Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 marca 2026 r., sygn. akt I SA/Łd 302/25, w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 lutego 2026 r., sygn. akt I SA/Łd 302/25, w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi S. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 6 marca 2025 r., nr KO.400.124.2025, w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpatrzenia postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 3 marca 2026 r. o sygn. I SA/Łd 302/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił zażalenie S. N. na postanowienie tego Sądu z 4 lutego 2026 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej skarżącego od wyroku tego Sądu z 15 października 2025 r. oddalającego skargę na Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 6 marca 2025 r., nr KO.400.124.2025, w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpatrzenia. Podstawę prawną kwestionowanego postanowienia z 3 marca 2026 r. stanowił art. 178 i art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Wymienione orzeczenia, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przedstawiając stan faktyczny sprawy, Sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z 25 lutego 2026 r. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie tego Sądu z 4 lutego 2026 r., którym odrzucono skargę kasacyjną Strony od wyroku wydanego w sprawie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ponieważ wspomniane pismo, określone jako "zażalenie", zostało sporządzone przez stronę samodzielnie, należało stwierdzić, że obligatoryjny wymóg formalny z art. 194 § 4 p.p.s.a. nie został dochowany, co powodowało konieczność zastosowania sankcji odrzucenia zażalenia.

Nie zgadzając się z zapadłym orzeczeniem, Skarżący wywiódł zażalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie podlegało oddaleniu.

Stosownie do art. 194 § 4 zd. 1 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, winien sporządzić adwokat lub radca prawny (z zastrzeżeniem art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. znajdującego zastosowanie wobec odesłania zawartego w art. 194 § 4 zd. 2 p.p.s.a. – bez wpływu dla sprawy). Niezachowanie przymusu adwokacko-radcowskiego w odniesieniu do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej czyni wniesienie takiego zażalenia niedopuszczalnym z innych przyczyn w rozumieniu art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego niezachowanie przymusu adwokacko-radcowskiego w odniesieniu do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 194 § 4 p.p.s.a., stanowi brak niepodlegający konwalidacji w trybie art. 49 p.p.s.a., co oznacza jego nieusuwalność (postanowienia NSA: z 20 marca 2012 r., I OZ 169/12; z 8 grudnia 2004 r., OZ 713/04; z 2 października 2012 r., II OZ 832/12; z 30 czerwca 2011 r., II FZ 318/11; z 20 stycznia 2021 r., III FZ 7/21).

Bezsporną w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, że Skarżący samodzielnie sporządził zarówno skargę kasacyjną, jak i zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi odrzucające skargę kasacyjną wobec niezachowania przymusu adwokacko-radcowskiego przy jej sporządzeniu. Jak wynika z akt sprawy, Sąd pierwszej instancji każdorazowo pouczył Skarżącego o konieczności zachowania wymogu formalnego, o którym mowa w art. 194 § 4 p.p.s.a.

W realiach rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji słusznie zastosował sankcję odrzucenia zażalenia, co czyni kwestionowane orzeczenie zasadnym i zgodnym z przepisami prawa. Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji.