonego z naruszeniem prawa, tj. poprzez opracowanie projektu budowlanego w sposób niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie odległości nowego budynku od granic działki,

3) art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb poprzez nieprawidłowe uznanie zatwierdzenia projektu budowlanego sporządzonego z naruszeniem prawa, tj. poprzez opracowanie projektu budowlanego w sposób niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie projektowanego zjazdu,

4) art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2018, poz. 2107 ze zm., Pusa) w zw. z art. 7, 77, 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096 ze zm., K.p.a.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego nie odniesiono się do kryteriów pozwalających na obiektywną ocenę spełnienia wszystkich wymogów prawnych przez kwestionowany projekt budowlany.

5.3. Skarżący kasacyjnie wnosi o:

1) dopuszczenie, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 259, Ppsa) w zw. z art. 193 tej ustawy, jako nowego dowodu w sprawie: pisma Ministerstwa Rozwoju i Technologii, Departamentu Architektury, Budownictwa i Geodezji z 1 marca 2023 r., znak: BM-II.015.67.2023, będącego odpowiedzią na wniosek o udzielenie informacji publicznej w zakresie możliwości projektowania i realizacji systemu parkowania dwupoziomowego w miejscach stanowisk postojowych w garażach dla samochodów w budynkach wielorodzinnych, załącznik nr 3 do niniejszej skargi kasacyjnej;

2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości przez WSA w Bydgoszczy oraz ponowne rozpoznanie sprawy przez ten sąd na podstawie art. 179a Ppsa – ze względu na oczywiście usprawiedliwione podstawy skargi kasacyjnej;

3) w przypadku niezastosowania powołanego powyżej przepisu, wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 Ppsa;

4) zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania przed organami administracyjnymi oraz sądami.

5.4. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla się, że ani przepisy uPb ani rozp. MI 2002 nie regulują wprost zagadnienia, jakim są stanowiska postojowe zależne, bezpośrednie, czy też przy użyciu platform dla samochodów. Niemniej, mając na uwadze "zapis" (powinno być "przepis" – uwaga Sądu) zawarty w § 104 ust. 1 rozp. MI 2002, do stanowiska postojowego lokalizowanego w garażu jednoprzestrzennym (bez ścian wewnętrznych) należy zapewnić dojazd (drogę manewrową) o szerokości dostosowanej do warunków ruchu takich samochodów, jakie mają być przechowywane, oraz do sposobu ich usytuowania w stosunku do osi drogi, ale nie mniejszej niż wynika to z § 104 ust. 1 rozp. MI 2002. Natomiast wymiary stanowisk postojowych dla samochodów należy określać zgodnie z § 21 rozp. MI 2002. Zaznacza się, że ww. przepisy nie wskazują na możliwość lokalizowania stanowisk postojowych w garażach jednoprzestrzennych bez zapewnienia dojazdu (drogi manewrowej) do tych stanowisk. Jako dowód powyższego wnoszący skargę kasacyjną załącza w/w pismo z Ministerstwa Rozwoju i Technologii, Departamentu Architektury, Budownictwa i Geodezji z 1 marca 2023 r.

5.5. Na rozprawę wyznaczoną w sprawie nikt się nie stawił.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów kasacyjnych (art. 193 zd. 2 Ppsa).

6.2. Nie są usprawiedliwione zarzuty naruszenia przepisów art. 1 § 2 Pusa w zw. z art. 7, 77§ 1 i art. 80 K.p.a. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej w postępowaniu administracyjnym ustalono wszystkie istotne okoliczności faktyczne. Trafnie przywołano, że sprawa była rozpoznawana kolejny raz w wyniku uprzednich wyroków sądów administracyjnych obu instancji, a dotychczasowe uchybienia organów i inwestora zostały – w ocenie sądu a quo – usunięte. Pogląd ten podziela Sąd Naczelny w tym składzie. Skarga kasacyjna – poza werbalnością zarzutu naruszenia w/w wskazania przepisów K.p.a. – nie dowodzi ich naruszenia w postępowaniu administracyjnym. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest obszerne, szczegółowe i odnosi się do tych zasadniczych i niewadliwie ustalonych okoliczności, które miały istotne znaczenie w sprawie, a warunkowały uzyskanie pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Organ ocenił zgodnie z art. 80 K.p.a. cały materiał dowodowy sprawy.

6.3. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb poprzez nieprawidłowe uznanie zatwierdzenia projektu budowlanego sporządzonego z naruszeniem prawa, tj. poprzez opracowanie projektu budowlanego w sposób niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie odległości nowego budynku od granic działki, jak również w zakresie projektowanego zjazdu. Przepis art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb nakazuje, aby przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdził zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Takie sprawdzenie zostało dokonane, a w ocenie sądu pierwszej instancji prawidłowe.

Sąd Naczelny podziela stanowisko sądu pierwszej instancji, wedle którego zachowano wymaganą przepisem § 12 ust. 1 pkt 1 rozp. MI 2002 odległość nie mniejszą niż 4 m od granicy działki przez budynek zwrócony ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy, w związku z tym, iż część podziemna budynku spełniająca funkcje użytkowe budynku znajduje się poniżej poziomu otaczającego terenu, skoro została ona obsypana ziemią. Słusznie sąd pierwszej instancji ocenił, że najmniejsza odległość budynku od granicy otaczających działek wynosi 4 m, co wprost wynika z projektu zagospodarowania terenu (rysunek – Z-1). Ocena spełnienia wymogu zachowania oznaczonej odległości od granicy działki słusznie została oceniona w aspekcie przepisu § 12 ust. 9 rozp. MI 2002, który stanowi, że odległości podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, od granicy działki budowlanej nie ustala się. Słusznie sąd wojewódzki uwypuklał, że przez poziom terenu rozumie się przyjętą w projekcie rzędną terenu w danym miejscu działki budowlanej (§ 3 pkt 15 rozp. MI 2002). Uwzględniając, że w § 12 ust. 9 rozp. MI 2002 mowa jest o podziemnej części budynku, a nie kondygnacji podziemnej, a ponadto biorąc pod zagłębienie (w odróżnieniu od pierwotnych założeń dokumentacji projektowej) kondygnacji podziemnej pod powierzchnia gruntu – nie licząc stropu, prawidłowo w zaskarżonym wyroku przyjęto, że w sprawie prawidłowo ustalono w sprawie spełnienie warunku z § 12 ust. 1 pkt 1 rozp. MI 2002, tj. że sporny budynek usytuowany został od granicy w takiej odległości, iż zachowana została wymagana odległość 4 m od granicy.

Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia tego samego art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb w aspekcie niezgodności zaprojektowanego zjazdu w sposób niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Trafnie sąd pierwszej instancji ustalił, że inwestor uzyskał decyzję Prezydenta Miasta Bydgoszcz z 18 maja 2021 r. – zgodę na realizację zjazdu z drogi publicznej (drogi gminnej). Zjazd ten został uzgodniony z zarządcą drogi. Nie ma racji skarżący kasacyjnie zarzucając, że uzgodnienie wadliwie nie odnosi się do części zjazdu od granicy działki do bramy wjazdowej. Z treści argumentacji skargi kasacyjnej wnioskować należałoby, że skarżący oczekuje, aby to uzgodnienie obejmowało nie tylko miejsce, w którym ów zjazd się znajduje, ale także w zakresie drogi wewnętrznej. Takie oczekiwanie jest chybione, skarżący kasacyjnie nie wskazuje konkretnie, odwołując się ogólnie do rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publicznej i ich usytuowanie (rozp. MTiGM 1999), z jakiego względu uzgodnienie to winno odnosić się także do wjazdu na drodze wewnętrznej do garażu podziemnego. Wypadnie uwzględnić, ze pod pojęciem zjazdu cyt. rozporządzenie rozumiało "część drogi na połączeniu z drogą niebędącą drogą publiczną lub na połączeniu drogi z dojazdem do nieruchomości przy drodze". Co się tyczy twierdzeń skarżącego kasacyjnie odnośnie wadliwości zaprojektowania wjazdu do garażu spornego budynku oraz braku odniesienia się "merytorycznego" przez sąd pierwszej instancji do prawidłowości pod względem bezpieczeństwa, to w skardze kasacyjnej nie wskazano żadnego z przepisów – poza zarzutem naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb – który miałby zostać naruszony. Poza tym, kwestie rozwiązań technicznych w projekcie budowlanym nie podlegają kontroli organu architektoniczno-budowlanego, skoro odpowiada za nie projektant posiadający stosowne uprawnienia budowlane. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że organ administracji architektoniczno-budowlanej posiada szczegółowo określone kompetencje kontrolne, które nie obejmują badania zgodności projektu budowlanego pod kątem przyjętych rozwiązań projektowych i możliwości technicznych jego wykonania. Istotną konsekwencją enumeratywności katalogu czynności sprawdzających, o której mowa w art. 35 ust. 1 uPb, jest niedopuszczalność badania projektu budowlanego pod jakimkolwiek innym kątem (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2024 r., II OSK 685/22, LEX nr 3821009). Akta zawierają projekt budowlane z oświadczeniem uprawnionych projektantów, że został on sporządzony zgodnie z obowiązującym prawem i zasadami wiedzy technicznej.

6.4. Nie jest wreszcie usprawiedliwiony zarzut naruszenia § 5 ust. 8 pkt 10 MPZP w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb poprzez błędne uznanie, że został spełniony w projekcie budowlanym określony w powołanym przepisie prawa miejscowego wymóg zapewnienia 1,5 miejsca parkingowego przypadającego na 1 mieszkanie nowoprojektowane. Nie zostało podważone, a co sąd a quo przywołał w zaskarżonym wyroku, że dla zaprojektowanych w spornym budynku 30 mieszkań, przewidziano w garażu 45 miejsc parkingowych, w tym 19 miejsc tradycyjnych i 26 miejsc w systemie parkowania dwupoziomowego, przewidując montaż platform parkingowych umożliwiających piętrowe parkowanie samochodów osobowych. W istocie skarżący kasacyjnie kwestionuje prawidłowość zaprojektowanych miejsc postojowych przy użyciu platform umożliwiających tzw. parkowanie piętrowe. Samo negatywnie oceniane takiego sposobu zapewnienia miejsc postojowych, nie podważa jednak zasadniczo zgodności zaprojektowanych przez inwestora ilości miejsc postojowych z wymogami określonymi w § 5 ust. 8 pkt 10 MPZP. Tego ustalenia nie podważyła skutecznie skarga kasacyjna. Co się tyczy posłużenia się przez skarżącego kasacyjnie w swej argumentacji treścią pisma Departamentu Architektury, Budownictwa i Geodezji Ministerstwa Rozwoju i Techniki stanowiącego załącznik nr 3 do skargi kasacyjnej, to: po pierwsze – nie jest to źródło prawa; po drugie – w samym tym piśmie wyraźnie wskazano, że przepisy uPb ani rozp. MI 2002 nie normują wprost zagadnienia stanowisk postojowych przy użyciu platform. W podstawach kasacyjnych nie sformułowano zarzutu zaś naruszenia tych wymogów rozp. MI 2002, które określają wymiary stanowiska postojowego czy zapewnienia drogi dojazdowej. Sąd pierwszej instancji prawidłowo zaś wskazał, że w już wydanych w sprawie wyrokach WSA w Bydgoszczy, ani też Naczelny Sąd Administracyjny, nie zakwestionowały co do reguły możliwości zastosowania samochodowych platform parkingowych w garażu podziemnym, za wadliwe uznając wyłącznie tylko takie rozwiązania projektowe, które miało polegać na montażu na przygotowanych miejscach podnośników parkingowych przez właścicieli mieszkań zgodnie z ich potrzebami. W wyrokach tych stwierdzono, iż niedopuszczalnym jest jedynie obciążenie obowiązkiem realizacji wymogu planu miejscowego dotyczącego zapewnienia wymaganych miejsc parkingowych przyszłych użytkowników budynku oraz, że wymóg ten musi być spełniony w momencie zakończenia budowy (por. s. 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Trafne jest spostrzeżenie sądu pierwszej instancji, że MPZP nie narzuca wymogu zapewnienia miejsc postojowych w sposób wykluczający zastosowanie platform parkingowych. Stanowisko sądu a quo w tym aspekcie w pełni akceptuje Sąd Naczelny w tym składzie. Upatrywanie przez skarżącego kasacyjnie niedogodności przyszłych użytkowników spornego budynku w możliwości zaparkowania lub wykluczenie takiej możliwości na platformie oznaczonego rodzaju samochodem osobowym o znacznych gabarytach, spodziewane zagrożenie dla osób postronnych lub dzieci wskutek użytkowania takich platform parkingowych, nie dowodzi samo w sobie naruszenia przepisu prawa miejscowego wskazanego w roztrząsanej podstawie kasacyjnej. Jeżeli urządzenia te będą posiadały dopuszczenia do ich użytkowania w budownictwie mieszkaniowym, to sugestie skarżącego kasacyjnie mogą stanowić wyłącznie wyraz troski o pewne ograniczenia w komforcie ich użytkowania i potrzeby zachowania bezpieczeństwa przy ich wykorzystaniu, Są to jednak kwestie wykraczające poza granice wyznaczone podstawami kasacyjnymi.

7. Skoro skarga kasacyjna nie posiadała usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.