Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt II SAB/Łd 99/13 o odrzuceniu skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie doprowadzenia projektu planu zagospodarowania przestrzennego do stanu zgodnego z zapisami studium postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt II SAB/Łd 99/13 odrzucił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie doprowadzenia projektu planu zagospodarowania przestrzennego do stanu zgodnego z zapisami studium.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pismem z dnia 4 lipca 2013 r. [...] Spółka z o.o. w Ł. wniosła skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie podjęcia postępowania w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z zapisami Studium projektu planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: [...]. W treści skargi skarżąca zarzuciła naruszenie art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego z dnia 19 marca 2013 r. oraz naruszenie art. 61 k.p.a. poprzez zaniechanie wszczęcia postępowania w sprawie złożonego wezwania. Wskazała, że w toku procedury planistycznej wniosła uwagi do projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu, przy czym Prezydent Miasta Ł. zarządzeniem z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] nie uwzględnił uwagi dotyczącej przeznaczenia działki nr [...] przy ul. [...]. W związku z powyższym strona skarżąca, na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, wystąpiła do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego, jednakże otrzymała jedynie pismo uznające jej zarzuty za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi powołując treść przepisu art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.), uwzględniając żądanie skargi wskazał, że nie każda działalność, a tym samym bezczynność, organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Tryb postępowania w sprawie projektowania i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest określony przepisami k.p.a., lecz ustawą normującą materię należącą do planowania i zagospodarowania przestrzennego, to jest ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.; dalej: u.p.z.p.). Nie mamy tu więc

do czynienia z załatwieniem sprawy administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w rozumieniu k.p.a. Stosownie do art. 17 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania/zmiany planu miejscowego ogłasza w prasie oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu przedmiotowej uchwały, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu. Następnie rozpatruje złożone wnioski, a po uzyskaniu opinii i uzgodnień od właściwych organów oraz wprowadzeniu zmian wynikających z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień wójt, burmistrz albo prezydent miasta ogłasza o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu. Wykładając projekt planu do publicznego wglądu organ wykonawczy gminy organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Kolejnym etapem związanym z uchwaleniem/zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest możliwość składania przez osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej uwag dotyczących projektu planu. Jeśli uwagi nie zostały uwzględnione przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta), są przedstawiane radzie gminy do rozstrzygnięcia na sesji uchwalającej plan (art. 20 ust. 1). Uwagi zaś stanowią załącznik do uchwały o planie i nie mogą być odrębnie skarżone do sądu administracyjnego. Takie rozwiązanie znajduje potwierdzenie w art. 7 u.p.z.p., wedle którego rozstrzygnięcia wójta, burmistrza, prezydenta miasta albo marszałka województwa o nieuwzględnieniu odpowiednio wniosków dotyczących studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, uwag dotyczących projektu tego studium, wniosków dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwag dotyczących projektu tego planu albo wniosków dotyczących planu zagospodarowania przestrzennego województwa - nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Do ewentualnego kwestionowania poszczególnych zapisów projektu planu może dojść natomiast na dalszych etapach prac planistycznych. Dopiero po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będzie mógł znaleźć zastosowanie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

Konkludując Sąd stwierdził, że skoro zaskarżeniu do sądu administracyjnego nie podlegają rozstrzygnięcia podejmowane w trakcie procedury planistycznej, w szczególności nie podlegają zaskarżeniu rozstrzygnięcia dotyczące uwag wniesionych do projektu planu, to niedopuszczalna jest również skarga na bezczynność organów w przedmiocie podejmowania takich rozstrzygnięć.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę, orzekając o zwrocie wpisu sądowego w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego postanowienia [...] Sp. z o.o., reprezentowana przez adwokata, podniosła zarzuty naruszenia następujących przepisów postępowania:

1) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie skargi Spółki w granicach sprawy, a mianowicie przyjęcie, że skarżąca zaskarżyła zarządzenie w trybie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podczas gdy przedmiotem zaskarżenia była bezczynność Prezydenta Miasta Ł. z zakresu niedoprowadzenia zarządzenia do stanu zgodnego z prawem – a konkretnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. oraz z ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę – na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym,

2) art. 58 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. poprzez bezpodstawne odrzucenie skargi z uwagi na błędne uznanie, że zaskarżona została czynność z zakresu ustawy o planowaniu, podczas gdy przedmiotem zaskarżenia była bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w zakresie doprowadzenia zarządzenia z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], do stanu, w którym wskazane zarządzenie nie naruszałoby prawa skarżącej, zaskarżalna w trybie art. 101 ustawy samorządowej.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego wraz z podatkiem od towarów i usług.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent Miasta Ł., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie tej skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Przesłanki odrzucenia skargi przez sąd administracyjny zostały określone w przywołanym w skardze kasacyjnej przepisie art. 58 § 1 p.p.s.a. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd administracyjny odrzuci skargę, gdy z innych przyczyn jej wniesienie będzie niedopuszczalne.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi Spółka [...] uczyniła bezczynność Prezydenta Miasta Ł. polegającą na niepodjęciu postępowania w związku z wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego, do którego doszło na skutek zarządzenia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] marca 2013 r. o nieuwzględnieniu uwagi zgłoszonej przez Spółkę w toku postępowania w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wskazać zatem należy, że w świetle art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność jedynie w przypadkach wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zatem dopuszczalność skargi na bezczynność organu warunkowana będzie uznaniem kompetencji sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy ze skargi na akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a. Zasadnie zatem Sąd I instancji przedmiotem rozważań poczynił kwestię możliwości zaskarżenia zarządzenia wydanego przez prezydenta w przedmiocie rozstrzygnięcia uwagi zgłoszonej do projektu planu miejscowego. W tym też zakresie właściwie powołał art. 7 u.p.z.p., zgodnie z którym rozstrzygnięcia wójta, burmistrza, prezydenta miasta albo marszałka województwa o nieuwzględnieniu uwag wniesionych do projektu studium bądź planu miejscowego nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Rozstrzygnięcie takie może stanowić przedmiot kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny jedynie w ramach oceny legalności uchwały w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaskarżalnej w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

Skoro zatem akty w przedmiocie sposobu rozstrzygnięcia uwag do planu zagospodarowania przestrzennego gminy, nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, w związku z tym należało uznać, że droga sądowa w przedmiocie bezczynności w podjęciu postępowania w zakresie zmiany zarządzenia w przedmiocie zgłoszonej uwagi do projektu planu miejscowego jest niedopuszczalna. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie posiadał kompetencji do rozpoznania merytorycznego skargi, zasadnie zatem skargę tę odrzucił działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.