III OSK 1134/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-12-04	
Data wpływu	2023-05-22	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Hanna Knysiak - Sudyka /sprawozdawca/
Olga Żurawska - Matusiak /przewodniczący/
Rafał Stasikowski	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	IV SAB/Wr 1/23	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2023 nr 0 poz 259; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 134 § 1; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 6 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 2, art. 14 ust. 2, art. 16 ust. 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2022 nr 0 poz 2000; art. 7, art. 77; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) protokolant starszy asystent sędziego Magdalena Zając po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ł. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 lutego 2023 r. sygn. akt IV SAB/Wr 1/23 w sprawie ze skargi Ł. O. na bezczynność Dolnośląskiego Kuratora Oświaty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 27 listopada 2022 r. oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 16 lutego 2023 r. sygn. akt IV SAB/Wr 1/23 oddalił skargę w całości Ł. O. na bezczynność Dolnośląskiego Kuratora Oświaty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 27 listopada 2022 r.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Ł. O. (dalej: "skarżąca" "strona") wnioskiem z dnia 27 listopada 2022 r. zwróciła się do Dolnośląskiego Kuratora Oświaty (dalej: "organ", "Kurator") o udostępnienie informacji publicznej w postaci kserokopii skargi matki jednego z uczniów złożonej na nią do Kuratorium Oświaty we Wrocławiu.

Organ w odpowiedzi zawartej w piśmie z dnia 30 listopada 2022 r., nr WNKPS.1331.039.2022.LB, wskazał, że brak jest podstaw do udostępnienia stronie skargi rodzica, albowiem dokument ten ma charakter prywatny i nie stanowi informacji publicznej udzielanej w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, zwana dalej: "u.d.i.p.").

Kurator podkreślił przy tym, że statusu tego dokumentu nie zmienia fakt przedłożenia go do urzędowi administracji publicznej, ani nie jest istotne, jakiego rodzaju postępowanie on inicjuje. Nie sprawi to bowiem, że nabędzie on cech dokumentu urzędowego. Dlatego też udostępnienie go stronie nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach.

Ł. O. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

W odpowiedzi na skargę Kurator wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując swoje stanowisko o braku publicznego waloru żądnej informacji. Jednocześnie dodał, że wobec skarżącej nie toczyło się żadne postępowanie, którego stroną by ona pozostawała, a zawiadomienie rodzica było jedynie podstawą do przeprowadzenia kontroli doraźnej w szkole, z której protokół został skarżącej przekazany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga nie była zasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd pierwszej instancji wskazał, że odpowiedź udzielona skarżącej przez organ w dniu 30 listopada 2022 r. była wystarczająca do uznania, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej rozpoznano prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W ocenie Sądu pierwszej instancji organ trafnie uznał, że zawnioskowana przez stronę kserokopia skargi rodzica ucznia nie stanowi informacji o sprawie publicznej, lecz ma charakter dokumentu prywatnego, niepodlegającego udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Poruszone w nim zagadnienia i problemy dotyczą wszakże przede wszystkim procesu dydaktyczno-wychowawczego konkretnego ucznia i odnoszą się do niego z perspektywy rodzica. Postawa nauczyciela – uczestnika procesu nauczania – oraz podejmowane przez niego działania, będące nawet obiektem krytyki rodzica, nie koncentrują się zatem na funkcjonariuszu publicznym, jakim w niektórych sytuacjach może być rzeczywiście nauczyciel, ale wciąż pozostają w ścisłym związku z osobą ucznia. Dane go dotyczące nie mogą być więc w żaden sposób uznane za informacje publiczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, że warto podkreślić, że przyjęcie przeciwnego poglądu prowadziłoby do konieczności każdorazowego ujawniania danych o problemach dydaktyczno-wychowawczych uczniów, które przecież mają charakter ściśle osobisty i nie mogą być przedmiotem publicznego dostępu. Nie zmienia tego faktu status skarżącej, albowiem swoje prawo wywodzi ona z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., określającego uprawnienie każdej osoby do uzyskiwania danych publicznych. Będąc konsekwentnym należałoby zatem przyjąć, że treść zastrzeżeń rodzica winna być ujawniona nie tylko skarżącej, ale także wszystkim innym osobom, które by się o nie zwróciły w trybie u.d.i.p. Nie mieści się to jednak w zakresie przedmiotowym przywołanej ustawy i należy się temu stanowczo przeciwstawić.

Sąd pierwszej instancji uznał, że dodatkowo trzeba zwrócić uwagę, że skarżąca wystąpiła o przekazanie jej kserokopii skargi rodzica, a więc nie tyle ewentualnej informacji publicznej, co jej nośnika. W orzecznictwie sądowym odróżnia się zaś pojęcie samej informacji publicznej od nośnika, na którym została ona utrwalona. Informacja jest bowiem pewnym komunikatem, wiedzą o jakimś fakcie. Nośnikiem na którym taka informacja jest utrwalona może być zaś dokument papierowy lub elektroniczny – przechowujący dokonane na nim zapisy. Ustawodawca tylko w jednym przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p., zobowiązał do udostępnienia informacji publicznej zarówno co do treści, jak i postaci, a więc również nośnika, który zawiera informację publiczną. Chodzi tutaj o dokument urzędowy, którym – w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. – jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Żądanie udostępnienia informacji publicznej przez udzielenie dokumentu prywatnego w postaci, w jakiej został utrwalony, nie podlega uwzględnieniu na gruncie przepisów u.d.i.p. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2799/13, oraz z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1939/19 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu pierwszej instancji wprawdzie wnioskodawca nie może domagać się udostępnienia samego nośnika w postaci dokumentu prywatnego, jednakże dysponuje uprawnieniem do żądania udostępnienia informacji w nim zawartej, pod tym jednak warunkiem, że ma ona charakter publiczny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że żądana w niniejszej sprawie kserokopia skargi rodzica ucznia nie była dokumentem urzędowym, o którym mowa w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Nie stanowiła ona bowiem oświadczenia funkcjonariusza publicznego podjętego w ramach zakresu przysługujących mu kompetencji i skierowanego na zewnętrz. Nie zawierała ona również jakichkolwiek danych o charakterze publicznym. Była natomiast zwyczajnym dokumentem osoby prywatnej. Wniosek złożony w niniejszej sprawie nie dotyczył więc udostępnienia informacji o charakterze publicznym, które mogłyby być zawarte w dokumencie prywatnym, lecz stanowił żądanie udostępnienia kserokopii samego dokumentu prywatnego w postaci skargi rodzica ucznia. W takim zaś razie nie podlegał on rozpatrzeniu w trybie przepisów u.d.i.p., o czym organ zasadnie zawiadomił skarżącą w treści pisma z dnia 30 listopada 2022 r. Taka forma załatwienia podania skarżącej była – zdaniem Sądu – właściwa, gdyż przedmiotem żądania strony nie pozostawała informacja publiczna.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji organ nie był uprawniony do wydania decyzji odmownej w zakresie udzielenia żądanych danych. Tego rodzaju obowiązek ciążyłby na nim jedynie wówczas, gdyby sprawa dotyczyła informacji publicznej, ale zachodziłyby przesłanki wyłączające jej udzielenie, o których mowa w art. 5 u.d.i.p. (np. prywatność osoby fizycznej, tajemnica przedsiębiorcy), co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła Ł. O., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, zwana dalej: "p.p.s.a."):

1) Naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tj.:

a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię i ograniczenie zastosowania przepisu jedynie do wymienionych w nim katalogów źródeł i rodzajów informacji, podczas gdy przepis nie zawiera zamkniętego katalogu źródeł informacji, a informacja publiczna, o którą zwróciła się skarżąca, dotyczyła sfery faktów (o sposobie nauczania i egzaminach poprawkowych tj. wykonywanych zawodowo zadań publicznych) i wiązała się z konsekwencjami w postaci wszczętej kontroli organu nadzorczego.

b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1) poprzez odmówienie uprawnienia skarżącej do uzyskania informacji w formie przetworzonej o zarzutach wystosowanych wobec niej, kiedy informacja była szczególnie istotna dla interesu publicznego.

c. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i potraktowanie wniosku skarżącej, jako udostępnienia dokumentu urzędowego w postaci nośnika i na tej podstawie oddalenie skargi w całości, kiedy zamiarem skarżącej było udostępnienie treści skargi - informacji, co do zawartych wobec niej zarzutów.

d. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. poprzez brak wskazania przez organ - wobec stwierdzenia przez niego, iż skarga rodzica nie może zostać udostępniona zgodnie z wnioskiem - w jakiej innej formie informacja może zostać udostępniona, co spowodowało konieczność złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

e. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez brak wydania przez organ decyzji w sprawie odmowy udzielenia informacji publicznej, a jedynie poprzestanie na poinformowaniu skarżącej zwykłym pismem - o braku podstaw do udzielenia informacji oraz oddaleniu skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.

2) Naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm., zwana dalej: "k.p.a."), 77 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i potraktowanie wniosku skarżącej w sposób mało wnikliwy, kiedy udzielenie informacji w zakresie zarzutów zawartych w skardze rodzica inicjującej kontrolę w miejscu pracy skarżącej jest szczególnie istotne dla szeroko pojętego interesu publicznego.

b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez potraktowanie wniosku skarżącej, jako wniosku wyłącznie o udostępnienie nośnika w postaci kserokopii skargi rodzica, kiedy intencją skarżącej było udostępnienie treści skargi.

Mając powyższe na uwadze skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi skarżącej, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. Jednocześnie wniosła o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych, a także oświadczyła, iż zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.

Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Pismem procesowym z dnia 11 stycznia 2024 r. skarżąca kasacyjnie zwróciła się z prośbą o możliwe przyśpieszenie rozpoznania sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przede wszystkim należy podnieść, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. W związku z tym przy jej sporządzaniu wprowadzono tzw. przymus adwokacko-radcowski, aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 4 sierpnia 2010 r. sygn. akt I FSK 1353/09; 30 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1961/08; 29 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 2048/08). Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest bowiem oparte na zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, tak jak ma to miejsce w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego kasacyjnie zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej.

Podnieść należy, że art. 176 p.p.s.a. reguluje elementy składowe skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. obligatoryjnym elementem skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W myśl zaś art. 174 skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. w szczególności z tej przyczyny, że żaden z powołanych przepisów nie znajdował zastosowania w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji. Sąd ten bowiem oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Nadto przedmiotem sprawy sądowoadmnistracyjnej jest bezczynność podmiotu zobowiązanego, a art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. określa kompetencje orzecznicze sądu administracyjnego uwzględniającego skargę na decyzję lub postanowienie. Tym samym błędem obarczone są wszystkie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej – dotyczące zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania.

Nadto w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie dopiero wówczas, gdy postępowanie to wchodzi w fazę podjęcia decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie decyzja administracyjna nie została wydana, zatem do naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dojść nie mogło.

Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten można naruszyć wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez sąd a limine pominięte, względnie, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku, a także wtedy gdy sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Ani podmiot zobowiązany ani Sąd pierwszej instancji nie odczytały błędnie treści wniosku dostępowego skarżącej, w którym skarżąca sformułowała żądanie w sposób następujący: "proszę udostępnić SKARGĘ Oleny Rudnickiej matki ucznia Mykoli Nerody złożoną na mnie do Kuratorium Oświaty we Wrocławiu". Wniosek został sformułowany w tym zakresie jasno i dotyczył udostępnienia dokumentu – skargi, a nie informacji, które ten dokument zawiera. Nie jest zaś rolą podmiotu zobowiązanego domyślanie się ukrytych intencji wnioskodawcy w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 6 ust. 1 u.d.i.p. należy podnieść, że zarzut ten został nieprecyzyjnie sformułowany. Art. 6 ust. 1 u.d.i.p. składa się bowiem z pięciu punktów podzielonych na mniejsze jednostki redakcyjne. Skarga kasacyjna powinna m.in. zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Skonkretyzowana podstawa kasacyjna przyjmuje postać zarzutu, który podlega powiązaniu z odpowiednią jednostką redakcyjną tekstu aktu normatywnego, przy czym zasadą jest, że jeżeli podstawowa jednostka redakcyjna tekstu prawnego (np. artykuł lub paragraf) jest podzielona na podjednostki, obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie jednostek niższego rzędu w celu powiązania ich z treścią opisową zarzutu oraz precyzyjnego wyznaczenia granic kontroli kasacyjnej. W odniesieniu do art. 6 ust. 1 u.d.i.p. tego zabrakło, co uniemożliwia merytoryczne odniesienie się do tego zarzutu.

Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Przepis ten w ogóle nie stanowił podstawy orzekania przez Sąd pierwszej instancji, nie był również podstawą rozpoznania wniosku dostępowego przez podmiot zobowiązany. Kwestia rodzaju informacji (prosta czy przetworzona) w ogóle nie podlegała rozważeniu w niniejszej sprawie.

Z tych samych przyczyn bezzasadne są zarzuty naruszenia art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Tego rodzaju sytuacja nie zachodziła w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. W niniejszej sprawie brak było przesłanek do wydania decyzji administracyjnej na wskazanej podstawie.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 6 ust. 2 u.d.i.p. należy podnieść, że dostęp bezpośrednio do dokumentów prywatnych, jakim jest skarga złożona przez rodzica ucznia do Kuratorium Oświaty we Wrocławiu, jest ograniczony, gdyż nie stanowią one dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Z uwagi na ten charakter, w świetle art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ nie jest zobowiązany do udostępnienia ich w postaci, w jakiej są ujęte. Nie oznacza to jednak, że nie jest zobowiązany do udostępnienia określonej wynikającej z nich treści, jeżeli jest na niej oparta żądana informacja publiczna (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2014 r., I OSK 3070/13). Na tym tle odnotować raz jeszcze wypada, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca wystąpiła we wniosku z dnia 27 listopada 2022 r. wyraźnie o udostępnienie informacji w postaci skargi Oleny Rudnickiej matki ucznia Mykoli Nerody złożonej na skarżącą do Kuratorium Oświaty we Wrocławiu.

W oparciu o treść wniosku nie sposób uznać, że intencją wniosku nie jest zapoznanie się przez wnioskodawcę z dokumentem prywatnym, lecz uzyskanie informacji wynikających w treści tego dokumentu.

Mając na uwadze powyższe, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.