IV SA/Wa 2292/17 - Wyrok

Data orzeczenia	2018-02-27	
Data wpływu	2017-09-04	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Agnieszka Wójcik
Jarosław Łuczaj
Łukasz Krzycki /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6153 Warunki zabudowy  terenu	
Hasła tematyczne	Zagospodarowanie przestrzenne	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2016 nr 0 poz 778; art. 65 ust. 1 pkt 2, ust. 2; Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jarosław Łuczaj, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę	
Uzasadnienie
Zaskarżonym orzeczeniem, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", uchylono decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [...] z [...] kwietnia 2017 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji na działce ew. nr [...] w [...] oraz umorzono postępowanie przed organem I. instancji. Postępowanie o ustalenie warunków zabudowy było prowadzone wobec wniosku p. [...] [...], zwanego dalej "Inwestorem".

W uzasadnieniu zaskarżonego aktu, po zreferowaniu przebiegu sprawy, przywołano następujące ustalenia faktyczne oraz uwarunkowania prawne:

- materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r., poz. 778); zgodnie z jej art. 4 ust. 2 pkt 2, w zw. z art. 50 ust. 1 i art. 59 ust. 1, zmiana zagospodarowania terenu, w drodze wydania decyzji, następuje wyłącznie dla obszarów nie objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,

- w dniu składania przez Inwestora wniosku (12 lutego 2016 r.), plan miejscowy dla terenu objętego inwestycją nie istniał; nie obwiązywał on też w momencie wydania decyzji o warunkach zabudowy ([...] kwietnia 2017 r.),

- jednakże – co wynika z przesłanego do organu II. instancji uzupełnienia materiału dowodowego - na dzień orzekania ([...] czerwca 1917 r.) działka ew. nr [...] w [...] była objęta uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2017 r., Nr [...], która wprowadziła plan miejscowy dla tego terenu; został on ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] maja 2017 r,

- organ II. instancji jest obowiązany orzekać, uwzględniając stan prawny i faktyczny na dzień wydania niniejszego rozstrzygnięcia; jak wykazano, teren planowanej inwestycji jest objęty aktem prawa miejscowego - planem zagospodarowania przestrzennego; dlatego należało zaskarżoną decyzję uchylić w całości, a prowadzone postępowanie umorzyć - jako bezprzedmiotowe.

W skardze Inwestora sformułowano zarzuty naruszenia:

- art. 105 § 1 oraz 138 § 1 pkt 2 K.p.a., w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i umorzenie postępowania w całości, pomimo istnienia - w dniu wydania przez organ I. instancji - wszystkich niezbędnych przesłanek do ustalenia warunków zabudowy dla nieruchomości; umorzenie postępowania prowadziło do naruszenia konstytucyjnej zasady ochrony praw nabytych przez Inwestora,

- art. 59 ust. 1, w zw. z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie - umorzenie postępowania administracyjnego, co do którego organ I. instancji wydał decyzję o warunkach zabudowy, w związku ze spełnieniem wszystkich przesłanek, opisanych w art. 61,

- art. 35 § 1-3 K.p.a., przez prowadzenie postępowania przez organy obu instancji w sposób przewlekły, tak aby Rada Miejska w [...] uchwaliła plan miejscowy, sprzeczny w treści z wydaną decyzją o warunkach zabudowy - uniemożliwiający realizację zamierzonej inwestycji.

W treści skargi zarzucono także brak ustalenia, czy na dzień orzekania uchwalony plan miejscowy wszedł już w życie.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko, zajęte w zaskarżonej decyzji.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga została oddalona, gdyż nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie nie narusza bowiem prawa.

Trafne jest stanowisko organu, sformułowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w tym - przywołana tam - argumentacja prawna. Wobec uprzedniego zreferowania, ponowne jego powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje je za własne.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy jedynie wskazać, że są one bezzasadne z następujących przyczyn:

- zasada dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.), wymaga, aby sprawa była ponownie rozpoznana w swoim całokształcie przez organ odwoławczy; musi więc on rozpatrywać sprawę w świetle aktualnego stanu prawnego (także w kontekście aktów prawa miejscowego); z kolei decyzja, wydana w I. instancji nie rodzi skutków prawnych dla stron w postaci uzyskania przywilejów czy obciążenia obowiązkami, o ile w terminie wniesiono od niej odwołanie; jej wykonanie jest bowiem wstrzymane wobec treści art. 130 § 1 i 2 K.p.a.; przewidziane Kodeksem wyjątki od tej reguły nie zachodziły w sprawie (np. nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności),

- samo uzyskanie nawet prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy nie rodzi - z woli prawodawcy - skutków prawnych dla strony (kwestia praw nabytych) w przypadku późniejszego uchwalenia planu miejscowego, którego ustalenia są inne niż warunki decyzji; w takim przypadku stwierdza się obligatoryjnie jej wygaśnięcie, o ile nie wydano jeszcze ostatecznego pozwolenie na budowę – tak: art. 65 ust. 1 pkt. 2 w zw. z ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; z woli pracodawcy nawet ostateczna decyzja o warunkach zabudowy nie kreuje więc prawa do określonego zagospodarowania nieruchomości o ile miałoby ono pozostawać w sprzeczności z późniejszymi dokumentami planistycznymi; tym bardziej więc praw tego rodzaju nie kreuje nieprawomocna decyzja o warunkach zabudowy, niezależnie czy jest ona zgodna - czy też nie - z planem, przyjętym zanim zostaną rozpoznane środki odwoławcze od tej decyzji; na gruncie przyjętych przez polskiego prawodawcy rozwiązań nie sposób przyjąć, aby po stronie inwestora powstawała ekspektatywa uzyskania prawa do określonego zagospodarowania terenu, gdy złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy przed uchwaleniem planu czy nawet uzyskał nieostateczną decyzję o warunkach zabudowy; Sąd nie dopatrzył się też aby przyjęcie tego rodzaju reguł w systemie prawnym uchybiało zasadom państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP.),

- trafnie dostrzeżono w skardze, że w danej sprawie istotne znaczenie ma nie termin opublikowania uchwały w przedmiocie planu miejscowego w wojewódzkim dzienniku urzędowym, lecz data jego wejścia w życie, której w zaskarżonym akcie nie wskazano; dane uchybienie nie ma jednak charakteru istotnego; informacje w danym zakresie - jako dotyczące akty prawa miejscowego - są powszechnie dostępne i nie ma potrzeby prowadzenia, co do tego postępowania wyjaśniającego; w rozpoznawanej sprawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – uchwała Rady Miejskiej w [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości [...] - wszedł w życie w terminie 14 dni od opublikowania w Dzienniku Urzędowym pod poz. [...] (tak § 29 ust. 2 uchwały), a więc 7 czerwca 2017 r. - przed datą wydania zaskarżonej decyzji ([...] czerwca 2017 r.),

- nie może mieć znaczenia dla oceny legalności wydania zaskarżonej decyzji, podnoszona w skardze kwestia ewentualnej bezczynności bądź przewlekłości postępowania w danej sprawie; tego rodzaju nieprawidłowości procedowanie organów administracji mogą być zwalczane wyłącznie przy zastosowaniu stosownych procedur - skargi w danym zakresie - wobec treści art. 3 § 2 pkt 1 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).

Wobec skazanych uwarunkowań chybione są zarówno zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego - określających przypadki, gdy może być wydana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy - jak i przepisów postępowania, co do możliwości orzekania przez organ odwoławczy w danej sytuacji procesowej – w kontekście przesłanek wydania decyzji reformatoryjnej oraz o umorzeniu postępowania.

Sąd nie dostrzegł też z urzędu wad w zaskarżonym akcie, które przemawiałyby za jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego.

Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.