Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. Sz. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 2048/16 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi R. Sz. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej za zaległości podatkowe w podatku akcyzowym postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 9 lutego 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 2048/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej p.p.s.a.), odmówił R. Sz. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 22 czerwca 2016 r. skarżący wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] maja 2016 r.

Odpis zarządzenia z dnia 28 października 2016 r. wzywającego skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi skutecznie doręczono dnia 8 listopada 2016 r. (ZPO k. 99), a zatem termin do jego wykonania mijał z dniem 15 listopada 2016 r. W związku z faktem, iż strona nie opłaciła skargi w terminie, WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 6 grudnia 2016 r., skargę odrzucił.

Pismem z dnia 4 stycznia 2017 r. strona wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu sądowego. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż zarządzenie o wpisie z dnia 28 października 2016 r. odebrała żona skarżącego – M. Sz., która nie powiadomiła go o korespondencji z Sądu. W okresie od

7 listopada 2016 r. do 11 grudnia 2016 r. R. Sz. przebywał poza domem, wykonując pracę w miejscowości W. u Z. B. Skarżący wskazał, że żona zapomniała mu powiedzieć, że odebrała pismo wzywające do uiszczenia wpisu. Następnie sama uiściła wpis od skargi 28.11.2016 r. nic o tym nie mówiąc, gdyż nie chciała go denerwować tym, że zapomniała powiedzieć o wezwaniu. Wskazał również, że żona nie powiedziała mu nic o tym, że odebrała postanowienie o odrzuceniu skargi, bo bała się pretensji z jego strony i myślała, że jak Sąd otrzyma pieniądze to wszystko się wyjaśni. Skarżący oświadczył, że o całej sytuacji dowiedział się od żony dopiero w dniu 28 grudnia 2016 r. Wobec powyższego, zdaniem skarżącego, nie może ponosić winy za nieuiszczenie wpisu w terminie i odrzucenie skargi. Do wniosku dołączono oświadczenie M. Sz. (k. 138) oraz oświadczenie właściciela działki w W. Z. P. (k. 139), w których wymienione osoby potwierdzają ww. fakty.

WSA oddalając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu sądowego wskazał, że w przedmiotowej sprawie bez wątpienia doszło do uchybienia terminu do uiszczenia wpisu od skargi, co stało się podstawą odrzucenia skargi.

Oceniając zasadniczą przesłankę przywrócenia terminu, tj. brak winy po stronie skarżącego, Sąd uznał, że przesłanka ta nie została spełniona. Wskazał, że wywody przedstawione przez skarżącego sprowadzają się do stwierdzenia, iż nie zawinił on uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej w postaci uiszczenia wpisu sądowego od skargi, ponieważ wezwanie zostało doręczone żonie, która zapomniała mu powiedzieć, że odebrała pismo wzywające do uiszczenia wpisu. Zdaniem Sądu, skoro przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi została przesłana na adres podany przez skarżącego i doręczona dorosłemu domownikowi, to opóźnienie jej przekazania i tym samym zwłoka w dokonaniu wymaganej czynności, nie nastąpiło bez winy skarżącego. Skarżący nie wskazał na żadne obiektywne okoliczności, które uniemożliwiły domownikowi zawiadomienie skarżącego o skierowanej do niego korespondencji. Skoro dorosły domownik niezwłocznie nie zawiadomił skarżącego o korespondencji, to znaczy, że dopuścił się zawinionego działania, a to w konsekwencji obciąża skarżącego. Zaniedbania w tym zakresie wykluczają przyjęcie, że skarżący uchybił terminowi bez swojej winy (por. postanowienie NSA z dnia 31 maja 2016 r. sygn. akt I GZ 364/16).

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości lub zmianę i przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] maja 2016 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz art. 86 § 1, art. 87 § 2 w zw. z art. 72 § 1 p.p.s.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów.

Zgodnie z art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W myśl art. 86 § 1 i 2 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie doszło w sprawie do naruszenia wskazanych przepisów. Podzielić należy bowiem zapatrywanie Sądu pierwszej instancji. Nie powtarzając w tym miejscu obszernych wywodów WSA w Warszawie, zaakcentować należy, że w braku odmiennego zastrzeżenia strona ponosi odpowiedzialność za zaniedbanie domowników w zakresie przekazania przesyłki.

Odnosząc się do argumentu skarżącego dotyczącego nieprzekazania mu wezwania przez żonę, która odebrała korespondencję, należy zaznaczyć, że - jak podniósł Sąd I instancji - w myśl art. 72 § 1 p.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma. Dokonane w tych okolicznościach doręczenie, oparte jest na domniemaniu, że pismo przekazane dorosłemu domownikowi dotarło do rąk adresata. Adresat przesyłki może obalić to domniemanie, gdy wykaże, że doręczenie zastępcze było wadliwe (tzn. niezgodne z treścią art. 72 § 1 p.p.s.a.) albo że pismo w ogóle do niego nie dotarło (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydanie 4, Warszawa, 2010). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący tego domniemania skutecznie nie obalił.

Wyjazd do pracy do innej miejscowości i miesięczna nieobecność w domu nie pozbawiały skarżącego możliwości kontaktu z domownikiem, w tym zasięgnięcia informacji w zakresie doręczonych przesyłek. Skarżący nie zachował zatem odpowiedniej staranności w zakresie dbania o własny interes, wobec czego nie można przyjąć, że do uchybienia nie doszło z jego winy.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zaskarżone postanowienie za odpowiadające prawu, oddalił zażalenie stosując art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.